All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 321 - Chapter 330

“ขอโทษเทียนหยู ทั้งคืนทั้งวันข้าเป็นห่วงแต่เจ้ากับท่านลุง หาทางพูดคุยหว่านล้อมท่านแม่ทัพอ๋องหวังหยงอยู่นาน จนเขายอมปล่อยพวกเจ้าออกมา เรื่องนั้น เอาไว้ข้าจะตามสืบให้ บางทีพวกนางและคนอื่น ๆ อาจอยู่ที่คุกในจวนเจ้าเมืองแล้ว”“ท่านไป่ข้าฝากท่านด้วยนะ ยายแก่ไม่แข็งแรง ตอนหลบหนีเราแยกกัน ด้วยข้าคิดว่า หากถูกจับตัว อย่างน้อยก็ควรมีใครอีกคนที่รอด แต่มาคิดตอนนี้ ข้ากลับไม่สบายใจ นางไม่ค่อยปกติตั้งแต่ครั้งหนีภัยสงคราม ข้าดูแลกันมาด้วยละทิ้งกันไม่ได้ กับอนุทั้งสอง ข้าแบ่งเงินให้พวกนาง ป่านนี้คงกลับบ้านของตนไปแล้วข้าไม่ห่วง จะมีก็แต่ยายแก่กับลูกสะใภ้ และก็ลูกชายของข้า ขอโทษนะ ข้ามาอยู่ที่นี่ไม่มีที่พึ่ง ยิ่งเกิดเรื่องเช่นนี้ด้วย คนมีฐานะอำนาจในเมืองนี้ คงยิ่งไม่อยากยื่นมือช่วยเหลือ หมดหวังแล้วจริง ๆ”“ท่านลุง ท่านยังมีข้า อย่าได้เกรงใจ บิดาของสหาย เท่ากับเป็นบิดาของข้าด้วยเช่นกัน ไปเถิดค่อย ๆ เดิน”จูจิงหาน เตรียมที่หลับที่นอน และยังตามหมอมารอรักษาเหลียงเทียนหยู เด็กหนุ่มยิ้มหน้าแป้นเมื่อเห็นเขาสองพ่อลูกเดินเข้ามายังเรือนพัก และกระตือรื้อร้นที่จะเข้าไปช่วยประคองเทียนหยู“เจ้าหนุ่มนี่ใช่หรือไม่ ที่

เสียงต่อสู้เอะอะดังขึ้น ไม่นานทุกอย่างก็เงียบสงบลง หวังหยงเห็นทุกอย่างน่าจะราบรื่นดีแล้ว จึงส่งให้คนที่เหลือติดตามตนเองเข้าไปหลัวเยี่ยนเฟิงจะตามพวกเขาเข้าไปด้วย แต่กลับถูกคนสนิทดึงรั้งแขนเอาไว้“ท่านเจ้าเมือง ท่านไป่เยว่ผู้นั้น สั่งไว้ให้ท่านรออยู่ด้านนอกขอรับ” เขาพูดราวกระซิบ ด้วยเกรงว่าคนของแม่ทัพอ๋องผู้นั้นจะได้ยินหลัวเยี่ยนเฟิงยอมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่มีอะไรที่เขาต้องดื้อดึง สุดท้ายเขาก็รอฟังผลอย่างใจเย็นโจรกบฏถูกจับกุมได้บางส่วน แต่ก็มีอีกบางส่วนที่หลบหนีออกไปได้ “บอกมา ใครสั่งการพวกเจ้า”มันผู้นั้นก้มหน้าแนบกับพื้น เลือดกลบปาก ใบหน้าบวมช้ำ ถูกหวังหยงวางกระบี่พาดคอ พร้อมกับเหยียบกลางแผ่นหลัง เค้นเอาความจริงจากมันชายผู้มีเลือดเต็มปาก แสยะยิ้มให้กับความตาย “คนโง่เขลาเช่นเจ้า หากอยากรู้ ก็ไปตามสืบเอาเองในปรโลกก็แล้วกัน” พูดจบ ชายผู้ที่ถูกเรียกว่าโจรกบฏ ก็กัดลิ้นตนเองจนขาด และสิ้นใจในที่สุด ความลับของดินปืนตายไปพร้อมกับมันหวังหยงตวัดกระบี่เชือดศพด้วยความโกรธ เขาตะโกนร้องด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับตรงเข้าหาร่างโจรกบฏที่เหลือ แต่ทุกคนที่จับกุมตัวได้ กลับยอมจบชีวิตตนเอง โดยไม่คายความลั

