All Chapters of เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Chapter 101 - Chapter 110

พระราชโองการถูกประกาศออกจากท้องพระโรงในเช้าวันอึมครึม เสียงกลองราชสำนักดังหนักแน่นราวกับสะท้อนความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่ววังหลวง ฮ่องเต้จิ้งอู่ประทับยืนหน้าบัลลังก์ พระพักตร์เคร่งขรึม ดวงเนตรฉายแววเด็ดขาด พระสุรเสียงหนักแน่นดังไปทั่วท้องพระโรง“อวิ๋นโซ่ว สมคบคิดกับสำนักเงารัตติกาล ลอบทำร้ายราชสำนัก ก่อการร้ายบ้านเมือง ผู้นี้เป็นกบฏต่อแผ่นดิน” จิ้งอู่เหล่าขุนนางคุกเข่าพร้อมกัน บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ“มีพระราชโองการ ให้กองกำลังองครักษ์หลวง กองสืบราชการลับ และทหารทุกหัวเมือง ร่วมกันตามล่าอวิ๋นโซ่ว ไม่ว่าผู้นั้นจะหลบหนีไปถึงที่ใด” จิ้งอู่ฮ่องเต้ทรงหยุดชั่วครู่ ก่อนตรัสต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ“ผู้ใดให้ที่พักพิง ปิดบัง หรือช่วยเหลือ ถือว่ามีความผิดเทียบเท่ากบฏ ฆ่าไม่ละเว้น” จิ้งอู่ยามอรุณยังไม่ทันคลี่คลาย หมอกขาวปกคลุมลานหน้าพระราชวัง เสียงกลองศึกดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น ประกาศการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของราชสำนักอีกระลอก พระราชโองการถูกส่งตรงถึงตำหนักของ ท่านอ๋องสาม และ ท่านอ๋องห้าให้ทั้งสองนำกำลังออกตามล่า อวิ๋นโซ่ว กบฏหลวง ผู้หลบหนีและยังคงเป็นภัยต่อแผ่นดินท่านอ๋องสาม

รุ่งสางของวันนั้น ท้องฟ้าเหนือช่องเขาหลงซานหม่นเทาราวกับถูกเมฆหนักกดทับ ลมหนาวพัดแรง เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วเหมือนเสียงคร่ำครวญของผืนป่า การไล่ล่าที่ยืดเยื้อมาหลายวัน หลายคืน เดินทางมาถึงปลายทางในที่สุดอวิ๋นโซ่วชายผู้เคยเป็นทั้งยอดฝีมือ ผู้ภักดีและในที่สุดกลายเป็นกบฏต่อแผ่นดินกำลังหมดแรง เลือดซึมจากบาดแผลเก่าที่ยังไม่ทันสมาน เสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นร่างกายอ่อนล้าจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาพยายามฝืนก้าวต่อไปตามทางแคบริมหน้าผา แต่ขาทั้งสองกลับไม่เชื่อฟังอีกแล้ว เสียงหอบหายใจดังชัดในอกราวกับเตือนว่าทางหนีได้สิ้นสุดลงจริง ๆ เสียงเกือกม้าดังขึ้นจากด้านหลังไม่ใช่เสียงเดียวแต่เป็นหลายสิบหลายร้อยวงล้อมปิดสนิทอวิ๋นโซ่วทรุดตัวลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ เมื่อเงาทหารปรากฏขึ้นจากหมอกหนา คมดาบสะท้อนแสงยามเช้าเป็นแนวเดียวกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีช่องว่าไม่มีทางหลบ มู่เทียนหลางก้าวออกมาจากแนวหน้า เขาสวมเกราะแม่ทัพเต็มยศสีหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองชายที่เคยเป็นสหายร่วมสนามรบในอดีต“อวิ๋นโซ่ว” เทียนหลางเสียงของเขาหนักแน่น “ถึงเวลาหยุดได้แล้ว” เทียนหลางอวิ๋นโซ่วเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซูบซีด แต

ค่ำคืนนั้น เมืองหลวงเงียบงันผิดปกติ ลมหนาวพัดผ่านกำแพงวัง เสียงธงราชสำนักกระทบเสาไม้ดังแผ่วราวลางร้าย มู่เทียนหลางยืนอยู่ในตำหนักบัญชาการเพียงลำพัง แสงตะเกียงส่องเงาเขาทอดยาวบนพื้นหิน รายงานลับฉบับล่าสุดวางอยู่ตรงหน้ากระดาษบางแต่หนักอึ้งราวหินผาชื่อที่เขาไม่อยากเห็นถูกเขียนอย่างชัดเจนซูเหวินอี้ มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ชายผู้อยู่ในราชสำนักมานานกว่าสองทศวรรษ ผู้มีภาพลักษณ์ซื่อสัตย์ สุขุม และเป็นเสาหลักของแผ่นดิน กำลังถูกระบุว่าซ่องซุมกำลัง เตรียมก่อกบฏมู่เทียนหลางไม่ได้เชื่อรายงานง่าย ๆ เขาอ่านทุกบรรทัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เส้นทางเงินที่ไหลออกจากคลังเงา ไปจนถึงการเคลื่อนไหวของทหารนอกบัญชี “ถ้าคือซูเหวินอี้” เทียนหลางเขาพึมพำ “เขาจะไม่ลงมือหากยังไม่มั่นใจว่าจะชนะ” เทียนหลางหลักฐานเริ่มชัดขึ้นทีละชิ้นเรือนพักนอกเมืองที่ถูกซื้อผ่านนอมินี การย้ายเสบียงในนามบรรเทาภัยแล้ง แต่ปลายทางคือคลังลับ การแต่งตั้งขุนนางชั้นผู้น้อยที่จงรักภักดีต่อเขาเข้าสู่ตำแหน่งคุมด่านสำคัญ และการเรียกตัวทหารกองหนุนจากหัวเมืองห่างไกลภายใต้เหตุผลการฝึก ทั้งหมดถูกวางอย่างประณีต ไม่มีรอยฉีก ไม่มีเสียงดังนี่ไม่ใช่การกบ

