Todos os capítulos de นางร้ายผู้นี้ขอทวงคืนพระรอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

เฟิ่งจิงหรงถึงกับชะงักงันไปในชั่วอึดใจ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายกลายเป็นความแข็งกระด้างและเย็นเยียบแทนทันที นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกระพริบถี่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้กับถ้อยคำที่ได้ยินก่อนหน้าดี“สมเพชงั้นหรือ…” นางพึมพำเสียงแผ่ว คล้ายไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขา หัวคิ้วเรียวค่อยๆ ขมวดแน่นบรรยากาศโดยรอบพลันสงัด แม้กระทั่งเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนในร้านก็ดูราวกับถูกกลบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของนางที่เต้นแรงดังสะท้อนอยู่ในหูไม่หยุดจ้าวอวี้หมิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เพียงแค่นั่งนิ่ง สีหน้าดูสงบแต่กลับแฝงความเคร่งเครียด เขาสบตานางตรงๆ ประหนึ่งไม่เกรงกลัวว่าจะต้องเผชิญกับความเกรี้ยวกราดหรือเสียงร้องโวยวายใดๆ ของสตรีตรงหน้าเฟิ่งจิงหรงหัวเราะราวกับเยาะเย้ยตนเอง น้ำเสียงหวานแฝงความขื่นขมเอ่ยแผ่วเบา “ท่านไม่ได้ช่วยข้าเพราะเป็นห่วงหรอกหรือ หากแต่เพียงเพราะสมเพช…อ่า! ข้าเกือบไปแล้วเชียว เกือบจะเผลอมอบใจให้คุณชายจ้าวไปแล้ว”คำพูดนั้นฟังแล้วคล้ายหยอกล้อ ทว่ากลับแทงลึกลงอกเอง เฟิ่งจิงหรงยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ราวกับเป็นเรื่องขบขันหาใช่ความเจ็บปวดใดๆ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งยังคงประสา

เฟิ่งจิงหรงนั่งอยู่กึ่งกลางระหว่างจ้าวอวี้หมิงและบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่ง ใบหน้างามประดับรอยยิ้มกว้างจนตาหยี อารมณ์เบิกบานยิ่งนัก พลางเอื้อมไปรับจอกน้ำชาจากสาวใช้ที่รินให้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาน “อืม…น้ำชาของสกุลจ้าวหอมกรุ่นไม่เหมือนที่ใดจริงๆ ชวนให้อยากมาดื่มทุกวันเสียจริง”พอสิ้นคำ นางยกจอกขึ้นแตะริมฝีปาก สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างละเมียดละไม ก่อนจะค่อยๆ ลิ้มรสด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง“หากอยากดื่มชาทุกวันก็ไปที่โรงเตี๊ยม” จ้าวอวี้หมิงเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบตวัดมองสตรีข้างกายที่โผล่มาให้เห็นแทบทุกวันในจวน ทั้งที่ไม่มีธุระสำคัญใดจะพูดคุย นอกจากมาดื่มชาและกินขนมหวาน แล้วก็ทำวุ่นวายอยู่ราวหนึ่งก้านธูปก่อนจากไปทว่าเขาเริ่มรู้สึกคุ้นชินกับการมาของนางเสียแล้วแต่มิใช่ว่าเขาไม่เคยเอ่ยปากไล่ หากแต่ทุกครั้งอีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่ได้ยิน วันถัดมาก็ยังแวะมาอีก ไม่ว่าจะถูกกล่าวไล่เพียงใด นางก็หาได้ใส่ใจ จนเขาเองเอือมระอาที่เสียคำพูดให้เปลืองน้ำลายไปเสียเปล่าเพราะสตรีผู้นี้ดื้อรั้นยิ่งกว่าเด็กสามขวบเสียอีก!เฟิ่งจิงหรงวางจอกน้ำชาลง ก่อนจะหันมามองจ้าวอวี้หมิงด้วยรอยยิ้มหวาน พลางบ่นอุบอิบ “ทึ่มทื่อเสียจริง!

เช้าวันถัดมาเฟิ่งจิงหรงเก็บความโกรธเอาไว้แน่นเต็มอกจนไม่อาจข่มตานอนหลับไปทั้งคืน กระทั่งใกล้รุ่งสาง นางจึงพอผ่อนคลายและหลับไปได้ทว่าเพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามเท่านั้นพลันถูกปลุกให้ตื่นเช้าวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศปลอดโปร่ง แสงอาทิตย์โผล่ขึ้นขอบฟ้าเร็วกว่าทุกวันเล็กน้อย ทำให้บรรยากาศร้อนอบอ้าวนิดๆใบหน้าคนงามที่หมองคล้ำอยู่แล้วจากความคับแค้นยิ่งดูขุ่นมัวขึ้นไปอีก เหล่าสาวใช้รอบตัวยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เกรงว่าจะไปรบกวนหรือขัดหูขัดตาเฟิ่งจิงหรงเพียงแค่ยกเท้า ยังไม่ทันก้าวออกจากเรือนก็ต้องหลับตาเพราะแสงแดดที่แยงตา ใบหน้าของนางสะท้อนแสง ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวปรากฏออกมาอย่างชัดเจนนางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ พยายามควบคุมโทสะ ไม่ให้โมโหหรือหงุดหงิดกับเรื่องยิบย่อย ก่อนปรายสายตาไปมองสาวใช้“เตรียมรถม้าแล้วใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะคุณหนู…” สาวใช้ผู้หนึ่งตอบ ทว่ามีสีหน้าลังเล ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหางตาของเฟิ่งจิงหรงมองเห็นท่าทางประหม่าและลังเลนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะหมุนตัวหันหลังไปมอง เลิกคิ้วเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไรก็พูดออกมา อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง”น้ำเสียงหวานราบเรียบกลับเย็นเยียบจนสาวใช้บางคนพลันขนลุกซู่ด้วยความ

