All Chapters of เกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส: Chapter 81 - Chapter 90

คืนไร้ดาววังหลวงเงียบงันราวกับหลับใหลแต่ใต้เงาระเบียงตำหนักไฉ่หง การเคลื่อนไหวที่ไม่ควรเกิดกำลังเกิดขึ้น มู่เทียนหลางยืนอยู่ในชุดทหารสามัไร้เครื่องหมาย ไร้ยศศักดิ์ มีเพียงดาบคู่ใจที่ซ่อนใต้เสื้อคลุม“พร้อมหรือไม่” เทียนหลางเขากระซิบถามองค์หญิงหลิงเซียง องค์หญิงพยักหน้านางสวมเสื้อคลุมเรียบง่าย ผมเกล้ามวยต่ำ ไม่มีเครื่องประดับใดบ่งบอกฐานะ“ข้าไม่กลัวเจ้าค่ะท่านพี่ ขอเพียงได้ออกไปหาท่านตาท่านยาย ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น” หลิงเซียงมู่เทียนหลางกำมือแน่น“ข้าจะปกป้องเจ้าให้ไปถึงชายแดนแน่นอน” เทียนหลางเส้นทางลับใต้ตำหนักมีเพียงไม่กี่คนในวังที่รู้ว่ามีอยู่ ยามเฝ้าทางถูกทำให้หลับอย่างสงบไม่มีเลือดไม่มีเสียง รถม้าธรรมดาคันหนึ่งแล่นออกจากประตูหลังวังในยามเปลี่ยนเวร ไม่มีผู้ใดสังเกตเพราะทุกสายตา กำลังจับจ้องไปที่ชายแดนและการล่าของตระกูลเกาหลายวันต่อมาลมหนาวของชายแดนพัดแรงกลิ่นควันไฟและเหล็กกล้าคลุ้งไปทั่วค่ายทหาร เมื่อรถม้าหยุดลงชายชราผมขาวในชุดเกราะเก่ายืนอยู่หน้าค่ายเกาเฉียวฟงเขานิ่งไปทันทีที่เห็นร่างเล็กก้าวลงจากรถ เขาก็ยังกับใจสั่นด้วยความดีใจ“หลิงเซียง…” เฉียวฟงเสียงนั้นสั่นแขนที่เคยถ

ยามบ่ายตำหนักไฉ่หงเงียบสงบเกินไป องค์หญิงหลิงเซียงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ชามยาสมุนไพรเย็นชืดนางไม่ได้แตะต้องมันตั้งแต่เช้าเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น“องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋นโซ่วเสียงคุ้นเคยสุภาพเหมือนเดิมทุกประการ อวิ๋นโซ่วคำนับท่าทางไม่เปลี่ยนแต่บางสิ่งไม่เหมือนเดิม“ได้ยินว่าพระวรกายยังไม่แข็งแรงข้าจึงนำของบำรุงมาถวายพ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋นโซ่วเขาวางกล่องไม้ลงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโสมชั้นดี องค์หญิงยิ้มรับแต่สายตาจับจ้องที่มือของเขา มือคู่นั้นนิ่งเกินไป นิ่งราวกับผ่านการฆ่ามามากมายจนไม่เหลือแรงสั่นไหว“ขอบใจเจ้ามากอวิ๋นโซ่ว” หลิงเซียงนางกล่าวเบา ๆ“ระหว่างที่ข้าอยู่ชายแดน วังหลวงสงบดีหรือไม่” หลิงเซียงอวิ๋นโซ่วเงยหน้าขึ้นยิ้มเดิมคำตอบเดิม“สงบมากไม่มีเหตุร้ายใด ๆ เกิดขึ้นเลยพ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋นโซ่วคำว่าสงบทำให้องค์หญิงรู้สึกหนาววูบ เพราะน้ำเสียงของอวิ๋นโซ่วไม่เหมือนมันแฝงไม่ด้วยกลิ่นอายของว่าน่ากลัว นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามเหมือนไม่ใส่ใจ“การกลับมาครั้งนี้ทางผ่านปลอดภัยเกินไป” หลิงเซียงอวิ๋นโซ่วตอบทันทีไม่ต้องคิด“เพราะทุกคนรู้ว่าหากแตะต้องพระองค์จะไม่มีที่ยืนในแผ่นดินกระมังพ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋น