ฤดูใบไม้ผลิปีนั้น เมืองหลวงแต่งแต้มด้วยสีสันของดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมอ่อนลอยอบอวลไปทั่วสวนหลวง งานชมดอกไม้ประจำปีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ขุนนาง ข้าราชบริพาร และเชื้อพระวงศ์ต่างพร้อมหน้าพร้อมตา เสียงดนตรีขับกล่อมแผ่วเบา คล้ายกลบความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มและถ้อยคำสุภาพภายใต้ความงดงามนั้น เงามืดกำลังเคลื่อนไหว ซูเหวินอี้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สีหน้าเรียบสงบไม่ต่างจากทุกวัน เสื้อคลุมสีเข้มปักลายเรียบหรู ดวงตาฉายแววครุ่นคิด ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเบื้องหลังท่าทีสุขุมของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย กำลังมีคำสั่งหนึ่งถูกส่งออกไปอย่างเงียบเชียบคำสั่งที่เด็ดขาดและไร้ทางย้อนกลับหากเขายังมีชีวิตอยู่ แผ่นดินจะไม่เป็นของข้าเขาไม่ได้ออกคำสั่งต่อหน้าผู้ใด เพียงสายตาที่สบกับข้ารับใช้คนสนิทในชั่วขณะ ทุกอย่างก็เข้าใจตรงกัน แผนการลอบสังหารถูกเตรียมมานาน ยาพิษชนิดหนึ่ง ละลายง่าย ไร้สี ไร้กลิ่น ออกฤทธิ์ช้า แต่รุนแรงเหมาะอย่างยิ่งกับสุราหวานในงานเลี้ยง และเป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวรัชทายาทจิ้งไฉจิ้งไฉเสด็จมาถึงสวนหลวงพร้อมขบวนเล็ก พระพักตร์สงบ สุภาพเช่นเคย แต่ในดวงตาแฝงความระมัดระวัง หลังจากการสนทนาในคฤหาสน์คืน

รุ่งอรุณของวันที่ฟ้าหม่น เมฆสีเทาปกคลุมเหนือพระราชวังหลวง ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้ว่ากำลังจะเกิดเหตุการณ์สำคัญที่สั่นสะเทือนแผ่นดิน ระฆังวังถูกตีขึ้นช้า ๆ หนักแน่น สามครั้งติดกัน เสียงนั้นกังวานไกลไปทั่วเมืองหลวง เป็นสัญญาณที่ขุนนางทุกคนรู้ดีนี่ไม่ใช่พิธีมงคลหากคือพระราชอาญาในท้องพระโรง ฮ่องเต้จิ้งอู่ประทับเหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์สงบนิ่ง เย็นเฉียบ ดวงพระเนตรทอดมองเบื้องล่างอย่างหนักแน่น รัชทายาทจิ้งไฉประทับอยู่ด้านข้าง สีพระพักตร์ยังซีดจากพิษที่เพิ่งถอน แต่พระวรกายตั้งตรง แววตาแน่วแน่ มู่เทียนหลางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า มือกุมตราพยัคฆ์บัญชาการสูงสุด แน่นราวกับรู้ว่าคำสั่งต่อไปจะเปลี่ยนชะตาของผู้คนจำนวนมาก ขันทีหลวงก้าวออกมากลางท้องพระโรง คลี่ราชโองการ เสียงอ่านดังก้อง ชัดถ้อยชัดคำ“ซูเหวินอี้ มหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ลอบสังหารรัชทายาท ซ่องสุมกำลัง ก่อกบฏต่อแผ่นดิน บ่อนทำลายราชบัลลังก์และความสงบของประชาชน มีโทษสถานหนักตามกฎหมายหลวง”เมื่อชื่อของซูเหวินอี้ถูกเอ่ย ขุนนางทั้งท้องพระโรงก้มศีรษะแตะพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ เสียงลมหายใจยังแทบไม่ได้ยิน ความเงียบหนักอึ้งราวภูผาทับลงบนอก ฮ่องเต้จิ้งอ