All Chapters of DESTINED TO BE HIS BRIDE: Chapter 41 - Chapter 50

Tahimik ang silid. Hindi ‘yung katahimikan na nakakakaba—kundi ‘yung klase ng tahimik na bumabalot sa’yo kapag pareho kayong pagod, sugatan, at pilit pang inuunawa ang lahat ng nangyari. Nakatayo si Ayesha sa harap ng bintana ng guest room sa ancestral wing ng Villarreal estate. Gabi na. Ang ilaw mula sa hardin ay mahina, parang sinasadyang huwag mang-istorbo. Sa likod niya, naroon si Rohan. Tahimik din. Pareho silang galing sa isang mahabang araw—meetings with lawyers, reviewing old documents, at isang mahirap na pag-uusap tungkol sa pamilya, sa kasal, at sa mga lihim na pilit pa ring kumakawala. “Hindi ko alam kung kailan ako huling nakaramdam ng ganito,” biglang sabi ni Ayesha, hindi lumilingon. “Ng alin?” tanong ni Rohan. “Ng… calm,” sagot niya. “Parang pagkatapos ng bagyo. Tahimik, pero alam mong may paparating pa.” Lumapit si Rohan, dahan-dahan, parang ayaw gulatin ang sandali. Tumigil siya sa tabi ni Ayesha, kapwa silang nakatingin sa madilim na hardin. “You’re not al

Tahimik ang buong kwarto. Hindi ‘yung tahimik na nakakapanatag—kundi ‘yung tahimik na parang may gustong sabihin pero hindi pa kayang ilabas. Ang ilaw mula sa lampshade ay malambot, sapat lang para makita ni Ayesha ang anyo ni Rohan habang nakatayo ito malapit sa bintana, nakatalikod sa kanya. She was sitting at the edge of the bed, fingers clenched on the sheets. Pagod siya. Hindi lang sa katawan—kundi sa emosyon. Lahat ng nangyari sa mga nakaraang araw, lahat ng hindi nasabi, lahat ng inilihim… parang sabay-sabay bumigat sa dibdib niya ngayong gabi. “Rohan,” she finally said, her voice quiet but steady. Hindi agad siya hinarap ng lalaki. “For a moment,” sagot nito, mababa ang boses, “akala ko mawawala ka na.” Tumayo si Ayesha. Dahan-dahan siyang lumapit, parang takot na baka mabasag ang sandaling iyon kapag masyado siyang nagmadali. “Nandito pa ako,” sagot niya. “I stayed.” Huminga nang malalim si Rohan bago siya tuluyang humarap. Nakita ni Ayesha ang pagod sa mga mata nito

Hindi agad sila nagsalita matapos makita ang pangalan sa dokumento. Rowan Villarreal. Isang pangalang matagal nang nakabaon—hindi sa alaala, kundi sa mismong istruktura ng pamilya Villarreal. Tahimik ang study room. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabagal na paghinga nilang dalawa. Nakapako ang mga mata ni Ayesha sa screen, pero ang dibdib niya’y parang may unti-unting bumibigat. “Rohan…” maingat niyang tawag. Hindi agad sumagot ang lalaki. Nakaupo ito sa gilid ng mesa, magkapatong ang kamay, nakayuko. Hindi ito mukhang galit. Hindi rin shocked. Mukha itong… nasaktan. “I spent my whole life being told I was an only child,” mababa niyang sabi. “Every medical record. Every school file. Every legal document—iisa lang ang pangalan.” Tumingin siya kay Ayesha. “Mine.” Lumapit si Ayesha at naupo sa tabi niya. Hindi niya agad hinawakan ang kamay nito—hinayaan muna niyang magsalita. “But this?” tinuro ni Rohan ang screen. “This is sealed by my grandfather

May mga gabi na hindi kailangan ng bagyo para maramdaman ang bigat ng hangin. Ganitong-ganito ang gabi ngayon. Nakatayo si Ayesha sa harap ng salamin ng guest room sa Villarreal residence—hindi na mansion, hindi na kulungan, kundi isang lugar na pilit nilang ginagawang ligtas. Nakasuot siya ng simpleng damit pantulog, buhok nakalugay, mukha walang bahid ng makeup. Ngunit sa mga mata niya, may pagod na hindi kayang itago ng kahit anong ayos. Sa likod niya, nakaupo si Rohan sa gilid ng kama, hawak ang phone, pero malinaw na wala siyang binabasa. Ilang minuto na siyang tahimik—masyadong tahimik. “Ano?” tanong ni Ayesha, hindi lumilingon. Umangat ang tingin ni Rohan. “Nothing.” Huminga siya nang malalim. “That’s not ‘nothing.’ That’s you thinking too much.” Isang maikling ngiti ang sumilay sa labi ni Rohan, pero mabilis din itong nawala. “I’m just… recalculating.” “About Rowan?” tanong niya. Tumango siya. Tumalikod si Ayesha at umupo sa tabi niya. Hindi sila nagdikit, pero sapat

Tahimik ang bahay. Hindi ‘yung klaseng katahimikan na payapa—kundi ‘yung mabigat, parang may mga salitang gustong kumawala pero walang gustong mauna. Nakatayo si Ayesha sa harap ng bintana ng sala, nakatanaw sa labas pero hindi talaga tumitingin. Nasa isip pa rin niya ang mukha ni Rowan sa café—ang paraan ng pagsasalita niya, ang kontroladong emosyon sa likod ng mga mata nito. Hindi siya galit. Hindi rin siya desperado. Mas delikado iyon. Sa likod niya, nakaupo si Rohan sa sofa. Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya nagsasalita. Pero ramdam ni Ayesha ang tensyon sa bawat segundo. “She met you alone,” biglang sabi ni Rohan, mababa ang boses. Hindi tanong—isang pahayag. Lumingon si Ayesha. “Yes.” Tumango siya nang dahan-dahan. “You should’ve told me.” “I know,” sagot niya. “But if I did, you would’ve stopped me.” “Because it was dangerous,” mariing sabi ni Rohan. “Because you’re trying to protect me,” balik niya. “And I understand that. But protection without trust be