All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 381 - Chapter 390

ทุกคนมองดูวิธีการรักษาของเด็กสาว แม้แต่หมอประจำกลุ่มของท่านไป่เยว่เอง ก็ต้องถึงกับทึ่งในความรู้ความสามารถ ในวิธีการการรักษาและสูตรยาที่นางใช้กับจูจิงหาน“ท่านไป่เยว่ แน่ใจแล้วรึ ว่าจะปล่อยให้นางเป็นผู้รักษาเขาเช่นนี้”“ปล่อยไปก่อน นางเคยดูแลจูจิงหานมาก่อน นางคงไม่ทำให้เขาต้องแย่ไปมากกว่านี้แน่”“ขอรับ…” ท่านหมอวัยกลางคนมองดูเด็กสาว ที่กำลังวุ่นวายกับการดูแลคนป่วย แล้วถอยหลังไปยืนมุมกระโจม เพื่อคอยสังเกตนาง“คุณชายจ้าวตงหยาง คุณชายเฉิง ตรงนี้ไม่มีหน้าที่อะไรเกี่ยวข้องกับเราแล้ว ข้าว่าพวกเราแยกไปพักผ่อนกันก่อนน่าจะดีกว่า ที่นี่ข้าว่านางหนูผู้นี้แค่เพียงผู้เดียว ก็น่าจะเอาอยู่”จ้าวตงหยางพยักหน้าเห็นด้วยกับนางปีศาจพังพอน แต่สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องไปยังเด็กสาว ก่อนจะเดินนำเฉิงวั่งซู และฟ่านถิงถิงออกมาด้านนอก“คุณชาย…” นางปีศาจรีบร้องเรียกรั้งชายหนุ่มไว้จ้าวตงหยางหยุดเดินต่อ พร้อมหันหลังมามองดูนางด้วยความสงสัย “มีอะไรรึ…”แววตาของนางปีศาจพังพอน มีแววสับสนเจือปน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องแปลกประหลาดบางอย่าง ที่นางได้ไปพบเจอภายในค่ายทหารฝั่งศัตรูให้ชายหนุ่มทั้งสองได้รับรู้“ว่าอย่างไรนะ ถ้าเป็

“เฉิงวั่งซู คนตระกูลจู เหลือแค่เพียงเขาเท่านั้น ข้าต้องการให้เขารอด เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่”ในมือของเฉิงวั่งซู จับแส้อัคคีไว้แน่น หูและสายตาของเขา จับจ้องและตั้งใจฟังสิ่งที่จ้าวตงหยางพูดออกมา“ข้าเข้าใจแล้ว จูจิงหานจะปลอดภัย ข้าจะช่วยเจ้าจัดการกับปีศาจแมงมุมที่ควบคุมร่างของเขาอยู่”ชายหนุ่มพยักหน้าให้สหาย แล้วหันไปสั่งการกับอีกคน “ท่านพี่ลี่ฉุน ระวังด้านนั้นให้ข้าด้วย” “ขอรับ…” ชายหนุ่มถือดาบใหญ่ของตน วิ่งไปประจำตำแหน่งที่ได้รับมอบหมาย“ฟ่านถิงถิง เจ้าจัดการนางเสีย”นางปีศาจใช้เชือกขนพังพอน มัดรวบร่างของสุ่ยซินหลาน ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองเอาไว้ “ได้เจ้าค่ะ…” นางปีศาจพังพอน เป่าลมหายใจผสมมนต์คาถาบางอย่างใส่ใบหน้าของเด็กสาว แล้วร่างที่ดื้อดึงดิ้นรนก็สงบลง ก่อนที่จะหมดสติร่วงลงไปนอนนิ่งบนพื้นหญ้าจูจิงหานในร่างปีศาจ เห็นเด็กสาวพ่ายแพ้สิ้นฤทธิ์ต่อปีศาจพังพอนฟ่านถิงถิง เขาก็แผดเสียงร้องแสบหูออกมา ดวงตากลมโตแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท จ้องมองทุกคนตรงหน้าด้วยความโกรธแค้นเด็กหนุ่มยันเท้าแล้วพุ่งตัวเข้าหาจ้าวตงหยางเป็นคนแรกชายหนุ่มตวัดหอกปลายดาบดาราพิฆาต พร้อมกับร่ายมนตราวาดยันต์สร้างข่ายมนต์บนอากา

