All Chapters of บังอาจรักนายวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

1 ปีต่อมา...@ ร้านSo cute cafe... “แกมีเรื่องอะไรนักหนาวะ ถึงโทรคุยกันไม่ได้ จะต้องเรียกฉันมาเจอแกที่นี่...เซนต์”“เรื่องสำคัญ”“เรื่องสำคัญ แล้วทำไมต้องเรียกฉันมาคนเดียวด้วยล่ะ แล้วไอ้เวนิสล่ะ แกไม่เรียกมันมาเหรอ”เอมมิกากำลังยุ่งอยู่กับการทำโปรเจกต์ก่อนจบการศึกษาของเธอ เพื่อนของเธอก็ดันมีเรื่องเครียดอะไรอีก ถึงต้องเรียกเธอมาระบายแบบนี้“ช่วงนี้ ไอ้เวนิสมันคงไม่ว่างอ่ะ ฉันก็เลยไม่ได้ชวนมัน”“แล้วแกคิดว่าฉันว่างหรือไง”“เออน่า...ฉันเรียกแกมาคนเดียวก็พอแล้ว”“แล้วมีเรื่องอะไร รีบเล่ามาเลย อย่าลีลา”“ป๊ากับม๊าฉันสิ จะให้ฉันแต่งงาน”“แต่งงาน? ทำไมรีบแต่งล่ะ ไม่รอให้เรียนจบก่อนเหรอ อีกแค่ 4 เดือนเอง”“แกไม่ตกใจเลยเหรอโดนัท เรื่องที่ฉันจะแต่งงาน”“ฉันจะตกใจทำไม? มันก็ดีแล้ว ที่แกจะแต่งงาน ฉันยินดีกับแกด้วย แต่ฉันว่า มันก็เร็วไปนะ อายุเราพึ่งจะ 22 เองนะ ป๊ากับม๊าแกจะรีบให้แกแต่งไปทำไม” “แกลืมไปแล้วเหรอ ว่าฉันเป็นเกย์ ฉันจะไปแต่งงานได้ยังไง”“เซนต์...ถ้าแกยังไม่ตัด*กะเจี้ยวของแกไป แกก็แต่งงานและสืบพันธุ์ได้นะ ไม่เห็นเกี่ยวกับการเป็นเกย์หรือเป็นผู้ชายเลย...เอ่อ...แต่ฉันก็สงสัยแกอย่างนึงนะ”

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ”กรภัทร์เอ่ยทักทายกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่า จะเจอเขาที่นี่ ก่อนหน้านั้นพี่ชายของเธอก็เคยย้ำถามเธอหลายครั้ง เรื่องที่เขาทำงานที่ไหน กรภัทร์ไม่ใส่ใจเรื่องที่พี่ชายเธอถามเลย แต่วันนี้ เธอพบเขาที่นี่ และทำไมเขาจะต้องมาทำงานที่บริษัทครอบครัวของเธอด้วย? เหตุผลอะไรที่เขาเลือกที่นี่? เขาหลบหน้าเธอมาตลอด ทำไมเขาไม่หลบไปให้ไกล? คำถามมากมาย ที่เธอสงสัย แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรออกไป “ก็รู้จักกันไว้นะ ชนกันต์มาทำงานที่นี่ ได้เกือบปีแล้ว ได้ข่าวว่าเป็นเพื่อนของนายวินท์ด้วยนะ พี่ชายเราคงไม่ได้บอกอะไรเราเลยสิ เวนิส” “เปล่าค่ะพี่วิชญ์ เรื่องนี้ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเวนิสนะคะ เขาคือคนในบริษัทของพี่ จะมาถามเรื่องนี้กับเวนิสทำไม”กรภัทร์เหลือบมองคนที่ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ (เลยสักนิด) เธอไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่เด็กอายุ 20 ที่คอยตามตื้อเขาอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้มีผลอะไร กับชีวิตของเธอแล้ว “โอเค งั้น เราไปดูฝ่ายไอทีงานของเราดีกว่านะ...ยังไง ผมขอฝากงานทีมช่างไว้กับคุณด้วยล่ะกันนะ”กรวิชญ์หันไปตบไหล่หัวหน้าทีมช่าง ราวกับให้กำลังเกี่ยวกับเรื่องบางอย่

