All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 361 - Chapter 370

“ข้าล่วงเกินนายหญิงของพวกเจ้าต่อหน้าธารกำนัน รอท่านเจ้าเมืองกลับมา ข้าแม่ทัพเฉิงเหรินพร้อมและยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่จะรับผิดชอบต่อนายหญิงของพวกเจ้า” เสียงพูดของเฉิงเหรินที่ดังเข้ามาถึงหูของสตรีที่นั่งอยู่ภายในรถม้า ทำเอาหัวใจของนางเต้นแรง หลัวซืออวี่ยิ้มเขินอายพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อเสียงของเขาเงียบไปชั่วครู่ บานประตูเก๋งก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง “คุณหนู…เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” สาวน้อยยื่นหน้าทะเล้นสอดรู้สอดเห็น เข้ามาถามผู้เป็นนายในทันที ทำเอาหลัวซืออวี่ที่กำลังปลื้มปริ่มยินดี ถึงกับปรับสีหน้าอารมณ์แทบไม่ทัน“ตามนั้น รีบกลับจวนได้แล้ว ข้าหนาว”“หนาวอันใดกันเจ้าคะ ข้าเห็นท่านแม่ทัพรูปงามผู้นั้น กอดท่านลงมาจากกำแพงเมือง”“นังเด็กนี่นะ ปากมากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ข้าสั่งโบยเจ้าดีหรือไม่” เด็กสาวหัวเราะชอบใจ ด้วยรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงคำขู่ นางรีบปิดประตูเก๋งลง ปล่อยให้ผู้เป็นนายหญิง ตกอยู่ในห้วงรักที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้นรถม้าเคลื่อนตัวจากไป เฉิงเหรินที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ทำได้แค่ส่งสายตาตามไปส่งนางที่เพิ่งได้พบกันจนสุดสายตา“ท่านแม่ทัพ”เสียงเรียกขององครักษ์ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งเล็ก

หลัวซืออวี่ลงจากรถม้าด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บ่าวใช้ชายหญิงที่ติดตามนางไปด้วย ต่างมองหน้ากันแล้วหัวเราะคิกคัก ทำเอาพ่อบ้าน ที่มารอรับหน้าจวน รู้สึกผิดสังเกตุ ในพฤติกรรมทั้งนายบ่าว“นี่พวกเจ้าทั้งสอง…นั่นคุณหนูเป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่าไปก่อเรื่องอะไรกันมาอีก นี่ท่านเจ้าเมืองยิ่งไม่อยู่ด้วย ข้าต้องรับผิดชอบหลายอย่าง เจ้าเป็นบ่าวควรดูแลเจ้านายให้ดี มิใช่ให้ท้ายกันจนเสียคน”“โอ้ย…ท่านพ่อบ้าน ท่านอย่าบ่นนักเลย พวกข้าและคุณหนูหาได้ไปก่อเรื่องอันใดมาไม่ นางแค่ไปที่กำแพงเมือง เพื่อสืบข่าวก็เท่านั้น”“กำแพงเมืองรึ” ชายวัยกลางคนพูดทวนคำของหญิงสาว แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ “ตายล่ะ…บนกำแพงเมืองนั่นมีแต่ผู้ชาย มีแต่ทหาร พวกเจ้า…” พ่อบ้าน พูดขึ้นพร้อมหันไปหาสาวใช้กับบ่าวคนขับรถม้า แต่ทั้งสอง ต่างพากันวิ่งหนีตามหลังผู้เป็นนายหญิง หายเข้าไปด้านในจวนเสียแล้ว “พวกเจ้านี่นะ ห้ามพานางไปที่นั่นอีก รู้หรือไม่ ใช้ไม่ได้เลย เจ้าเด็กพวกนี้นะ” เขาทำได้แค่ส่ายหน้าไปมา ด้วยความไม่พอใจ แต่แล้วอย่างไร ทุกคนต่างรู้กันดี ว่าคุณหนูหลัวน้องสาวท่านเจ้าเมือง เอาแต่ใจเพียงใด มีหรือ กับคนมีอายุ กับตำแหน

“รังเกียจรึ ท่านแม่ทัพ ท่านมีบุญคุณที่ช่วยข้า ข้าจะคิดเช่นนั้นได้เช่นไรกัน เพียงแต่อาหารมื้อหน้า ข้าขอพิเศษกว่าบะหมี่จะได้หรือไม่”เสียงหัวเราะดังขึ้น จากคนติดตามของท่านแม่ทัพ“แม่นางหลัว ท่านไม่รู้อะไรเสียแล้ว ท่่านแม่ทัพของพวกข้าย่างแพะอร่อยที่หนึ่งเลย เวลาที่เรามีชัย ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ ให้รู้ไว้เลยว่า พวกเราจะได้กินแพะย่าง ว่าแล้วข้าก็ได้กลิ่นลอยมาตามลม อยากกินชะมัด” เสียงหัวเราะของเหล่าทหารดังขึ้น รวมทั้งเฉิงเหรินที่หัวเราะออกมาด้วยทุกอาการของชายหนุ่มตกอยู่ในสายตาของหลัวซืออวี่ บุรุษผู้นี้ มีแต่ทำให้นางพอใจ เขาดูดีมากเสียกว่าหวังหยงผู้มีภรรยาเคียงกาย อะไรกันนะ ที่ทำให้นางเคยหลงผิด คิดได้แม้กระทั่งยอมเป็นอนุ ดูชายตรงหน้าในยามนี้ แม้เฉิงเหรินจะดูห่าม ๆ ไม่มีท่วงท่าของผู้สูงศักดิ์ แต่ก็หาได้เป็นคนต่ำต้อย“ดึกมากแล้ว ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”เฉิงวั่งซูที่เพิ่งเริ่มกินบะหมี่ในมือ รีบลุกขึ้นพร้อมกับเฉิงเหรินพี่ชาย“จะกลับแล้วรึ ข้าไปส่ง”เฉิงเหรินรีบเอ่ยออกตัวก่อนน้องชาย ทำเอาเฉิงวั่งซูได้แต่อ้างปากค้าง พร้อมกับมองดูเขาทั้งสองพร้อมสาวใช้ที่เดินรั้งท้ายจากไป“พี่ชายข้าร้ายไม่เบา มีใค

