Semua Bab PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Bab 51 - Bab 60

เจย์เดนมองแผ่นหลังของร่างบางเดินจากไป ร่างหนาแทบจะไม่มีแรงยืนต่อเพราะภายในใจเขาตอนนี้แทบไม่มีหวังในเรื่องเธอเลย เขาใช้ชีวิตเพื่อปกป้องเธอแต่เธอกลับไม่เคยเลือกเขา ยอมเป็นคนโง่ที่เธอเรียกหาเมื่อไหร่ก็มาในทันที ไม่เคยถามได้แต่เข้าใจ“ทีนี้คุณก็ควรเลิกยุ่งกับนายหญิงได้แล้วนะครับ เพราะไม่ว่าไงคนที่นายหญิงเลือกก็คือนายท่านไม่ใช่คุณ”เสียงโจอี้พูดเหมือนเตือนสติให้เจย์เดนคิดได้เสียที เขาไม่ควรมาจมปลักกับคนที่เป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะยังไงว่าที่นายหญิงของพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกเจย์เดน คนที่ไม่ใช่พยายามแค่ไหนเขาก็ไม่เห็นหรอก… เหมือนคำที่พูดว่าความพยายามแค่ไหนความพยายามก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ คนที่ใช่คือคนที่ไม่ต้องพยายาม…เครื่องบินเจคส่วนตัว“ทะทำไมเอริคถึงโดนยินได้ล่ะคะ”ร่างบางเอ่ยถามเสียงสั่น เธอตกใจกับเรื่องเอริคทำไมกัน ทำไมเขาถึงโดนยิง ไหนว่ามีงานด่วน งานด่วนที่ว่ามันคืองานอะไรกัน“นายท่าน เอาตัวเองไปบังกระสุนให้ท่านมาร์ตินครับ” จอร์ชเอ่ยบอกขณะที่นั่งข้างเธอ และมีโจอี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“แล้วอาการตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง”“ผมว่าคุณเรเน่รอไปดูนายท่านเองดีกว่าครับ”โจอ

ขวับ ‘เมื่อกี้นี้เขาขอโทษฉันหรอ’ “อะไร พูดอะไรไม่ได้ยินเลยค่ะ” ร่างหนาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้หน้าเธอก่อนจะกระซิบที่ใบหูเล็ก “ขอโทษครับ” ลิ้นหนามีการเลียใบหูเล็กของเธออย่างหยอกล้อ “นี่! อย่ามาทำแบบนี้นะคะฉันไม่ได้หายโกรธคุณเพียงเพราะแค่คำขอโทษหรอกนะคะ” หันหน้าหนีอีกครั้ง ถึงจะแอบรู้สึกที่ได้ยินคำขอโทษจากเขาก็เถอะเพราะที่มาไม่เคยพูดเลย “ขอโทษ เจ็บมากใช่ไหมนอกจากตรงนี้”ลูบที่หัวของเธอ “เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า” สายตาคมมองสำรวจร่างบาง “มี เจ็บตรงนี้” แล้วใช้กำปั้นมือเล็กทุบลงที่อกแกร่งข้างซ้ายอย่างแรง แต่คนที่เจ็บเหมือนจะเป็นเธอมากกว่าหรือเปล่า อยากจะตีเขาให้รู้สึกเจ็บ “เหมือนขนนกบินตกลงมา”แสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ ตุบตับ ตุบตับ มือเล็กหันไปทุบลงที่บริเวณแผงอกอย่างแรงหลายครั้ง “ฮึก อึก” เสียงร้องในลำคอ “ยังคิดว่าขนนกตกใส่อยู่อีกไหมคะ คุณอีวานเชรด” “ก็ไม่เท่าไหร่” แม้จะพูดแบบนั้นแต่กลับมีเลือดไหลซึมออกมาจากเสื้อของเขาบริเวณอกข้างขวา ตากลมโตเบิกโตตกใจ “ละ..เลือด” พรึ่บ มือเล็กดึงเชือกที่ผูกกับเสื้อของเอริคให้เปิดออก พบว่าที่อกข้างขวาของเขามีผ้าก็อซถูกพันอยู่บริเวณอกขวาไป

“คงจะดีใจใช่ไหม ฉันควรตายไปเลยดีไหม”“อย่า..อย่าพูดแบบนั้นออกมาได้ไหมคะ..ฉัน”“คำที่ฉันบอกให้คุณไปตายในวันนั้น แค่พูดไปเพราะโมโห จะมีใครเขาดีใจที่คนรัก..”“คนอะไรนะ พูดดังกว่านี้ได้ไหม” มือที่อยู่ไม่สุขเริ่มล้วงเข้าไปสัมผัสใต้กางเกงเธอ ความนุ่มชุมชื้นในสัมผัสทำร่างบางขนลุก“แผลฉันเพิ่งจะดีขึ้นเองนะคะ อย่าเพิ่งทำได้ไหม”แม้จะเสียดายแต่เขาก็ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกเจ็บ ยอมเอามือตัวเองออกจากใต้กางเกงเธอ“แล้วเมื่อกี้บอกว่าคนอะไร”“คนรักค่ะ ได้ยินชัดไหม”พูดเสียงให้ดังขึ้น“ฉันรักคุณนะคะ คิดว่าจะเกลียดคุณได้แต่พอมารู้ว่าคุณจะเป็นอะไรไป หัวใจฉันมันกลับเจ็บปวดเหมือนกับมันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ”“อย่าพูดคำว่ารักกับฉัน ฉันมันไม่เหมาะกับคำนี้”“ทำไมถึงคิดว่าไม่เหมาะ ไม่ว่าใครก็ควรได้รับความรักค่ะ”เธอยังคงพูดต่อ“แต่ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถรักเธอได้อย่างที่เธอต้องการไหม”“ไม่ต้องรักฉันก็ได้แต่ไม่ต้องทำร้ายกันก็พอ”“ทำไมถึงได้ยึดติดกับคำว่ารักนัก” น้ำเสียงของเขาช่างเรียบนิ่งในคำถาม“เพราะฉันไม่เคยได้รู้สึกว่ารักใครเท่ากับที่รู้สึกกับคุณ”“แล้วถ้าฉันหลอกใช้ความรักเธอเพื่อตัวเอง เธอจะยังรักฉัน

