Tahimik ang kwarto ng Villarreal penthouse. Malambot ang ilaw mula sa bedside lamp, at ang malamig na simoy ng hangin mula sa bintana ay nagdadala ng kakaibang kuryente sa hangin. Nasa tabi ni Ayesha si Rohan, nakaupo sa sofa, hawak-hawak ang mga kamay niya. “Alam mo, Rohan…” simula ni Ayesha, humihinga siya ng malalim, “grabe pa rin… kahit tapos na lahat, parang hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari sa mansion.” Ngumiti si Rohan, bahagyang napalingon sa kanya. “I know… pero andito na tayo ngayon. Wala na ‘yung lahat ng gulo, ‘yung… confusion, at ‘yung takot mo.” Nanlaki ang mga mata ni Ayesha habang tinitingnan siya. “Pero… paano ka na lang nakabalik sa akin? Para bang…” “Para bang ang dami nating pinagdaanan, pero sa dulo, tayo pa rin,” sagot ni Rohan, dahan-dahang pinisil ang kamay niya. “At sa totoo lang… I don’t want to waste another moment away from you.” Dahan-dahan, lumapit si Ayesha. Ang puso niya ay mabilis ang pintig, at ramdam ang init ng bawat galaw ni Rohan. Nap
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
