All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 341 - Chapter 350

เฉิงเหลินควบม้ามาเพียงเดียวดาย ไปตามเส้นทางที่เขาคาดเดาว่า จะเป็นทิศทางที่ลี่ฉุนจะควบม้าพุ่งทะยานมา เนื่องด้วยมีรอยเท้าม้าจำนวนมาก ที่ตะบันควบไปด้วยความเร็ว จนบนพื้นดินและผืนหญ้า พากันช้ำไปด้วยรอยเท้าและน้ำหนักของฝีเท้าม้า ที่เพิ่งจากไปได้ไม่นานชายหนุ่มมองดูรอยเท้าม้า ที่เหมือนเริ่มชะลอความเร็วลง ด้านหน้าดูเหมือนจะเป็นแอ่งเขา หากเดาไม่ผิด ลี่ฉุนในเวลานี้ เห็นทีจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เฉิงเหลินเลือกที่จะหันหน้าม้าคู่ใจ ให้ไปในทิศทางที่ขึ้นสู่ที่สูงแทนการเลือกมุ่งหน้าลงสู่แอ่งเขาซึ่งเป็นที่ต่ำ เส้นทางที่สูงชันทำให้เขาต้องหยุดม้า ผูกมัดหลบซ่อนไว้ในที่ปลอดภัยแล้วเลือกเดินเท้าแทน โดยไม่ลืมที่จะสะพายไห่บรรจุดินปืนที่ห้อยติดมาบนหลังม้า นำมันติดตัวไปด้วยทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดไว้ ลี่ฉุนรับมือกับพวกโจรกบฏเพียงลำพัง แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ถึงกับเจ็บหนัก แต่พละกำลังที่ลดถอยลง ก็นับได้ว่า อีกไม่นาน หากปล่อยไว้แบบนี้ ลี่ฉุนมีโอกาสที่จะเพลี้ยงพล้ำจนอาจถึงขั้นถูกปลิดชีพลงได้เฉิงเหลินมองดูชัยภูมิของตนในเวลานี้ นับว่าดีมาก ชายหนุ่มตั้งกระบอกลูกธนู กระจายไปตามจุดที่ตนคิดเอาไว้ ว่าจะสามารถลงมือส

ในโพรงถ้ำที่ปกคลุมด้วยต้นไม้หนาตา กลับปรากฏร่างเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง เขาถือคบเพลิงออกมาจากภายในถ้ำ สายตาหวาดระแวงคู่นั้น ทำให้ลี่ฉุนที่มองเห็นรู้สึกสงสารและเวทนาอย่างบอกไม่ถูก เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหนาเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง เขาผู้นั้นออกมาควานหาเศษไม้แห้งหน้าถ้ำ แล้วรีบหอบมันหายเข้าไปด้านใน“มนุษย์มิใช่รึ ไหนเลยเจ้าหมอนั่น ถึงพูดถึงแต่เสือตัวใหญ่”เฉิงเหลินทำท่าจะลุกตามร่างคนที่หายไปในถ้ำ แต่ลี่ฉุนรีบคว้าเขาไว้ก่อน“ช้าก่อน เวลานี้ค่ำมืด การมองเห็นไม่ดี เอาไว้พรุ่งนี้เช้าเราค่อยกลับมาจะดีกว่าหรือไม่ ส่วนเรื่องนี้กำชับพวกเราทุกคน อย่าแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด จนกว่าเราจะแน่ใจว่า คน เสือ ถ้ำแห่งนี้ คืออะไรกันแน่”“เฉิงวั่งซู เจ้าอยู่ไหน” จ้าวตงหยางลืมตาขึ้น กลับพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่อันมืดมึด จนมองไม่เห็นอะไรแม้แต่ปลายนิ้วของตนเองเฉิงวั่งซูสร้างไฟอัคคีขึ้นกลางฝ่ามือ ทันทีที่ได้ยินเสียงของสหายรัก ทำให้โถงถ้ำอันมืดมิดพลันสว่างขึ้นจนมองเห็นรายละเอียดรอบตัว “ตงหยาง ข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่”ชายหนุ่มทั้งสอง นั่งอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ลมแผ่วเบาที่พัดออกมาจากก้นโถงถ้ำ หนาวเย็นอย่า

