มาร์กัสสลบไปนานถึงสามวันสามคืน ในที่สุดเขาก็ฟื้นขึ้นมา ตอนที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้านั้น สายตาเขาเหม่อลอยเหมือนเด็กน้อย ทุกคนเรียกชื่อเขาแต่มาร์กัสก็ไม่มีการตอบสนอง“อาการเกิดจากเลือดออกในสมอง ส่งผลให้กลายเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงขาไม่รู้สึก และดูเหมือนจะเป็นโรคความจำเสื่อมด้วย”แอนนาได้ยินก็ถึงกับเป็นลมอีกรอบ ไม่เว้นแต่คนเป็นแม่ ทุกคนก็มีอาการไม่ต่างกัน ปอฝ้ายที่ยืนอยู่ปลายเตียงยกมือขึ้นจับขาอีกฝ่าย แต่ไม่ได้รับการตอบสนองแต่อย่างใดน้ำตาเธอไหลพรากออกมาเป็นสายก่อนจะทรุดลงพื้น เป็นความผิดของเธอคือคำที่ลอยวนเวียนอยู่ในสมองเธอตอนนี้ เป็นมาร์คัสที่พยุงเธอออกไปจากห้องเพื่อควบคุมสติบนดาดฟ้าแม้ท้องฟ้าตอนนี้จะงดงามเพียงใด แต่จิตใจเธอกลับดำดิ่งเต็มไปด้วยความมืดมน“ไม่ใช่ความผิดของฝ้าย หรือของใครทั้งนั้น” มาร์คัสพยายามพูดปลอบใจ แต่ปอฝ้ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธท่าเดียวยืนได้ไม่นานแอนนาก็เดินมาสมทบ ผู้เป็นแม่มองบุตรชายก่อนจะขอคุยกับปอฝ้ายเป็นการส่วนตัว หญิงสาวหันมองแม่ของพวกเขาสองคนจึงยกมือไหว้ขอโทษ แต่แอนนาก็รับมือไหว้เอาไว้ “ไม่จำเป็น ตอนนี้ทุกอย่างก็จบแล้ว แม่อยากให้เราไป”ปอฝ้ายตกใจกับคำพูดของแอนนา “แต่
続きを読む