ชายหนุ่มสำลักเลือดในท้องออกมาสองสามครั้ง แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น“องค์ชาย ท่านฟื้นแล้ว” ไป่เยว่ยิ้มพร้อมน้ำตา“ท่านพี่ไป่เยว่ ข้า…” จ้าวตงหยางไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นใด เขาหันไปมองดูเฉิงวั่งซูที่กำลังต่อสู้อยู่กับปีศาจอย่างบ้าคลั่ง โดยมีฟ่านถิงถิง คอยรับมือช่วยเขาอยู่ด้านหลัง“องค์ชาย นี่ท่าน…” ลี่ฉุนกับไป่เยว่มองดูชายหนุ่มที่ค่อย ๆ ยันร่างตนเองลุกขึ้น แล้วจับด้ามดาบที่ปักคาร่างอยู่ออกด้วยมือตนเองจ้าวตงหยางแผดเสียงร้อง พร้อมกับโยนดาบเล่มใหญ่ลงพื้น ทันทีที่ดาบอาบเลือดตกลงพื้น มันก็สลายหายไปในทันที“นั่นมัน…” ลี่ฉุนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ“มายาลวงตารึ แล้วเลือดบนตัวท่านเล่า” ไป่เยว่รีบจับตรวจสอบร่างกายของจ้าวตงหยาง ในตำแหน่งที่เมื่อครู่ยังบาดเจ็บอยู่ แต่ทุกอย่ากลับปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงคราบเลือดสีแดงที่เปื้อนชุดสีขาวของเขาเท่านั้น“ท่านพี่ทั้งสอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนางปีศาจ บางทีทั้งหมดนี้ก็คือมายา”จ้าวตงหยางเดินออกไปยืนกลางลานโล่ง เขาร่ายคาถาสร้างข่ายมนต์ขนาดใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งค่ายทหาร จนท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงตะวันเฉิงวั่งซูหยุดมือลง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความงุนง

“ปีศาจซีห่าว คือผู้ใดกัน” ไป่เยว่ในชีวิตนี้ เคยพบเจอเพียงปีศาจพังพอนพี่สาวของฟ่านถิงถิงเท่านั้น ส่วนราชาปีศาจที่กำลังถูกพูดถึง ทำให้เขาได้แต่งุนงงจัดเรียงลำดับจับต้นชนปลายไม่ถูกฟ่านถิงถิงจึงเริ่มเล่าท้าวความถึงความเป็นมาให้เขาได้ฟัง "ราชาปีศาจซีห่าว ก็คือคนรักของฟ่านเมิ่น ท่านจำนางได้ใช่หรือไม่ ครั้งหนึ่งนางหลงรักท่านมาก แต่กลับถูกคุณชายจ้าวตงหยางเปิดโปงโฉมหน้าของนางเสียก่อน นางจึงซมซานกลับไปถ้ำพังพอน ซีห่าวไม่รู้ความจริง หลงเชื่อตามวาจาของหญิงคนรัก คิดว่าคุณชายจ้าวหมายเอาชีวิตนาง จึงหลอกใช้มือข้ามาสังหารมนุษย์แทนนาง และข้าก็กลายมาเป็นคนติดตามของคุณชายจ้าว จนมาถึงตอนนี้อย่างไรเล่า"“เป็นเช่นนี้นี่เอง” ไป่เยว่คิดทบทวนความทรงจำ แล้วภาพที่งดงามของหลิวหยุนก็แทรกเข้ามาในหัว จนเขาต้องสะบัดหน้าหนีความทรงจำที่เกิดขึ้น แต่มีหรือที่จะพ้นสายตาของจูจิงหานไปได้“ท่านอา ท่านกำลังคิดถึงนางใช่หรือไม่”“เจ้าพูดอะไร” ไป่เยว่แกล้งโมโหกลบเกลื่อน เช่นทุกครั้งที่เด็กหนุ่มจับได้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของเขา“ท่านอา เวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว ความคิดถึงนั้นล้วนมีได้ในใจคนมิใช่รึ คิดถึงนางก็คือคิดถึง มีอะไรที่ผิด ข้า

“มีอะไรกันหรือ” จ้าวตงหยางที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับลี่ฉุนและไป่เยว่ มองดูนายทหารที่เพิ่งเดินสวนจากไป“มีรายงานว่า ทางราชสำนัก ได้จัดส่งกองทัพหลวงมาสนับสนุนเราทำศึกครั้งนี้ด้วย”“มีทัพหลวงด้วยรึ” ไป่เยว่และลี่ฉุนหันมามองหน้ากัน“ถูกต้อง อีกประมาณห้าวัน พวกเขาน่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ แต่ในตอนนี้ ข้ากลับรู้สึกเป็นกังวลต่อผู้บริสุทธิ์ที่อยู่ภายในเมือง หากกองทัพกบฏพวกนั้นเป็นปีศาจ แล้วคนที่ไม่เกี่ยวข้องเล่า พวกเขาจะเป็นเช่นไร”“ไม่ยากเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพเฉิง” สุ่ยซินหลานเดินเข้ามาพร้อมจูจิงหาน ที่ดูเริ่มมีอาการดีขึ้น เดินได้เองโดยไม่ต้องมีนางคอยประคองแล้ว“แม่หนู ที่เจ้าพูดหมายความเช่นไร”“ท่านแม่ทัพเฉิงเหริน ข้าเป็นคนเมืองนี้ เกิดที่นี่ เส้นทางเข้าออก ตรงไหนปลอดภัยข้าย่อมรู้ดี ชาวบ้านทุกคนยังคงปลอดภัยดี แต่กับในวังเก่าและกองทัพข้าไม่อาจรู้ได้ แต่นายทหารที่บุกมาจับตัวจูจิงหานถึงบ้านข้า พวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ ข้ายืนยันได้”“ใช่แแล้วขอรับ ตอนที่ข้าถูกจับตัวไป พวกเขาเป็นมนุษย์เช่นพวกเรา เพียงแต่ภายในก็ไม่แน่ว่า จะยังเป็นคนกันอยู่หรือไม่”สุ่ยซินหลานยกมือขึ้นประสานพร้อมโค้งศีรษะลง “ท่านแม่ทัพ แ