All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อสองสาวพากันเดินออกมาจากลิฟต์เอวาลินก็รีบจูงมือเรเน่ให้เดินเข้ามาในห้องแต่งตัว ภายในห้องแต่งตัวมีชุดสำหรับผู้หญิงมากมายเธอหลายแบบ ชุดเรียบหรู ชุดเซ็กซี่ ชุดเดรส กางเกง มีทุกแบบให้เลือกสรร “คุณดูรู้จักทีนี่ดีจังเลยนะคะ” เรเน่มองเอวาลินที่พาเธอเข้ามา“ฉันเคยมาที่นี่เลยพอจะรู้…”“แล้วเราเข้ามาในห้องนี้ทำไมคะจะไม่โดนจับได้หรอคะ”“เราต้องเปลี่ยนชุด กันไว้ก่อนเผื่อมีคนจำได้โดยเฉพาะเอริคไม่ค่อยมีใครอยู่ในเวลานี้หรอก”เอวาลินจัดการไปเลือกหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเรียงรายจัดเตรียมไว้อย่างดีมาให้เรเน่และเธอก็เปลี่ยนชุดเช่นเดียวกัน โดยชุดของเรเน่จะชุดเดรสกระโปรงยาว สีดำแบบเรียบแนบเนื้อ แวกโชว์หน้าอกสวยเป็นสายเดี่ยว ส่วนชุดของเอวาลินเป็นเดรสกระโปรงสั้นเปิดไหล่สีทอง จากนั้นเอวาลินเดินไปหยิบหน้ากากแฟนตาซีที่ประดับไว้อย่างสวยงาม ของเรเน่หน้ากากสีขาวมีเพชรประตกแต่ง ของเรเน่จะเป็นแบบถือ ของเอวาลินจะเป็นแบบผูกติด พร้อมรองเท้าส้นสูงสีดำ“เราต้องทำขนาดนี้เลยหรอคะทำไมไม่แค่พาฉันไปดูงานที่เอริคทำแล้วเราก็กลับ”“ทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่เราจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ”เอวาลินอธิบายให้เรเน่ฟัง เพราะคนที่นี่ม

เรเน่ทิ้งตัวนั่งลงไปกับพื้นจังหวะนั้นเองที่เอริคก็ดึงแขนเธอขึ้นมาในทันที เศษแก้วที่แตกกระจัดกระจายเต็มพื้นไม่อยากจะนึกถึงเลยว่าถ้าเธอนั่งลงไปทั้งอย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้น“เป็นบ้าอะไร!”“คุณนั่นแหละเป็นบ้าอะไร!”“ไปคุยกันที่บ้านเรเน่”“คุณต้องพาฉันกลับประเทศไทยเดี๋ยวนี้ไม่งั้น…เราไม่มีเรื่องต้องมาพูดกันอีกค่ะ” เรเน่พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เอริคที่พยายามจะไม่ทำรุนแรงกับเธอความอดทนเขาไม่ได้มีความอดทนสูงอย่างที่เธอคิดหรอกนะ“เธอเป็นใครมาออกคำสั่ง!”“…ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาและใช่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณทั้งนั้นด้วยค่ะ ช่วยปล่อยมือคุณออกจากแขนฉันด้วยค่ะ”“เธอเริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะเรเน่”“คุณนั่นแหละที่ไม่รู้เรื่อง ไม่เคยรู้อะไรเลย! ไม่เคยรู้ว่าฉันคิดยังไงหรือรู้สึกอะไร คุณเก็บฉันไว้เพราะอะไร คุณตอบตัวเองได้หรือเปล่าคะเอริค”“ฉันมีความสุขที่ได้เห็นเธอร้องไห้และเธอก็ต้องอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะปล่อยเธอไปเอง”จบประโยคนั้นเอริคก้มตัวลงไปช้อนอุ้มตัวเธอขึ้นพาดบ่า เดินผ่านหน้าเพื่อนสนิทอย่างราฟาเอลกับเคนอิจิไปโดยที่ปล่อยให้เพื่อนทั้งสองคนยืนงง“สรุปว่านี่มันเรื่องอะไรกันวะ”เคนอิจิหันไปพ

เอริคเลือกจะขับรถมากับเรเน่เพียงสองคน โดยให้นิคและวินขับรถตามมาอีกคันกับลูกน้องที่เหลือ ที่ต้องคอยคุ้มกันไม่ว่ายังไงเอริคก็คือมาเฟียที่มีศัตรูรอบตัวที่จ้องจะทำร้ายเขาได้ทุกเมื่อ แต่ครั้งนี้เอริคเลือกให้ขับอยู่ห่างๆไม่ให้เอิกเกริก ยิ่งตอนนี้มีเธออยู่ด้วยแล้วถ้าเห็นว่ามีคนตามมาเยอะแยะจะไม่พอใจเขาอีก… และยิ่งมาตอนนี้เอริครู้สึกเป็นห่วงเรเน่มากกว่าใครเธอมาปรากฏตัวในที่ที่เขาไม่อยากให้ใครได้พบเธอที่สุด เขาคงต้องเพิ่มกำลังคุ้มกันเป็นพิเศษ “เราจะกลับประเทศไทยตอนไหนหรือคะ” “อีกสักพัก เธอไม่ชอบ…” “คะ? อะไรนะคะ” “เปล่า” “เปล่าอะไรได้ยินเหมือนถามอะไรสักอย่างนี่น่า” บรรยากาศทางกลับบ้านที่ต้องขับผ่านป่าสนรอบทางที่เขาขับรถมามันช่างเงียบสงัด ดูผิดแปลกไปจากเดิม และไม่กี่นาทีต่อมามีรถตู้สีดำขับสวนมาแต่รถตู้คันดำนั้นกลับตีคู่มาอยู่ข้างรถของเขาไม่ได้ขับผ่านไปเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น และตอนนี้รถลูกน้องก็อยู่ห่างจากเขาเกินไป “รถลูกน้องคุณหรือคะ” “ไม่ใช่” เขาที่กำลังจะต่อสายตรงโทรไปหาลูกน้องคนสนิทเพื่อให้ตรวจสอบรถตู้ด้านข้างที่น่าสงสัย ปัง! “เรเน่!” รถตู้คันนั้นเบี่ยงเข้ามาชนรถเอริ