เชียงใหม่เอลิน่าถูกส่งตัวกลับมาที่ไทยได้เกือบจะอาทิตย์หนึ่งแล้ว เธอเป็นห่วงเรเน่มาตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาพยายามที่ติดต่อกลับไปหาคนที่คฤหาสน์แต่สิ่งได้กลับมาคือความว่างเปล่า ไม่มีใครติดต่อเธอกลับมาเลย“ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะเรเน่” ทอดถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปทำงานในไร่ เก็บผลไม้อย่างที่เคยทำมาตลอดช่วงบ่ายเอลิน่ากลับเข้ามาที่บ้านใหญ่ เธอได้ไหว้วานให้สาวใช้คนสนิทอย่างแก้มไปทำความสะอาดห้องนอนของแม่ที่ท่านเคยใช้นอนเวลากลับมาที่ไทยหรือก็คือห้องนอนเก่าของท่าน“คุณลินดูสิคะหนูเจออัลบั้มภาพอยู่ใต้เตียงคุณนายด้วยค่ะ”แก้ม เด็กที่เป็นสาวใช้เดินถืออัลบั้มรูปถ่ายสองสามอัลบั้มได้มาหาเธอ “ไหนจ๊ะ อัลบั้มรูปภาพงั้นหรอ”“เหมือนฉันจะไม่เคยเห็นอัลบั้มพวกนี้เลยนะ” เอลิน่าหยิบอัลบั้มจากมือของสาวใช้มาเปิดดูรูปภาพเธอค่อยๆ เปิดดูภาพถ่ายทีละใบ เป็นภาพช่วงวัยเด็กของคุณแม่ จนมาอัลบั้มสุดท้ายเป็นภาพช่วงวัยรุ่นเข้าสู้วัยเป็นสาวของคุณแม่ จังหวะที่เปิดไปเห็นภาพๆหนึ่งมือที่จับอัลบั้มภาพถ่ายเหล่านั้นถึงกับปล่อยตกลงสู่พื้นบ้าน“เป็นอะไรไปคะคุณหนู”แก้มก้มตัวลงไปเก็บอัลบั้มภาพถ่ายเอลิน่าคว้าอัลบั้มรูปภาพ

“แล้วถ้าน้องของหนูยังไม่ตายล่ะคะ”“อะไรทำให้คุณหนูคิดว่า คุณหนูเล็กเธอยังไม่ตายคะ”“ป้าคิดว่าบนโลกนี้จะมีใครหน้าเหมือนกันไหมคะถ้าไม่ใช่แม่ลูกกัน”น้ำเสียงที่สั่นคลอ “ทำไมถึงได้ถามอย่างนั้นคะ ป้าพูดเท่าที่ป้ารู้คุณอันนาเธอไม่ใช่คนที่ยอมเล่าทุกเรื่องให้ใครฟังรวมไปถึงนายหัวกับนายหญิงเองก็อาจจะรู้เท่าๆ กับป้า” ป้าบัวประคองร่างบางพามานั่งที่โซฟาห้องรับแขก และมีแก้มสาวใช้คนสนิทเดินตามมาด้วยแม้จะงุนงงกับเรื่องในตอนนี้อยู่พอสมควรทำไมคนที่เธอรักถึงมีเรื่องปิดบังตั้งมากมายขนาดนี้ แล้วทำไมถึงไม่เคยมีใครพูดถึง มาตอนนี้เธอจะถามเอาความจริงจากใครได้ คุณตาคุณยายรวมไปถึงคุณแม่คนในครอบครัวทุกคนล้วนแต่จากเธอไปกันหมด“ทำไมคุณแม่ถึงเลิกกับผู้ชายคนที่สองที่แต่งงานคะ” เธอพอจะรู้เรื่องราวของพ่อตัวเองว่าเสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนเธอจะคลอดออกมาแต่เธอไม่เคยรู้ว่าแม่แต่งงานใหม่และมีลูกสาวอีกสองคน จนมาในวันที่ท่านนั้นจากไปเรื่องราวต่างๆ เริ่มกระจ่าง“คนที่คุณอันนาแม่ของคุณหนูแต่งงานใหม่ด้วยนั้นเขาเป็นคนของตระกูลเพอร์รี่ก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน ทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนสมัยที่ไปเรียนประเทศอังกฤษ มีชื่อเล่นว่าคุณพอล