All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เอริคนั่งเอนตัวอยู่กับเก้าอี้ทำงานตัวโปรดพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย บนโต๊ะมีแก้วไวน์วางอยู่ มืออีกข้างวางลงกับที่วางแขนตรงเก้าอี้ ส่วนปากก็คีบบุหรี่หันหน้าไปมองทางรูปถ่ายครอบครัวที่แขวนไว้กับฝาผนังห้องทำงานใหญ่ ที่ในภาพถ่ายนั้นมีพ่อ แม่ และน้องสาวและเอริค แม้ว่าท่านแม่จะเป็นแม่เลี้ยงและน้องสาวจะไม่ใช่น้องแท้ๆของเขาด้วยก็ตาม แต่เขาก็รักทั้งสองคนมากรักเหมือนครอบครัวเดียวกัน เขาไม่เคยได้สัมผัสคำว่าแม่ ตอนที่ยังเด็กคำว่าแม่คืออะไรเขาแทบจะไม่รู้เพราะเกิดมาก็มีแต่ท่านพ่อแล้ว แม่ของเขานั้นเสียไปตั้งที่คลอดเอริคเลย จนกระทั่งท่านพ่อเเต่งงานใหม่แม่เลี้ยงก็เข้ามาดูแลเขาตั้งแต่ตอนที่เอริคอายุได้ 8 ขวบและเธอก็มีลูกติดมาด้วยก็คือ เอลิน่า อายุ 4 ขวบ คุณแม่อันนาให้ความรักและการดูแลเลี้ยงดูเอริคมาอย่างดีทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและเขาก็คิดว่าอันนาเหมือนกับแม่แท้ๆ ทุกคนต่างมีความสุขกับคำว่าครอบครัวของเรา ทุกอย่างเหมือนจะเป็นแบบนั้นแต่แล้ว…มันก็ไม่เป็นแบบนั้นได้อีกเพราะผู้หญิงที่เขารัก“เอวาลินทำไมเป็นเธอที่มาทำลายความสุข ทั้งที่เราควรจะมีความสุขไปด้วยกัน”เอริคยังคิดถึงเธอเสมอแม้มันจะไม่ควรเลยก็ตามเพราะเธอ

บ้านพักตากอากาศบ้านพักตากอากาศในเมืองซอนดริโอ เป็นบ้านพักที่ตกทอดกันรุ่นสู่รุ่นมันเริ่มมาตั้งแต่ท่านปู่ท่านย่าของเอริคพวกท่านชอบเมืองซอนดริโอมากเพราะมีบรรยากาศดีที่ดี ติดภูเขาพื้นที่ในเมืองทำให้รู้สึกว่าการมาพักผ่อนหย่อนใจดีกว่าไปที่อื่น พวกท่าตั้งใส่สร้างบ้านพักตากอากาศนี้มากและส่งต่อมายังเอริค ไม่อยากจะเรียกว่าบ้านพักตากอากาศเหมือนจะเป็นคฤหาสน์มากกว่าอีก แต่ถูกตกแต่งด้วยความเรียบง่ายไม่หวือหวาเอริคอุ้มเรเน่มายังห้องนอนเก่าของท่านย่าที่ภายในตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ด้านบนมีแชนเดอเรียสีขาวประดับด้วยไม้แกะสลักอย่างดี มีเตียงนอนวางอยู่กลางห้องถูกปูด้วยผ้าปูสีขาว ด้านล่างถูกปูพรมขนนุ่มฟูสีขาว ถัดมาจะมีโซฟาสีน้ำตาลอ่อนอยู่ติดกับกระจกห้องนอน“อื้ม เราอยู่ที่ไหนแล้วคะ”เรเน่งัวเงียรู้สึกตัวตื่นตอนที่ถูกเอริควางลงบนเตียงนอนที่หนานุ่ม เธอลุกขึ้นมานั่งแต่ตาก็ยังคงหลับอยู่ไม่ลืมเพราะเหนื่อยล้าจากบทรักสวาทที่ทำไปบนเครื่องบินเจค พูดไปก็อ้าปากหาวไปด้วย“นอนพักต่อเถอะ”เอริคจับตัวเรเน่นอนลงไปกับที่นอนห่มผ้าให้เธอเรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป ส่วนเรเน่พอหัวถึงหมอนอีกครั้งก็หลับไปในทันที เวลาผ่านไปหลายชั่วโ