@บริษัทเตชะวรากูล... @ห้องประธานบริษัท... “ค่ะ ท่านประธาน”เช้านี้ อชิรญาถูกเรียกพบด่วน เนื่องจากท่านประธานนั้น มีเรื่องสำคัญจะสนทนากับเธอ เขาบอกว่า เขาอยากถามอะไรเธอสักหน่อย อชิรญาจะมีเรื่องอะไรอีก นอกจากเรื่องของน้องชายเธอ ‘หรือว่า...น้องชายของเธอมางลาออกไปแล้ว’ “นั่งก่อนสิ” “ค่ะ”อชิรญานั่งลงตามที่เขาบอก ปกติเธอทำงานอยู่หน้าห้องท่านประธาน ตำแหน่งที่นั่งเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ เหมือนตัวเองกำลังจะถูกสอบสวนอะไรบางอย่างเลย “คุณอายุเท่าไหร่?” “หืม...?”คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันทันที เขาเรียกเธอเข้ามา เพื่อจะถามเรื่องนี้เหรอ? “ตอบมาสิ” “26 ค่ะ” “คุณแต่งงานหรือยัง?” “คะ…?”คำถามต่อมา ทำให้อชิรญาสงสัยหนักเข้าไปอีก นี่มันเรื่องส่วนตัวของเธอ ไม่เกี่ยวกับเรื่องงานนี่ “คุณแต่งงานหรือยัง ทำไมต้องให้ผมถามซ้ำอีก” “ยังค่ะ...ดิฉันยังไม่ได้แต่งงาน” “แล้วสามีล่ะ มีหรือยัง?” “เอ่อ...ท่านประธานจะถามเรื่องนี้ทำไมคะ? มันไม่ได้เกี่ยวกับงานที่ดิฉันจ

รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดภายในโรงแรมระดับห้าดาว ท่ามกลางบรรยากาศที่สงบแต่แฝงไว้ด้วยความโอ่อ่าของสถานที่ ประตูทางเข้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้มศีรษะให้ด้วยท่าทีสุภาพ หญิงสาวกำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปข้างหน้า แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและความกังวล ปลายนิ้วของเธอขยับเบา ๆ บนพวงมาลัย เหมือนกำลังชั่งใจกับอะไรบางอย่างอยู่ ‘เซนต์...มันมีเรื่องจะเคลียร์กับแกนะนัท’ ‘ทำไม มันต้องนัดฉันไปเคลียร์ที่โรงแรมด้วยล่ะ หรือมันคิดไม่ดีกับฉัน แกบอกฉันมานะเวนิส แกสองคนมีแผนอะไร’ ‘ไม่มีแผนอะไรหรอก แกกับมัน สนิทกัน เคยนอนด้วยกันเป็นร้อยๆ ครั้ง แกกลัวมันจะข่มขืนแกหรือไง มันแค่นัดเคลียร์ใจกับแกเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก’ ‘แล้วแก ทำไมไม่ไปกับฉันล่ะเวนิส’ ‘ตอนนี้ ฉันมาสิงคโปร์กับพี่วิชญ์เลยไปกับแกไม่ได้ ทำไมเหรอโดนัท...แกกลัวเซนต์มันหรือไง มันจะทำอะไรแกได้ แกออกจะ*บู้ขนาดนั้น ไปเถอะ ไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง ความเป็นเพื่อนเกือบ 20 ปี จะมาจบลงเพราะเรื่องไร้สาระของไอ้เซนต์งี้เหรอ ไปเถอะ มันไม่ทำอะไรแกหรอก นอกเสียจากว่าแก

“มืดพอมั้ย? ทีนี้ แกจะถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียงได้หรือยัง?” “แกอย่ามาสั่งฉันนะ! แกเองก็ถอดเสื้อผ้าขึ้นเตียงด้วยสิ ไหนบอกว่าแกกับฉัน ศีลเสมอกันไง” “เอาคืนทุกเม็ดเลยนะ...โอเค ฉันถอดก็ได้”พูดจบ คุณากรก็รีบปลดกระดุมเสื้อตามด้วยเข็มขัดและกำลังรูดซิปกางเกงออก “...!!!” เอมมิกา ยืนตะลึงตัวแข็ง ‘เธอไม่คิดว่า ไอ้เพื่อนบ้าคนนี้ มันจะเอาจริง’ “ยืนบื้ออยู่ทำไม! ถอดสิ!”คุณากรท้าทายเธออีกครั้ง คนแบบเอมมิกา ต้องจี้ให้ตรงจุด เขารู้จักเธอเป็นอย่างดี มีแต่เธอเท่านั้นแหละ ที่ยังไม่รู้จักเขาดีพอ “เออ...”เอมมิกาตื่นจากอาการตกใจ เพราะคำพูดของเพื่อนบ้าเธอ มือบางสั่นอย่างเห็นได้ชัดตอนที่กำลังรูปซิปชุดเดรสของตัวเอง “เฮ้ย!”เอมมิการีบปิดตาตัวเองแทบไม่ทัน เมื่อเพื่อนของเธอถอดเสื้อผ้าจนหมดเกลี้ยง และกำลังเดินโทงๆ ขึ้นเตียงหน้าตาเฉย “ทำไม! ของฉันมันใหญ่โดนใจแกป่ะล่ะ”ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างสะใจ ยังไม่สัมผัสตัว เขาก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาแล้ว แค่เห็นหน้าของเธอ เจ้าลูกชายของเขา มันก็ชูขึ้นมาพร้อมรบ! “ไอ้เซนต์!” “ทำไม! กลัวขนาดเจ้ามังกรขอ