All Chapters of เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Chapter 91 - Chapter 100

ยามดึกลมหนาวพัดแผ่วตำหนักเย็นเงียบงันราวถูกโลกหลงลืม หลิงเซียงสวมเสื้อคลุมสีหม่น เดินช้า ๆ ตามทางหินเก่าโคมไฟในมือให้แสงสลัวแกว่งไหวตามจังหวะก้าว ที่นี่คือสถานที่ที่เขาสิ้นใจ คืนวันนั้นตำหนักนี่ถูกปิดตายห้ามใครเข้าออก แต่หลิงเซียงไม่เคยเชื่อว่าทุกอย่างจะไม่มีคนอยู่เบื้องหลังนางหยุดยืนหน้าตำหนักร้างประตูไม้ผุพัง ส่งกลิ่นอับชื้นคราบเลือดถูกล้างไปนานแล้วแต่พื้นหินยังมีรอยร้าวเล็ก ๆ หลิงเซียงคุกเข่าลงยกโคมเข้าใกล้ ใต้แสงไฟมีรอยขีดบาง ๆ บนพื้น ไม่ใช่รอยเล็บไม่ใช่รอยรองเท้า“รอยดาบ…” หลิงเซียงนางพึมพำเป็นรอยเฉียงสั้นลึกเกินกว่าจะเกิดจากการล้ม หัวใจเต้นแรงขึ้นหลิงเซียงลุกขึ้น เดินเข้าไปในตำหนักภายในมืดเย็นผ้าม่านขาดรุ่งริ่ง นางยกโคมส่องตามเสาไม้ตรงมุมหนึ่ง มีรอยไหม้ดำจาง ๆ“พิษไฟ…” หลิงเซียงหากเป็นอุบัติเหตุเหตุใดจึงมีรอยพลังเช่นนี้ เสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างโคมไหวแรง หลิงเซียงชะงักเหมือนมีใครบางคนมองอยู่ นางดับโคมทันทีหลบเข้าหลังเสา เงาคนทอดผ่านผนังหยุดอยู่หน้าประตู ลมหายใจหลิงเซียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน งานั้นยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจากไป นางรออีกนานจึงกล้าออกมา มือกำแน่นในอกเสื้อ มีผ้าชิ้นเล

ยามดึกสงัดจวนอ๋องเจ็ดเงียบงันราวกับหลับใหลอยู่ใต้เงาจันทร์ ลมเย็นพัดผ่านซุ้มไผ่ เสียงใบไผ่เสียดสีกันแผ่วเบา คล้ายเสียงกระซิบของผู้มาเยือนที่ไม่พึงประสงค์ ชายผู้หนึ่งในชุดคนรับใช้ก้มหน้าเดินผ่านประตูข้างอย่างคล่องแคล่ว ป้ายไม้ประจำจวนห้อยอยู่ที่เอวเป็นของจริง ทว่าที่ท่อนแขนใต้แขนเสื้อหยาบ กลับมีรอยสักสีดำรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ซ่อนอยู่ นั่นคือเครื่องหมายของสำนักเงารัตติกาล ผู้ปลอมตัวแทรกซึมเข้ามาอย่างแนบเนียนเขาเคยเป็นเพียงคนสักหมึกตามเมืองชายแดน แต่ถูกสำนักชักนำ ฝึกฝนจนกลายเป็นมือสังหารเงา คืนนี้ คำสั่งมีเพียงหนึ่งเดียววางยา เรือนในของอ๋องเจ็ดมีไฟตะเกียงสลัว ๆ กลิ่นยาสมุนไพรอ่อนลอยออกมา ท่านอ๋องเจ็ดจิ้งซวน เพิ่งกลับจากประชุมในวัง สีพระพักตร์เหนื่อยล้า แต่ยังคงนั่งอ่านฎีกาอยู่หลังโต๊ะไม้ คนปลอมตัวก้มศีรษะต่ำ ส่งถาดน้ำชาเข้าไปอย่างสงบนิ่ง“วางไว้เถอะ” จิ้งซวนพระองค์รับสั่งโดยไม่เงยหน้าชายผู้นั้นก้าวเข้าไปใกล้ มือสั่นเล็กน้อย เขาใช้นิ้วแตะขอบถ้วยชา เสี้ยววินาทีเดียว ผงยาสีใสก็ละลายหายไปในน้ำชาไร้กลิ่น ยานี้ไม่ถึงตายฉับพลัน แต่จะทำให้ลมปราณติดขัด อ่อนแรง ช้าเหมาะแก่การจัดการในภายหลัง ขณ

ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่าหิมะขาวบางโปรยลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดของตำหนักไฉ่หง โคมแดงนับร้อยแขวนเรียงรายตามระเบียงและสวนด้านหน้า แสงไฟอุ่นสะท้อนเกล็ดหิมะเป็นประกายราวดาวตก บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นธูปหอมและอาหารมงคล เสียงประทัดจากเมืองหลวงดังแว่วมาเป็นระยะ ประกาศการมาถึงของปีใหม่องค์หญิงหลิงเซียงสวมชุดไหมสีแดงเข้มปักลายเมฆมงคล เส้นผมเกล้าสูงประดับปิ่นหยก แววพระพักตร์สดใสกว่าทุกวัน ข้างกายคือมู่เทียนหลาง ในฉลองพระองค์สีเข้ม เรียบขรึม แต่สายตาที่มองนางกลับอ่อนโยนอย่างไม่ปิดบัง ทั้งสองยืนรับคำอวยพรจากข้ารับใช้และคนในตำหนัก เสียงหัวเราะเบา ๆ แทรกอยู่ในความอบอุ่นของค่ำคืนภายในโถงหลักโต๊ะยาวถูกจัดเต็มด้วยอาหารต้อนรับเทศกาลชุนเจี๋ยหรือปีใหม่ มีปลานึ่งซีอิ๊วหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ เกี๊ยวรูปเงินตำลึง ขนมเข่งและขนมเทียนวางเรียงอย่างประณีต องค์หญิงหลิงเซียงทรงเป็นผู้เลือกเมนูด้วยพระองค์เอง บางอย่างเป็นสูตรที่ทรงคิดขึ้นใหม่ กลิ่นหอมชวนให้นึกถึงบ้านมากกว่าวัง เมื่อจอกสุราถูกยกขึ้นมู่เทียนหลางเอ่ยเสียงนุ่ม“ปีนี้ผ่านเรื่องร้ายมามาก ขอให้ปีใหม่เป็นปีที่ตำหนักไฉ่หงสงบสุข” เทียนหลางหลิงเซียงยิ้ม รับจ

หลังผ่านคืนปีใหม่ เมืองหลวงยังคงอบอวลด้วยโคมแดงและเศษกระดาษประทัด ทว่าภายในวังหลวง บรรยากาศกลับเย็นเฉียบผิดฤดูกาล เช้าวันนั้นห้องทรงอักษรถูกปิดเงียบ ฮ่องเต้จิ้งอู่มีรับสั่งเรียกประชุมลับเป็นครั้งแรกหลังขึ้นศักราชใหม่ผู้มาพร้อมหน้า ได้แก่ องค์รัชทายาทจิ้งไฉ อ๋องสามจิ้งหาว อ๋องสี่จิ้งฉี อ๋องห้าจิ้งเซียน อ๋องหกจิ้งตง อ๋องเจ็ดจิ้งซวน และ อ๋องแปดจิ้งซี ทุกพระองค์คำนับพร้อมเพรียง ก่อนนั่งประจำที่รอบโต๊ะยาว แผนที่เมืองหลวงและเส้นทางนอกกำแพงถูกคลี่ไว้กลางโต๊ะ มีสัญลักษณ์หมึกแดงปักอยู่หลายจุดฮ่องเต้เปิดประชุมด้วยสุรเสียงหนักแน่น“ปีใหม่มาถึง แต่เงามืดมิได้จากไป สำนักเงารัตติกาลยังคงขยับ และมันเริ่มทดสอบข้าทดสอบพวกเจ้า” จิ้งอู่องค์รัชทายาทจิ้งไฉก้มศีรษะเล็กน้อย“ฝ่าบาททรงเห็นว่าควรเริ่มรุกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” จิ้งไฉ“เริ่มแผนได้ แต่ต้องเงียบ” จิ้งอู่ฮ่องเต้ตอบ “เราจะตัดเงามืดโดยไม่ให้มันรู้ตัวว่าถูกล้อม” จิ้งอู่อ๋องสี่จิ้งฉีชี้ไปยังจุดบนแผนที่“กระหม่อมตรวจพบความเคลื่อนไหวของคนไร้ชื่อในสามย่านใกล้ท่าเรือเก่า โรงหมอร้าง และเรือนพักนอกเมือง ล้วนเป็นจุดที่เหมาะแก่การส่งข่าวและซ่อนตัว” จิ้งฉีอ๋อ

ราตรีนั้นเมฆหนาทึบปกคลุมพระราชวัง แสงจันทร์ถูกกลืนหายราวกับสวรรค์ไม่อยากเป็นพยานหลิงเซียง ในชุดดำเรียบแนบกาย เคลื่อนไหวเงียบงันเหนือหลังคาตำหนักชั้นใน ป้ายหยกของฮ่องเต้ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ แต่คืนนี้ นางไม่ได้มาในฐานะองค์หญิง หากมาในฐานะผู้ต้องการความจริง สำนักเงารัตติกาลถูกกวาดล้างเกือบหมดแล้วแต่หัวใจของนางกลับไม่สงบนางแอบเข้าไปยังตำหนักร้างด้านหลังตำหนักเย็น สถานที่ที่ถูกปิดผนึกหลังการล่าเงาข่าวลือว่ามีเอกสารบางอย่างรอดมาได้ หลิงเซียงใช้กุญแจลับเปิดประตูเสียงไม้เก่าครางเบา ๆ ภายในมีกลิ่นธูปจาง ๆ ผสมกลิ่นโลหิตเก่าใต้พื้นกระดาน นางพบกล่องเหล็กดำ สลักสัญลักษณ์ที่คุ้นตาเงาจันทร์แหว่ง หัวใจนางเต้นแรงอยากรู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไร พอเปิดออกกลับพบว่ามันคือบันทึกลับ รายชื่อมือสังหารพร้อมคำสั่งลอบสังหารและจดหมายฉบับหนึ่งลายมือคม เรียบ สุขุม ลายมือที่นางรู้จักดีเกินไป“เงาต้องอยู่เหนือแสง หากจักรพรรดิไม่ยอมเป็นดั่งใจ ก็ให้แคว้นนี้เปลี่ยนผู้ปกครอง”ด้านล่างลงลายมือชื่อของอวิ๋นโซ่วหลิงเซียงชะงัก ลมหายใจขาดห้วงมือสั่นจนกระดาษยับ“ไม่จริง…” หลิงเซียงนางพึมพำแต่ความจริงไม่หยุดแค่นั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ด