บทที่ 20

“ไปรับแฟนมาแล้วเหรอคะ?” เพราะอยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไรหากเขารู้แล้วว่าเธอรู้ว่าเขามีแฟน จึงได้เอ่ยถามออกไปอย่างถือวิสาสะ

“อืม” เขาตอบเท่านั้น ไม่พูดอะไรต่อ ดารินทร์จึงไม่ถามอะไรต่อ อย่างน้อยเขาก็ไม่โกหกว่าตัวเองมีแฟน…

เมื่อมาถึงชั้นที่เป็นชั้นของเขา ร่างสูงก็เดินนำหน้าคนตัวเล็กออกไป เท้าเล็ก ๆ ของดารินทร์ก้าวตามเขาไปที่ละก้าว ไม่นานก้ถึงห้องทำงานของเขา วินทัพเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะส่งสายตามาให้เธอเป็นการเชิญให้นั่ง

“มีอะไรกับฉันเหรอคะ?” ดารินทร์ถามออกไปเมื่อนั่งลงตรงหน้าเข้าเสร็จสรรพ

“อีกสองวันคุณจะต้องไปถ่ายที่รีสอร์ตของเรา ผมจึงอยากถามความสมัครใจของคุณอีกรอบ” ร่างบางถึงกับนึกแปลกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะพาเธอมาพูดคุยถึงเรื่องนี้ จริง ๆ เรื่องพวกนี้เธอได้ตอบไปหมดแล้ววันที่ทำสัญญา…

“ฉันจำได้ว่าฉันตอบไปแล้ว…”

“ใช่…แต่หลังจากที่คุณได้เริ่มงานแล้ว ผมเลยกอยากถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ”

“ฉันไม่ติดปัญหาอะไรทั้งนั้นค่ะ ไปได้ค่ะ” น้ำสียงของเธอมั่นคงและหนักแน่น แสดงให้เห็นถึงสปิริตในการทำงานได้อย่างดี และมันทำให้เขาพอใจมาก เพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่ใจฝ่อกลัวเขาจนหนีไป

“ก็ดี ดูเป็นมืออาชีพดี” เขาพูด