เอวาลินเธอหนีออกมาจากคาสิโนตั้งแต่ตอนที่เรเน่ขึ้นไปบนเวที ถึงจะไม่รู้ว่าต้องโดนอะไรบ้างแต่เธอก็เลือกจะกลับมารออยู่ที่บ้าน พร้อมยอมรับผิดที่ทำเกินตัว แผนที่เธอคิดมันไม่ใช่แบบนี้แค่อยากพาเรเน่ไปดูแล้วกลับบ้าน แต่เรเน่เล่นขึ้นไปแสดงตัวแบบนั้น และตอนนี้ยังมีเรื่องศัตรูลอบทำร้ายเอริคอีก เธอเดินวนไปมาอยู่หน้าประตูบ้านเอริคพาทุกคนกลับมาที่บ้าน เขาอุ้มเรเน่อยู่ในอ้อมแขนไม่ห่างตัวเลย หรือแม้แต่จะให้คนอื่นมาอุ้มเธอแทนนั้นก็ไม่มี“เอริคฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้เลยจริงๆ นะคะ”“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”“ฉันขอโทษค่ะ”“อยู่ในที่ของเธอไปซะ อย่าเข้ามายุ่งกับเรเน่หรือถ้าเธอเข้ามาข้องเกี่ยวอีก เช่นนั้นแล้วฉันคงจัดการเธอในแบบที่ฉันนั้นถนัด”เมื่อเขาพูดจบก็เดินผ่านเอวาลินไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองเธออีกเลย ตั้งแต่วันที่ได้รู้เรื่องราวที่เธอเล่ามาวันนั้นทุกอย่างที่เขาคิดว่าที่คิดถึงหือลืมเธอไม่ได้เป็นเพราะว่ายังมีเยื่อใยให้เธอ แต่ความจริงคือไม่ใช่ เขาเพียงอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงได้ฆ่าพ่อแม่ของเขา และเมื่อรู้ความคิดถึงหรือนึกถึงมันได้ถูกตัดขาดออกไปจากใจเขาทั้งหมดไม่มีเหลือแล้ว ที่ม

“ฉันไม่อนุญาต! ที่นี่ฉันเป็นคนออกคำสั่ง”“เอริคปล่อยฉันก่อนค่ะ” กระชับอ้อมแขนหมับ!เจย์เดนทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือเดินเข้ามาจับมือเธอทั้งที่มีเอริคกอดเอวของเธออยู่อย่างนั้น“มึงปล่อยมือออกจากเธอเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงแข็งกร้าวตะคอกใส่เจย์เดน“คุณไม่เห็นเหรอว่าเธออึดอัด ปล่อยเธอ”“มึงเสือกอะไรด้วย” “ไม่เสือกไม่ได้เพราะเป็นเรื่องของเรเน่”“มึง!”“พอเลย! ทั้งสองคน!”เสียงหวานตะโกนดังลั่น อีกคนกอดรัดเอวเธอจนหายใจไม่ออก อีกคนก็มาดึงแขนเธอ เธอทนต่อไม่ไหวจนต้องตะโกนออกมา ถ้าพวกเขาจะทะเลาะกันละก็นะ ได้โปรดไปทะเลาะกันในที่ที่ไม่เธอได้ไหม ไม่อยากโดนลูกหลง“เจย์เดนปล่อยมือฉันออก เอริคก็ปล่อยด้วยค่ะฉันหายใจไม่ออก” เจย์เดนปล่อยมือออกทันทีแต่เอริคกลับไม่ทำตาม“เฮ้อ เจย์วันนี้ฉันเหนื่อยมากเลยไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ”“ไม่มีวัน!”น้ำเสียงของเอริคที่พูดกระแทกลงมา เธอทำได้แต่เพียงไม่สนใจ“ได้ ฉันจะรอวันนั้น”ก่อนจะหันหลังกลับไปขึ้นรถเขาได้ตะโกนกลับมาหาเธอ“ฉันยังไม่เปลี่ยนเบอร์…มีอะไรก็โทรมาได้เสมอเลยนะเรเน่”พูดจบร่างหนาก็เดินขึ้นรถสปอร์ตคันหรูแล้วขับออกไปพรึ่บเขาจับตัวเธอหันมาสบตา มือหนา