“เขาปลอดภัยดีหรือไม่”“อวี้เฟิ่ง กลายเป็นเทพก็ไม่ใช่ ปีศาจก็ไม่เชิง มนุษย์พบเห็นต่างหวาดกลัว หรือแม้แต่ตัวเขาเอง ยามที่อยู่ในร่างสัตว์ร้าย ก็มิอาจควบคุมตนเองได้”ซานจิงหานทรุดตัวลง ร้องไห้ออกมาเช่นคนอ่อนแอ “เป็นเพราะข้า หากไม่เพราะข้าแล้ว เขาคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”“ท่านซานจิงหาน ที่พวกข้าทั้งสองถูกส่งกลับมา เป็นเพราะกุมาราอวี้เฟิ่ง ต้องการให้ข้านำทางให้ท่านกับเขาได้พบกัน”ชายหนุ่มยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา “ที่ไหน เมื่อไหร่”จ้าวตงหยางและเฉิงวั่งซู นำทางซานจิงหานไปยังจุดที่นัดหมายไว้กับอวี้เฟิ่ง แต่รออยู่เป็นนาน อวี้เฟิ่งก็ไม่ยอมปรากฏตัว ทำเอาทุกคนรู้สึกร้อนใจ“นานแล้ว ทำไมไม่มา มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือไม่” เทพเจ้าภูเขาซานจิงหาน เริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข จนจ้าวตงหยางกับเฉิงวั่งซู รู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วย“นั่นสิวั่งซู ทำไมนานเช่นนี้ มีอะไรที่ผิดปกติหรือไม่”“ข้าไม่รู้” เฉิงวั่งซูเองก็มีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดพุ่มไม้เคลื่อนไหวไปมา เสียงสวบสาบดังขึ้น จนคนที่เฝ้ารอคอยต่างหันไปมองต้นเสียงด้วยใจที่จดจ่อกลิ่นสาบและคาวเลือดพัดโชยมาตามแรงลม ฝูงนกป่าแตกตื่นตกใจ บินหนีตายกันจะละหวั่น จ้า

“ขอบคุณน้ำใจของท่านทั้งสอง ที่ตามฟ่านถิงถิงมา แต่ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นความตั้งใจของกุมาราและกุมารีเทพอารักษ์ทั้งสอง พวกเขาตั้งใจแล้วที่จะให้เป็นเช่นนี้” จ้าวตงหยางกล่าวต่อกวางสวรรค์สองพี่น้อง ที่ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นซานจิงหานทำได้แค่นอนกอดหนังเสือโคร่งที่เหลืออยู่ พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เห็นแบบนี้แล้ว สิ่งที่อวี้เฟิ่งเคยกล่าวถึงเขาไว้ ดูจะไม่ผิดไปจากคำพูดของเด็กหนุ่มเลย“ท่านซานจิงหาน ข้าว่าท่านต้องเข้าใจในความเป็นไปของสรรพสิ่ง ความจริงแล้ว เขาทั้งสองอาจจะไม่ได้จากท่านไปไหนเลย ที่แท่นบูชา รูปแกะสลักนั่น เขาทั้งสองยังคงยืนอยู่ตรงนั้น และเฝ้าจับตาดูแลท่านอย่างเงียบ ๆ พอเถิด เลิกร้องไห้ได้แล้ว ท่านอายุมากกว่าพวกข้าเสียอีก ร้องไห้เช่นนี้ไม่อายพวกข้าบ้างรึ”คำพูดของเฉิงวั่งซูได้ผล ซานจิงหานรีบเช็ดหยาดน้ำตาออกจากใบหน้า พร้อมพยักหน้าเข้าใจ “ข้ากำเนิดมาในหุบเขาแห่งนี้ ถูกฝึกฝนและเรียนรู้ ผ่านเรื่องราวมามากมาย ในชีวิตนี้ ข้ามีเพียงเขาทั้งสองเท่านั้น วันนี้สูญเสียพวกเขาไป มันยากจริง ๆ ที่ข้าจะทำใจยอมรับได้ แม้ตำรามากมายและชีวิตที่เปลี่ยนผัน จะเป็นเครื่องมือเ

“เอาล่ะจิงหาน วันนี้แม่ข้าเก็บถั่ว ข้าอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ต้องรีบกลับไปช่วยนาง เจ้าก็ใจเย็นลงก่อนเถิด อีกไม่กี่วันท่านไป่คงส่งข่าวกลับมา”“ได้ ๆ ขอบคุณมากพี่ชาย”เด็กหนุ่มหมอบซุ่มสังเกตการณ์อยู่บนต้นพุทราใหญ่ ภายในสวนซึ่งติดกับห้องพักของท่านแม่ทัพหวังหยง ทุกอย่างดำเนินไปเช่นทุกวัน หมอยาฝีมือดีถูกเชิญให้มารักษาเขาโดยมีท่านเจ้าเมืองคอยดูแลใกล้ชิด ทั้งที่ทั้งสองคนในก่อนหน้านี้ ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างจ้องจับผิดกัน แต่ในยามนี้ ท่านเจ้าเมืองกลับไม่ได้คิดสนใจเรื่องนั้น ดูแลสหายผู้นี้เป็นอย่างดีเสียงสัญญาณที่คุ้นเคยดังขึ้นตามสายลม จูจิงหานถึงกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ รีบไต่ลงจากต้นพุทรา แต่ด้วยความรีบร้อนจนเกินไป ทำให้เขาพลัดตกลงมา ต่อหน้าท่านเจ้าเมืองและคนของเขา“มีผู้บุกรุก…” เสียงทหารในจวนแม่ทัพดังขึ้น พร้อมคมหอกที่พร้อมเข้าจ่อร่างเด็กหนุ่ม“ผู้บุกลุกอะไรกันเล่า นี่ข้าเอง”“ช้าก่อน” เสียงท่านเจ้าเมืองหนุ่มออกคำสั่งหยุดยั้งมือเหล่าทหารไว้ เมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกที่หล่นจากต้นไม้ ที่แท้ก็คือจูจิงหาน หลานชายของไป่เยว่ผู้มากฝีมือ“เจ้าหนุ่มทำไมถึงไปอยู่บนต้นไม้เล่า อยากมาเยี่ยมท่านแม่ทัพ เหตุใดไม