“กลลวง…” เจ้าเมืองหลัวเยี่ยนเฟิงพูดขึ้นแทนไป่เยว่“ถูกต้อง ท่านเจ้าเมืองฉลาดนัก ที่รู้ความในใจของข้า”“กลลวง ท่านคิดว่าข่าวอาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพ จะลวงศัตรูเหล่านั้นได้เช่นนั้นรึ”“ใช่แล้ว เมื่อพวกมันรู้ว่า ตัวก่อกวนอย่างแม่ทัพปราบกบฏบาดเจ็บจนความตายอยู่แค่เอื้อมมือถึง พวกมันต้องใช้โอกาสนี้ เพื่อกระทำการใหญ่เป็นแน่”หลัวเยี่ยนเฟิงพยักหน้าพอใจ ต่อความคิดอันแยบยลของไป่เยว่ ชายผู้นี้น่ะหรือคนทวงหนี้ สิ่งที่เขาคิดนับว่าเป็นระดับชนชั้นปกครอง ไหนเลยแค่เพียงชาวยุทธธรรมดา ที่หากินจากการตามทวงหนี้ และคุ้มภัยเล็กน้อย จะคิดออกมาได้ หลัวเยี่ยนเฟิง แอบชื่นชมในตัวของบุรุษผู้มีดวงตาเพียงข้างเดียวม้าสามตัวควบผ่านแม่น้ำและขุนเขา จนกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมในอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง“คุณชาย คนพักได้สัตว์เลี้ยงพักไม่ได้นะขอรับ” เด็กหนุ่มจ้องมองพังพอนขนสวยบนไหล่ของลี่ฉุน“ทำไม เจ้ามีปัญหาอะไร รู้หรือไม่พังพอนของข้า หาใช่สัตว์ธรรมดาที่เจ้าจะดูหมิ่นได้ พังพอนตัวนี้ ท่านเซียนประทานให้ข้ามา หากเจ้าไม่เชื่อลองขอพรดู”“คุณชาย ท่านหลอกข้าแล้ว เห็นอยู่ว่าเป็นแค่เพียงพังพอนธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้น ไหนเลยจะมีอะไรพิเศษเ

“เรื่องนั้น ข้าให้โอกาสเขาไปแล้ว ลี่หรง แม้ว่าท่านพี่จะสงสัยในตัวเขามากแค่ไหน แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา นับว่าท่านหลัวเยี่ยนเฟิงเป็นสหายที่ดี เรื่องนี้ ในเมื่อเขาขอโอกาสเพื่อยืนยันตนเอง เราก็ปิดตาสักข้าง ให้โอกาสเขาหน่อยเถิด”“เจ้าค่ะ แล้วอาการบาดเจ็บ…”“เจ้ารายงานไปตามนั้น แจ้งราชสำนักว่าท่านพี่ของข้าเจ็บหนัก และสถานการณ์ทางนี้ไม่สู้ดีนัก ให้ทางนั้นวางแผนมา ว่าเราควรจัดการเช่นไรต่อไป”“เจ้าค่ะ”ลี่หลงจากไปทำตามคำสั่ง ทิ้งให้หญิงสาวเฝ้าดูแลหวังหยงแม่ทัพอ๋อง ผู้ได้รับบาดเจ็บตามลำพัง“ฮูหยิน…” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลังฟู่ซิงอีรีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหยาดน้ำตา ก่อนจะหันมาหาคนที่เอ่ยเรียกนาง“ท่านไป่เยว่ มีอันใดเช่นนั้นรึ” ชายหนุ่มยืนจดหมายฉบับหนึ่งให้แก่นาง ฟู่ซิงอีมองดูจดหมายในมือของเขา ด้วยความสงสัย “นี่อะไรกัน…”“ท่านเจ้าเมืองหลัวเยี่ยนเฟิง ส่งจดหมายถึงท่าน ขอตัวข้าไปช่วยงานเขา ข้าไม่อาจตอบตกลงได้ด้วยตนเอง เพราะข้าได้ให้คำสัตย์มั่นกับฮูหยินและท่านแม่ทัพไปแล้ว เขาจึงให้ข้านำจดหมายฉบับนี้ มาส่งมอบแด่ท่าน”ฟู่ซิงอีรับจดหมายจากมือของไป่เยว่มาเปิดอ่าน ข้อความสั้น ๆ ในนั้น พูดถึงเพื่อการขอตั

“ใช่เจ้าจำหมู่บ้านของแม่นางเจาอันได้หรือไม่ หมูบ้านนั้นแม้เล็กกว่าที่นี่มาก แต่กลับมีโจรภูเขา ในภาวะบ้านเมืองเปลี่ยนผ่าน แม้จะผ่านมานานแล้ว แต่ในทุกย่อมหญ้าก็ยังนับว่าแร้นแค้นนัก ยิ่งไม่ใช่เมืองใหญ่ความยากจนลำบากเป็นเรื่องที่เราต่างพบเห็นได้ทั่วไป แต่ที่นี่ เจ้าสังเกตหรือไม่วั่งซู ว่าชาวบ้านตลอดทางที่เราผ่านมา หาได้มีผู้ใดทุกข์ยากลำบากเช่นนั้นเลย”เฉิงวั่งซูมองดูรอบตัว “ถูก เจ้าพูดถูกต้อง พวกเขาแม้มีชีวิตเรียบง่าย แต่ก็หาใช่ทุกข์ยาก หรือว่า…”“พวกเขาได้กินได้ใช้กับโจรกบฏเช่นนั้นรึ” เฉิงวั่งซูพูดราวกระซิบต่อสหายข้างกาย"“หลบไป ๆ” รถเกวียนคันใหญ่แล่นผ่านมาด้วยความเร็ว“วั่งซูระวัง…” จ้าวตงหยาง รีบคว้าตัวสหายที่กำลังยืนขวางทางเกวียนให้หลบเข้าข้างทาง แต่เพราะพื้นผิวถนนที่ไม่เรียบนัก ทำให้จ้าวตงหยางเองก็เสียหลัก กระแทกเข้ากับกำแพงข้างทาง มิหนำซ้ำวงแขนที่รวบเอาร่างของเฉิงวั่งซูไว้กลับโถมเข้าใส่ทับร่างของเขาเข้าไปอีกในยามคับขันบนท้องถนน สายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน จนเหมือนกระแสพลังงานบางอย่างแล่นชนเข้าหากัน เกวียนใหญ่ผ่านไปแล้ว แต่เฉิงวั่งซูยังคงจ้องมองใบหน้า สบสายตาของสหายหน้าหวานอยู่เช่นนั