“ผูกสุนัขตนเองให้แน่นหน่อยเถอะ ไป๋หว่านชิง มันจะได้ไม่ไปตามไล่หรือเห่าผู้ใดไปทั่ว”เฟิ่งจิงหรงเดินผ่านคนทั้งคู่ไปแล้ว ทันทีที่นางยกเท้ากำลังจะข้ามประตูก้าวออกจากสกุลเซียวและไม่คิดจะกลับมาเหยียบอีก พลันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยกับไป๋หว่านชิงไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ดูท่าสุนัขที่เจ้าเลี่ยงไว้มันคงไม่เชื่องแล้ว”บรรยากาศภายในจวนสกุลเซียวที่เดิมทีก็เงียบสงบกลับยิ่งเต็มไปด้วยความกระอักอ่วรยิ่งกว่าเดิมเมื่อพ้นหลังคุณหนูเฟิ่ง เสียงรถม้าเคลื่อนออกไปไกลจนเสียงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทว่าก็หาได้มีผู้ใดส่งเสียงหรือมีเสียงใดเล็ดลอดออกมาสักนิด อึดอัดจนเหล่าสาวใช้บางคนถึงกับเหงื่อตก อยากจะขยับหนีแต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะเกรงว่าจะเสียงดังไปรบกวนอารมณ์ของผู้เป็นนายไป๋หว่านชิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าคนงามเรียบเฉยแต่กลับแข็งกระด้าง ฉายชัดถึงความโกรธและขุ่นเคืองใจเซียวจิ้นอวิ๋นมองเห็นท่าทางของสตรีตรงหน้าแล้วก็ยิ่งรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาถอนหายใจยาวเหยียด พลางยกมือจับไรผมที่ปกใบหน้าออกอย่างแผ่วเบาน้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “วันนี้มีเรื่องอันใดหรือถึงได้มาที่นี่”ไป๋หว่านชิงเงยหน้าเหลือบสายตาขึ้นไปมองทันท

เสียงกรีดร้องเล็กแหลมบาดหูของไป๋หว่านชิงปะทุออกมาพร้อมโทสะที่สุมอยู่ในอกมานานหลายวัน ร่างบางสั่นสะท้านเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด นัยน์ตาเมล็ดซิ่งแดงก่ำราวกับมีเพลิงไฟกำลังลุกโชน เพียงเพราะแค่ได้ยินถ้อยคำเมื่อครู่ก็คล้ายกับว่ามีผู้จุดเชื้อเพลิงลงในกองไฟโทสะให้ลุกท่วมทันทีหมายความว่าอย่างไรกัน!?ที่ให้ต้มน้ำชาร้อน เตรียมขนมไว้เช่นนั้นก็เพื่อเฟิ่งจิงหรงงั้นหรือ!?สตรีผู้นั้นแวะเวียนมาที่นี่ลับหลังโดยที่นางไม่รู้ และไม่มีผู้ใดเอ่ยปากบอกแม้แต่น้อยอย่างงั้นหรือ!ไป๋หว่านชิงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อหากแต่ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด นางกัดฟันกรอด แค่นถ้อยคำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงหวานที่สั่นเครือเจือด้วยความน้อยใจ ขุ่นเคืองและประชดประชัน “นึกไม่ถึงว่าคุณชายจ้าวและคุณหนูเฟิ่งจะสนิทสนมถึงขั้นไปมาหาสู่กันเช่นนี้นะเจ้าคะ”ริมฝีปากนางคลี่ยกยิ้มเย็นเยียบ ความอดทนที่ยังเหลืออยู่ได้ขาดสะบั้นลงสิ้น ไม่อาจเสแสร้งปั้นหน้ายิ้มเข้าใจอีกต่อไปยามนี้ต่อให้จ้าวอวี้หมิงจะคิดอย่างไร นางก็ไม่ใส่ใจอีกแล้ว ขอเพียงได้ระบายโทสะที่อัดแน่นอยู่ในอกออกมาก่อนเช่นนั้น...เกรงว่าคงได้กระอักเลือดออกมาแทน!ใบหน้าคนงามบิดเบี