เอริคที่กำลังจะโดนเอวาลินจูบแต่เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูแล้วเขาหันมาเห็นเรเน่เขาก็รีบผลักเอวาลินออกทันทีแบบไม่ได้สนใจว่าเธอจะล้มลงไปก้นกระแทกพื้นแรงแค่ไหนหมับ“จะไปไหนคะเอริค!”เอวาลินคว้าแขนไม่ให้เอริคไป“ปล่อย!”เอริคสะบัดแขนออกจากเอวาลินอย่างแรง“พาเธอไปพักที่ห้องฝั่งซ้าย”เอริคสั่งลูกให้จัดการที่พักให้เอวาบินเสร็จสับเขาก็รีบเดินไปหาเรเน่ทันที เขาไม่รู้ว่าเธอเห็นหรือได้ยินอะไรไปบ้าง เพียงแค่เขาไม่อยากทำให้เธอต้องคิดมากเรเน่เมื่อทำอะไรไม่ถูกไม่รู้ต้องยืนต่อหรือเดินเข้าไป เธอจึงเลือกที่จะวิ่งออกมาตามทางเดิม น้ำตาเริ่มปริ่มออกมาอยู่ขอบตาใจดวงน้อยเจ็บจี๊ดๆคำพูดของเขาและผู้หญิงคนนั้นยังติดอยู่ในหูของเธออยู่เลย ขาของเธอแทบจะไม่มีแรงวิ่งต่อ เธอไม่น่ามันเห็นหรือได้ยินอะไรเลย เป็นแบบนี้แล้วเขาก็คงจะทิ้งเธอใช่ไหม คนรักเขากลับมาแล้วของเล่นอย่างเธอก็คงไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปตุบเรเน่สะดุดไม้บนทางเดินล้มลงหัวเข่ากระแทกกับหินกรวดอย่างแรงจนเข่าแตกเลือดไหลออกมาเรเน่กอดเข่าแล้วนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ยังไงแล้วก็ไม่มีใครสนใจเธอก็ร้องไห้อยู่ตรงนี้จนกว่าจะเลิกร้องไปเลยเรเน่คิดในใจแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

เรเน่สะดุ้งตื่นมาในตอนสายของวัน นั่งมองไปรอบห้องก็ไม่พบว่ามีเอริคอยู่ในห้อง หรือเมื่อวานจะเป็นเพียงแค่ความฝันกันนะ เธอจึงดึงผ้าห่มออกพบว่าที่หัวเข่ามีพลาสเตอร์ยาแปะอยู่ทั้งสองข้าง แปลว่าเมื่อวานไม่ใช่ความฝันสินะเธอได้เจอกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ แล้วเขาหายไปไหนแต่เช้ากัน“หายไปแต่เช้าเลยนะ”เรเน่รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ชุดที่เธอเลือกใส่วันนี้คือเดรสกระโปรงยาวสีดำมีสายผูกที่คอ ลวดลายตกแต่งด้วยลายของดอกไม้สีชมพูออกแดงตามกระโปรง เรเน่ที่ไม่ค่อยแต่งหน้าวันเธอแต่งหน้าด้วยโทนอมส้มน่ารักสดใสเข้ากับหน้าตาของเธอเรเน่เปิดประตูห้องออกมาก็พบกับโจอี้และจอร์ชที่มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอเลย ไม่แปลกใจหรอกเอริค อาจจะกลัวว่าเธอจะเดินไปที่นั่นที่นี่แล้วไปเจอเขากับผู้หญิงคนนั้นก็ได้เลยให้โจอี้และจอร์ชมาเฝ้าเธออย่างนี้“ให้มาเฝ้าที่หน้าประตูเลยเหรอคะ”“นายท่านสั่งไว้ว่าถ้าวันนี้คุณเรเน่อยากไปไหนให้บอกได้เลยครับพวกผมสองคนจะพาไปและคอยดูแลคุณเรเน่ครับ”โจอี้เลี่ยงไม่ตอบคำถามของเรเน่ แต่เลือกที่จะบอกสิ่งที่ถูกสั่งมาแทน“แล้วฉันจะอยากไปไหนได้คะ เพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก…ทิ้งฉันไว้คนเดียวอีกแล้ว” ใ

เอริคอุ้มเรเน่มานั่งพักที่ห้องนั่งเล่นวางเธอลงนอนไปบนโซฟา เขาไม่ได้พยายามตามให้ใครไปหายาหรือตามหมอให้มาดูอาการ เพราะเขารู้ว่าเธอแค่แกล้งทำไม่ได้ป่วยอะไรแต่เธอก็ไม่วายที่จะทำให้เขาตกใจ ตอนที่เขาเห็นเธอล้มลงไปที่พื้นหัวใจเขามันกระตุกวูบไปชั่วขณะ ยังคงแปลกใจที่เขาเข้าไปหาตัวเธออย่างรวดเร็วเรเน่ทำตาปริบๆใส่เอริคที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เรเน่เม้มปากเมื่อรู้ว่าเอริคดูออกแล้วว่าเธอแกล้งแต่มาขนาดนี้ไปให้สุดเลยละกัน เธอเลยแกล้งจับๆหัวแต่ก็แอบมองพอรู้แล้วว่าเขาไม่สนใจแน่แล้ว“ไม่เวียนหัวแล้วหรือ”เอริคเอ่ยถามเธอแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่เป็นอะไรแต่ก็อดไม่ได้ที่จะต้องพูดหยอกล้อเธอ เรเน่จากที่คิดว่าจะแกล้งต่อ แต่เมื่อนึกถึงตอนที่เอริคเห็นที่เธอยิ้มใส่เอวาลินเธอเลยนั่งขึ้นแล้วหันไปมองเอริคที่เพิ่งจะแกล้งถามด้วยใบหน้านิ่งๆนั้นอีกครั้ง“ยังจะถามอีก ก็เพราะว่าพอเจอหน้าคุณก็ไม่รู้สึกเวียนหัวแล้วค่ะ” เรเน่ยิ้มหวานให้เอริค หัวใจที่ว่าแข็งยิ่งกว่าก้อนหินดูเหมือนว่าตอนนี้รอยยิ้มที่สดใสจะเข้าไปกระแทกจนหัวใจที่แกร่งดั่งหินเกิดรอยร้าวแล้วสิ…หมับ“ทะทำอะไรคะ”“ตัวก็ไม่ร้อน หรือว่าป่วยเป็นโร