“ท่านนายกอง ฟ่านถิงถิง แม้นางจะเป็นสตรีธรรมดา ที่มีรูปโฉมงดงาม แต่ก็ใช่ว่านางจะอ่อนด้อยชั้นเชิงการต่อสู้ ท่านวางใจได้ นางจะไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย และยังสามารถสืบข่าวที่ท่านพี่เฉิงเหรินกำลังเป็นกังวลอยู่ กลับมารายงานเราได้แน่นอน ข้าว่าเวลานี้ พวกท่านเตรียมแผนการเคลื่อนทัพรอไว้ได้เลย ทันทีที่ข่าวจากฟ่านถิงถิงมาถึง พวกท่านจะได้ไม่ต้องเสียเวลาประชุมเช่นนี้อีก”เฉิงวั่งซูพูดสมทบคำพูดของจ้าวตงหยาง พร้อมกับหันไปยักคิ้วให้กับชายหนุ่ม เฉิงเหรินเห็นความมั่นใจจากน้องชาย จึงคลายความกังวลลง หันมาคิดวางแผนการลอบโจมตีกองโจรกบฏกับคนของตนแทน“ท่านไป่เยว่” ลี่ฉุนรีบเข้ามารายงานด้วยท่าทีร้อนรน“เป็นอย่างไร ได้เรื่องหรือไม่”“คนของเราที่แฝงตัวอยู่ในนั้น รายงานว่าท่านเจ้าเมืองหลัวเยี่ยนเฟิ่ง ถูกคุมตัวอยู่ในห้องขังใต้ดิน ไม่อาจทราบได้ว่าตอนนี้เป็นเช่นไร แต่คาดว่าพวกโจรกบฏน่าจะไม่กล้าทำรุนแรงกับเขา เพราะอย่างไรแล้ว ท่านหลัวเยี่ยนเฟิง ก็สืบสายเลือดราชวงศ์เก่า เช่นเดียวกับผู้นำโจรกบฏ”“ว่างใจมิได้ ท่านหลัวกับพี่น้องร่วมราชวงศ์หาได้มีเจตนาอุดมการณ์เดียวกันไม่ เจ้าช่วยจัดการดูเรื่องทางหนีทีไล่ให้ดี”ลี่ฉุนเงย

เด็กหนุ่มไม่มีเวลาคิด ลูกธนูลูกแรกปักถูกร่างแล้ว ที่เหลืออีกนับไม่ถ้วนกำลังตามมา จูจิงหานตัดสินใจคลายมือที่กำเส้นเชือกออก ทิ้งร่างลงสู่พื้นดินด้านร่างทันที แล้วพยายามพาร่างกายที่บาดเจ็บหลบเข้าข้างกำแพงเมืองที่มืดมิดเสียงทหารบนกำแพงเมือง เป่าเขาควายส่งสัญญาณออกไปทั่วเมือง ด้วยในยามนี้ พวกมันเอง ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ผู้ที่บุกรุกเข้ามา มีจำนวนมากน้อยเพียงใดทหารลาดตระเวนด้านล่าง เริ่มทำหน้าที่ จูจิงหานตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ขาที่ได้รับบาดเจ็บ มีลูกธนูปักคาอยู่ และมันก็เริ่มมีเลือดไหลจนรู้สึกได้ถึงความเปียกแฉะภายใต้ร่มผ้าในขากางเกงของเขา จูจิงหานกลั้นลมหายใจ หักปลายศรทิ้ง เพื่อให้ตนเองสะดวกต่อการเคลื่อนไหวหลบหนี เด็กหนุ่มพยายามหลบเข้าที่กำบังกาย เพื่อให้พ้นจากสายตาทหาร ที่เริ่มออกค้นหาตัวเขา พร้อมกับสอดส่องส่ายสายตามองหาที่ซ่อนตัวสำหรับคืนนี้จูจิงหานพยายามลากขาที่ได้รับบาดเจ็บ มาจนถึงยังบ้านหลังหนึ่ง ที่ดูแล้วน่าจะเป็นบ้านพ่อค้าหรือขุนนางในเมืองแห่งนี้ บ้านหลังใหญ่เช่นนี้ พวกทหารคงมิกล้าเข้าตรวจค้น จังหวะช่างแสนเป็นใจ ประตูเล็กข้างกำแพงบ้านไม่ได้ปิดลงกลอน เด็กหนุ่มออกแรงผลักมันเ