All Chapters of บังอาจรักนายวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

@คลับAll time… เวลา 21.00 น. “เชิญด้านในเลยครับพี่ มากี่คนครับ” “สาม...เหมือนเดิม น้องจำพี่สามคนไม่ได้เหรอ” “ใครจะจำได้ครับ แขกที่นี่เยอะมากเลยครับ แต่ถ้าผมจะจำได้ ก็จะมีแต่ขาประจำนะครับที่จำได้” “พี่มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว น้องจะลืมง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” “ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมจำพี่ไม่ได้จริงๆ ครับ” “เซนต์...นี่แกจะเถียงกับเด็กเสิร์ฟไปทำไม” “แกก็ดูสินัท ไอ้น้องนี่ เหมือนไม่อยากจะต้อนรับเราเลยอ่ะ” “ผมยินดีต้อนรับพี่นะครับ แต่ว่า วันนี้แขกเยอะมากครับ ผมก็เลยดูแลไม่ทั่วถึง ส่วนใหญ่ผมเน้นขาประจำก่อนครับ ผมไม่คิดว่า หน้าตาแบบพวกพี่จะชอบมาเที่ยวคลับแบบนี้กันครับ” “มีเงิน พี่ก็เที่ยวได้หมดแหละ ตกลง พี่จะได้ที่นั่งหรือยัง นี่พี่ยืนจนเมื่อยแล้วเนี่ย” “ถ้าแก ไม่มัวไปต่อปากต่อคำกับน้องเขา ฉันคิดว่า ป่านนี้เราคงได้นั่งกันสบายไปแล้วนะเซนต์ แกนี่มันจริงๆ เลย” “ก็ฉันหมั่นไส้อ่ะ มีอย่างที่ไหน คิดจะดูถูกพวกฉันว่าเป็นเด็ก ไม่มีปัญญาจ่ายงั้นสิ ขอบอกไว้เลยนะ ว่าฉัน! คือทายาทมหาเศรษฐีนะ! มี

เวลาต่อมา... “เจ้าของร้านอนุญาตให้เธอดื่มแล้ว ดื่มให้พี่หน่อยสิ นะ”วรางค์ยื่นแก้วเครื่องดื่มจ่อตรงหน้าของเด็กหนุ่ม เธอกำลังทำแผนการเพื่อเพื่อนรักของเธออยู่ “ผมดื่มไม่ได้จริงๆ ครับ มันเป็นกฎของที่นี่ครับ” “งั้น ฉันโทรตามเจ้าของร้านมาก็แล้วกัน...”ยังไม่ทันที่วรางค์จะกดสมาร์ทโฟนต่อสาย มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาทันที “พี่อนุญาตนะกันต์ นายดื่มเป็นเพื่อนแขกสักหน่อยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก ดื่มนิด ดื่มหน่อย ก็ไม่ถึงกับเมาหรอกมั้ง อย่าให้แขกของเราเสียน้ำใจสิ” “ใช่ค่ะ คุณนรุฒม์ พูดถูกค่ะ ไม่มีใครทำอะไรเธอหรอกนะ อารยาเพื่อนของฉัน ก็เมาหลับไปแล้ว เธอจะกลัวอะไรอีกล่ะ” “เปล่าครับ ผมไม่ได้กลัว” “งั้น นายก็ดื่มเถอะ ฉันอนุญาต อย่าลืม ที่ฉันเคยบอกนายไว้สิ แขก! สำคัญเสมอ...”เด็กดีของเขา ถ้าได้ลิ้มลองรสชาติการมีเซ็กส์ล่ะก็ รับรอง ติดใจทุกราย วันนี้ มันก็คือส่วนหนึ่ง ของแผนการนรุฒม์เช่นกัน เด็กคนนี้ คือ ตัวทำเงินให้เขา มีหรือคนอย่างเขาจะไม่อยากทำเงินกับเจ้าเด็กนี่ สาวหม้ายทุ่มเงินขนาดนี้ ไม่เอาก็บ้าแล้ว “ได้ครับ”ชนกันต์คว้าแก้วเคร

