บททั้งหมดของ DESTINED TO BE HIS BRIDE: บทที่ 31 - บทที่ 40

Malalim na ang gabi nang makabalik sina Ayesha at Rohan sa apartment.Pareho silang pagod—hindi lang sa pagod ng katawan, kundi pati sa bigat ng mga nalaman nila sa mansion.Pagkapasok nila, diretso si Rohan sa kitchen para kumuha ng tubig habang si Ayesha ay nakaupo sa sofa, hawak-hawak pa rin ang lumang litrato ng kanilang mga magulang.Tinitigan niya ang mukha ng babae sa larawan—ang kanyang ina.Tahimik. Maamo. Pero may matang may tinatagong kwento.“Ma…” bulong ni Ayesha, halos hindi lumalabas ang boses.“Bakit mo tinago ‘to sa’kin?”Lumapit si Rohan, umupo sa tabi niya at ibinigay ang baso ng malamig na tubig.“You okay?” gentle niyang tanong.Ayesha sighed. “I don’t know. Parang may mas malalim pang parte nitong story na ‘to na hindi natin nakikita.”Rohan leaned forward, elbows on knees.“Tama ka. And I think your mother left something behind. Something only you would understand.”Napatingin si Ayesha sa kanya.“How do you know?”“Because my father did the same,” sagot ni Roha

Hindi agad nakatulog si Ayesha noong gabing iyon.Kahit nakahiga na siya sa malambot na kama, kahit patay na ang ilaw, kahit tahimik na ang buong bahay—gising pa rin ang isip niya. At sa bawat pikit niya, iisang mukha lang ang bumabalik.Rohan.Hindi ‘yung Rohan na malamig at distansya noong simula ng kasal nila. Hindi rin ‘yung lalaking palaging seryoso sa harap ng pamilya. Kundi ‘yung Rohan kanina—nakangiti, banayad, may init sa tingin.‘Yung Rohan na halos hawakan ang puso niya… at hinintuan ang sarili.She rolled to her side, hugging the pillow.Bakit ba kasi ang hirap huminga kapag siya ang nasa isip ko?Sa kabilang kwarto, gising din si Rohan.Nakatayo siya sa harap ng bintana, hawak ang cellphone, pero hindi niya tinitingnan ang screen. Ang nasa isip niya ay ang paraan ng paghawak ni Ayesha sa kamay niya kanina—hindi dahil napilitan, kundi dahil pinili niya.That changed everything.He exhaled slowly. Careful, he reminded himself. Don’t rush her.The Morning AfterNagkita sila

Hindi agad nakatulog si Ayesha kagabi. Kahit nasa ilalim ng kumot, ang isip niya ay gising pa rin, nagrereplay sa lahat ng nangyari—ang litrato, ang lihim ni Rohan, at ang pangalan na muling lumitaw: Rowan. Tahimik ang buong bahay, ngunit bawat tunog ng hangin sa bintana ay parang kumakapan sa kanyang dibdib. Bawat patak ng ulan sa bubong ay parang paalala na may hindi pa tapos. Lumapit siya sa bintana, pinagmamasdan ang malabong ilaw ng kalye. Kahit normal ang paligid, ramdam niya ang bigat ng kasaysayan. Ang kanyang buhay, at ang buhay ni Rohan, ay unti-unting nagiging bahagi ng isang kuwento na hindi niya lubos maintindihan. The First Contact Umaga na nang may maramdaman siyang kakaiba sa inbox ng kanyang email. Isang mensahe, walang sender, walang pangalan—tanging isang subject line: “The one who was erased remembers.” Binuksan niya ang email. Sa loob, isang litrato. Si Rowan, bata pa, magkahawig kay Rohan, nakatayo sa tapat ng lumang Villarreal mansion. Sa sulat, mababa ang

Tahimik ang loob ng sasakyan habang pauwi sila mula sa lumang warehouse. Ang mga ilaw ng kalsada ay sunod-sunod na dumadaan sa bintana, parang mga saglit na alaala—naglalaho bago mo pa mahawakan. Hindi nagsasalita si Rohan. Nakatuon ang mga mata niya sa daan, ngunit alam ni Ayesha na hindi lang ang kalsada ang nasa isip niya. Ang bigat ng mga nalaman nila kanina ay parang hindi kasya sa katahimikan sa pagitan nila. Si Rowan. Ang mga dokumento. Ang mga pangalang pilit binura ng Villarreal family history. Ayesha huminga nang malalim at inilapat ang palad niya sa hita ni Rohan, isang maliit ngunit siguradong galaw. “You don’t have to carry this alone,” mahina niyang sabi. Saglit na tumigil si Rohan sa paghinga, saka bahagyang ngumiti. “I know. But it’s… different when it’s your family. Parang lahat ng pinaniwalaan mo, biglang nagiging questionable.” Tumango si Ayesha. Naiintindihan niya iyon. “Hindi mo kasalanan ang mga desisyong ginawa nila.” “Pero responsibility ko na ngayon,”

Tahimik pa rin ang Villarreal residence sa gabi, ngunit ang katahimikan ay may bigat. Ang lamig sa labas ay parang nakikinig sa bawat hakbang ng mga nakatira sa loob. Si Ayesha at Rohan ay nasa study room pa rin, pinag-aaralan ang natitirang files mula sa Veritas Alliance. Sa bawat dokumento, mas lalong lumalalim ang kanilang pang-unawa sa mga lihim ng pamilya Villarreal at sa mga taong maaaring nakatayo laban sa kanila. “Rohan… may isa akong nakita dito,” sabi ni Ayesha, tumuturo sa isang scanned email. “This mentions someone trying to manipulate the Villarreal estate deals… at parang may pinaplanong takeover sa business mo.” Tumango si Rohan, seryoso. “I knew it. That’s why I’ve been cautious with our business moves. Pero ngayon… malinaw na may mga taong talagang gustong sirain ang reputation at kontrolin ang lahat.” “Do you think… this could involve someone we know?” tanong ni Ayesha, medyo nanginginig ang boses. “Someone inside?” Huminga si Rohan, pinipilit na maging kalmado.