All Chapters of PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Chapter 41 - Chapter 47

เขาได้ขับรถเข้ามาในเมืองเพื่อพาสองสาวมาตลาดตามความต้องการของน้องสาวอย่างเอลิน่า เธออยากจะมาตลาดซื้อของไปทำอาหารให้ทุกคนได้ทาน หลังจากจัดการเอาตัวเอวาลินออกไปจากบ้านมเอลิน่าจะไม่มีทางญาติดีกับเอวาลินแน่นอน ไม่ว่าเอวาลินจะเป็นน้องสาวของเธอตามสายเลือดก็ตาม“ทำไมต้องยุ่งยากทำด้วยตัวเอง แม่ครัวก็มี”เอริคที่ขับรถมาเอ่ยพูดเขานั่งฟังสองสาวคุยกันเจี๊ยวจ๊าว ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงรำคาญไล่ลงจากรถไปแล้ว“ไม่คิดถึงฝีมือการทำอาหารของน้องเลยหรอคะพี่ชาย”เขาเงียบไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป มุ่งหน้าขับรถต่อไป และมีลูกน้องขับตามมาอีกหนึ่งคัน ส่วนหนึ่งที่ลูกน้องตามมานั้นก็เป็นเพราะเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดไปจะไม่มีทางให้เกิดขึ้นเป็นซ้ำสองยิ่งตอนนี้มีเอลิน่ามาด้วย“พี่ลินทำงานอะไรหรอคะ” เรเน่เอ่ยถาม เธอคิดว่าเอลิน่าต้องทำอาชีพอะไรที่เกี่ยวกับอาหารแน่เลย“พี่ดูแลกิจการไร่สวน แทนคุณตาคุณยายที่จากไปแล้วน่ะจ้ะ”“ฉันขอโทษนะคะที่ถามถึง” เธอรีบกล่าวขอโทษเมื่อทำให้เอลิน่าพูดถึงคนที่จากไปแล้ว“ไม่เป็นไรเลยจ้ะ ถามได้พี่ไม่ได้คิดมากเลย”“แล้วเรเน่ตอนนี้ยังเรียนอยู่ใช่ไหมจ้ะ ปีไหนแล้วหรอแล้วเรียนสาขาอะไรอยู่ตอนนี้” เธอ

ผ่านมาสามวันแล้ว หลังจากที่เอลิน่ามาที่เมืองซานดริโอ เอริคตั้งใจว่าวันนี้จะกลับไปคฤหาสน์ของตระกูลอีวานเชรด ซึ่งคฤหาสน์นั้นอยู่ที่เมืองมิลาโนหรือมิลาน เมืองที่ถูกยกว่าเป็นเมืองแห่งความร่ำรวยและยังมีแฟชั่นสถานที่ท่องเที่ยงน่าสนใจ“เราจะไปมิลานกันหรอคะ”เรเน่ถามเอลิน่าที่กำลังเล่นกับแมวของเธอในห้อง“ใช่ ความจริงบ้านของพี่อยู่มิลานที่นี่ก็แค่บ้านพักตากอากาศของคุณปู่น่ะ”“อ๋อ แบบนี้นี่เองนี่ขนาดบ้านพักตากอากาศยังใหญ่ขนาดนี้เลยนะคะ”เรเน่พูดแล้วยิ้ม นี่สินะคนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองและมีความรวยเป็นทุนเดิม…“แต่ว่าพี่สาวคนนี้ต้องกลับไปประเทศไทยแล้วนะ พอดีต้องกลับไปเคลียร์งาน”“พี่ลินกลับเร็วจังเลยค่ะ”น้ำเสียงเศร้าลงทันทีที่รู้ว่าเอลิน่าจะต้องกลับประเทศไทย“อย่าทำหน้าเศร้าขนาดนั้นสิ เราลองขอพี่เอริคกลับไปประเทศไทยดูสิ พี่เขาใจดีนะ”“…ใจดี…”“ฉันคิดว่าเขาคงไม่อนุญาตหรอกค่ะ…เพราะคงไม่มีสิทธิ์ที่จะขออะไรได้”“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”“ฉันก็แค่ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าจะโดนเขาทิ้งตอนไหนนี่คะ เอริคน่ะ…ไม่ได้รู้สึกแบบที่ฉันรู้สึกกับเขาหรอกค่ะพี่ลิน”“เรเน่ชอบพี่เอริคใช่ไหม”“เรียกว่ารู้สึกมากกว่าชอบอี

เขาเกลียดนักผู้หญิงที่ชอบอวดดี กำลังตัวเองนั้นจะฆ่าสัตว์สักตัวยังไม่กล้า แต่มาปากดีอวดเก่งกับเขาที่ซึ่งฆ่าได้ทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องรู้สึกผิดเลย“ฉันไม่ต้องการจะเป็นของเล่นคุณ…”“แล้วเธอคิดว่าฉันจะเอาเธอมาเป็นเมียงั้นสิ” สายตาที่จ้องมองมาหาเธอในตอนนี้ช่างไร้ความอ่อนโยน คำพูดที่หยาบคายของเขามันทำเธออยากจะร้องไห้แต่ต้องฝืนไม่ให้น้ำตานั้นไหลออกมา“ปล่อยฉันค่ะ ฉันจะกลับบ้าน จะกลับประเทศไทย”“หึ มีปัญญากลับเอง”“ไม่มีค่ะ แต่มีคนที่พากลับได้แน่นอน”“ใคร!”“เจย์เดนค่ะ” ตอบกลับไปอย่างไม่ยอมสิ้นคำพูดของเธอ เขาถึงกับเลือดขึ้นหน้าอารมณ์ที่ไม่พอใจจากเรื่องโทรศัพท์ทวีคูณมากขึ้นจากที่บีบแขนเขาเปลี่ยนมาจับที่ผมของเธอออกแรงดึงจนหน้าเธอหงายไปด้านหลัง“คิดผิดแล้วนะที่มาลองดีกับฉันเรเน่”“คุณจะทำอะไรเอริค อ๊ะฉันเจ็บ”“เจ็บสิดี”มือหน้าดึงกระชากผมลากออกจากห้องทำงาน ผ่านหน้าลูกน้องหลายสิบคนรวมไปถึงลูกน้องคนสนิททั้งสองคนที่กำลังจะเดินตามมา“ไม่ต้องตามมา!” เสียงตะโกนของมาเฟียหนุ่มทำลูกน้องทุกคนสะดุ้งเฮือกเขาลากเธอมาที่ห้องลับที่ถูกสร้างขึ้นมาเพิ่ม เป็นห้องแดงแห่งการทรมานในเรื่องเซ็กส์… มีเตีย