ชายชรายกมือขึ้นลูบหนวดเครา พร้อมส่งยิ้มให้เขา“คงเพราะชะตาเราต้องกัน ถึงได้ดลใจให้ข้าออกเดินเท้ามาในทิศทางนี้ มิหนำซ้ำตลอดเส้นทาง ข้ายังพบหัวว่านและพืชสมุนไพรหายากมากมาย แต่ก็เลือกเก็บมาเท่าที่จำเป็น และไม่พบอุปสรรคเลยตลอดทาง เช่นนี้ถือว่าวาสนาของท่านหรือไม่ องค์ชาย…”จ้าวตงหยางรีบลุกขึ้น แล้วลงมาจากเตียงนอน ทั้งที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงพอ เขาลงมาคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณ ต่อผู้อาวุโสที่มีบุญคุณตั้งแต่ครั้งวัยเยาว์จนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ด้วยไม่คิดว่าเขาทั้งสองจะเคยรู้จักกันมาก่อน ลี่ฉุนจ้องมองผู้ชราอยู่อึดใจ ถึงนึกขึ้นได้ ว่าเขาผู้นี้คือใคร“ท่านหมอเช่นนั้นรึ” ลี่ฉุนยิ้มกว้างขึ้นมาทันที เมื่อหมอชราพยักหน้าและส่งยิ้มให้เขา “ท่านนี่นะ ไยไม่บอกข้าสักคำ ข้าก็สงสัย ว่าเหตุใดถึงรู้สึกคุ้นเคยนัก ทำไมผมขาวหมดแล้วเล่า ท่านผอมลงกว่าเดิมมากเลยนะ ปวดเมื่อยตรงไหนหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะนวดให้นะ" ชายชราได้แต่ยิ้มแล้วหัวเราะชอบใจ เถ้าแก่โรงเตี๊ยมจัดสุราอาหารชั้นดีมาดูแลแขกทั้งสอง และท่านหมอเทวดาที่ผู้คนเล่าลือ ด้วยความดีใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องมีคนมาตายในสถานบริการของตน“ที่แท้พวกท่านก็รู้จักกันมาก่
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-18
เข้าสู่ระบบ