“ปะ-ปล่อยเวนิสนะ...”เมื่อทุกอย่างจบลง กรภัทร์ก็หันไปบอกเขาให้ปล่อยเธอ ความอับอายเกิดขึ้นทันที เมื่อทุกอย่างกลับสู่สภาพความเป็นจริง สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันทำให้ใบหน้าเนียนแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด มือของเธอพยายามผลักไสเขาออกจากสะโพกของเธอ แต่ทว่า เรือนร่างกำยำกลับนิ่งเฉย “ปะ-ปล่อยได้ไง...ยายังไม่หมดฤทธิ์เลย...อึ้มมม์...”เสียงแหบพร่าตอบกลับ เรือนร่างกำยำ สั่นสะท้านเพราะความต้องการ เจ้ามังกรใหญ่แข็งขันชูชันพร้อมรบขึ้นมาอีกครั้ง แววตาคมดุแข็งกร้าว สันกรามของเขาขบกันแน่น เขาทั้งโกรธ ทั้งแค้น และเจ็บใจกับคนที่ทำกับเขา ทุกคนภายในร้านร่วมมือกัน พยายามบังคับให้ชนกันต์ขายบริการ แต่เธอ ก็ดันโผล่เข้ามาพอดี “ไม่นะคะ พี่กันต์ เวนิส...” “จะห้ามพี่ทำไม! ในเมื่อเธอ ก็ต้องการแบบนี้ ไม่ใช่เหรอ เอาสิ คืนนี้ ลองนับดูนะ ว่าพี่จะจัดการ เธอไปกี่รอบ!”จบประโยค แท่งใหญ่ก็กดกระทุ้งกับร่องกุหลาบของเธออย่างจัง! โดยไม่ฟังเสียงอะไรใดๆ ทั้งนั้น อิทธิฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์ขนานแรงกำลังเทกระหน่ำราวกับพายุทอร์นาโด ที่แสดงพลังอนุภาพอย่างดุเดือด! “พะ-พี่กันต์...อ๊ะ!!” ตั่บ! ตั่บ

@มหาวิทยาลัยxxx ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์... “แกรีบทำงานเถอะ เวนิส ท้ายชั่วโมงอาจารย์ให้ส่งแล้วนะ มัวแต่เขี่ยมือถืออยู่นั่นแหละ รีบทำสิ” “วันนี้ พี่กันต์ไม่มาเรียน ไม่รู้ว่า พี่กันต์จะเป็นอะไรบ้างหรือเปล่านะ ฉันห่วงพี่เขาจัง” “แกห่วงตัวเองบ้างก็ดีนะเวนิส ตั้งใจเรียนก่อนดีมั้ย” “ฉันก็ตั้งใจเรียนนะเซนต์ แต่ฉัน แค่เป็นห่วงพี่กันต์” “พี่กันต์ของแกนี่โชคดีมากๆ เลยนะ ที่มีผู้หญิงรักมากขนาดนี้ รักไม่ลืมหูลืมตา รักแบบสุดๆ รักๆๆๆ” “แกอินขนาดนั้นเลยเหรอเซนต์ เป็นอะไรล่ะ” “ฉันก็แค่ เหนื่อยแทนเวนิสมันน่ะ” “แกมาเหนื่อยแทนฉันทำไมเซนต์ ฉันยังสบายดีนะ ไม่เป็นอะไรเลย...” “เฮ้อ...งั้นก็แล้วแต่แกเถอะ...รีบๆ ทำงานส่งอาจารย์สิ จะได้เอาไปส่ง” “โอเค! วันนี้วันศุกร์ เราไปเที่ยวคลับกันมั้ย...” “เวนิส!!” สองเสียงประสานพร้อมกันทันที “ทำไมอ่ะ...นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ที่ฉันไม่ได้ไปเจอหน้าพี่กันต์เลย” “โอเค...ไปก็ไป” “ขอบใจแกสองคนมากนะ” “ฉันไป ก็เพรา

“รักสิ...” “ห๊ะ!” สองเสียงประสานพร้อมกันอีกครั้ง “รักยังไง แกดูพี่เขาสิ เคยสนใจแกบ้างมั้ยเวนิส”ทำไม? เพราะอะไร? เอมมิกาไม่เข้าใจเพื่อนเธอเลยจริงๆ ความรัก มันทำให้คนเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร “โดนัท...ฉันว่า...แกหยุดบ่นเวนิสมันเถอะ เรื่องความรัก แกไม่เคยมี แกก็คงไม่มีวันรู้หรอก ว่ามันเป็นยังไง” “แล้วแกล่ะเซนต์? แกเคยมีความรักเหรอ? แกถึงได้ห้ามฉันไม่ให้บ่นเวนิสมัน...” “เออ...ฉันก็ไม่เคยมีเหมือนกันแหละ แต่ว่าฉันไม่เคยมี มันก็ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เข้าใจนะ โดนัท” “แกไม่เคยมี แกจะพูดทำไมเซนต์!” “แต่แก...” “เอาล่ะๆ พวกแกสองคน หยุดทะเลาะกันเรื่องฉันสักทีได้ไหม เรื่องนี้ ฉันเป็นตัดสินใจเอง ฉันเข้าใจ ว่าพวกแกสองคนรักฉัน และหวังดีกับฉัน แต่...ฉันมันอ่อนแอ ฉันมันเป็นคนไม่กล้า ไม่กล้าที่จะตัดสินใจเลิกรักพี่กันต์ได้” “แต่แกดูพี่กันต์สิ แกดูให้เต็มตา ว่าพี่เขา เคยแคร์แกบ้างมั้ย ทั้งๆ ที่แกกับพี่เขา มีอะไรกันถึงขึ้นเรียกผัวเมียได้แล้วนะ แต่พี่กันต์ก็ยังไม่เคยหันมามองแกเลยเวนิส แกดูสิ!” “ใจเย็นโดนัท...”