ยามสามวังหลวงเงียบงันราวหลับใหล อวิ๋นโซ่วถูกเรียกเข้าเฝ้าไม่ใช่ท้องพระโรงไม่ใช่ตำหนักบรรทม แต่คือศาลาหลังสวนหลวงสถานที่ที่สงบเงียบ ฮ่องเต้จิ้งอู่ประทับอยู่ลำพังมีเพียงหลัวกงกงยืนเงียบอยู่ห่าง ๆ“คืนนี้ ข้ามีภารกิจให้เจ้าไปทำ” จิ้งอู่อวิ๋นโซ่วคุกเข่าก้มศีรษะต่ำ“กระหม่อมรับฟังเพียงพระบัญชา” อวิ๋นโซ่วฮ่องเต้ทอดพระเนตรเขานิ่งก่อนจะตรัสต่อ“มีข่าวว่าเศษซากของสำนักเงารัตติกาลยังแฝงตัวอยู่แถบเมืองอวิ๋นสุ่ย ข้าอยากรู้ว่าข่าวนี้จริงหรือไม่” จิ้งอู่หลัวจิ่นยื่นม้วนผ้าไหมสีเทาไม่มีตราประทับไม่มีชื่อผู้สั่ง“เจ้าจะไปเพียงลำพัง” จิ้งอู่ฮ่องเต้ตรัสเสียงต่ำ“ไม่มีทหารไม่มีใครรู้ว่าเจ้าไปไหนหากพบอะไรรายงานตรงต่อข้าและต่อข้าเพียงผู้เดียว” จิ้งอู่อวิ๋นโซ่วรับม้วนผ้าไหมนิ้วมือไม่สั่น แต่ในใจเขารู้ทันที นี่ไม่ใช่ภารกิจนี่คือบททดสอบ“หากไม่พบอะไร” อวิ๋นโซ่วอวิ๋นโซ่วเอ่ยถามอย่างสุภาพ“กระหม่อมควรทำอย่างไร พ่ะย่ะค่ะ” อวิ๋นโซ่วฮ่องเต้ยิ้มบางยิ้มที่ทำให้อากาศเย็นลง“นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าอยากเห็น” จิ้งอู่สามวันต่อมาข่าวจากเมืองอวิ๋นสุ่ยส่งถึงวังอย่างเงียบงัน ไม่มีผู้ใดเห็นอวิ๋นโซ่วระหว่างทาง ไม่มีผู้

ตั้งแต่ที่จับพิรุธของอวิ๋นโซ่วได้หลิงเซียงก็เอาแต่คิดทบทวนว่า จากบันทึกทุกอย่างคลาดเคลื่อนไปหมดทุกอย่าง อย่างเหตุการณ์ที่จะเกิดในปีที่สองของการครองราชย์ของฮ่องเต้จิ้งอู่ ที่จริงต้องเกิดเหตุการณ์สู้รบที่ชายแดนแต่สงครามระหว่างแคว้นไม่เกิด แต่สิ่งที่เกิดคือสำนักเงารัตติกาลออกมาเคลื่อนไหวทำร้ายในวังอย่างหนัก และอวิ๋นโซ่วคนที่เป็นถึงขุนนางผู้ภักดีกลับมีความดำมืดก่อตัวขึ้นถ้าเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงไปจริงเหตุการณ์การก่อกบฏครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นในปีที่เจ็ด เป็นสาเหตุที่ทำให้ฮ่องเต้จิ้งอู่ไม่ไว้ใจใครสังลงมือวางแผนทำร้ายพี่น้องทุกคน อาจจะเกิดเร็วขึ้นไม่ก็อาจไม่เกิดขึ้นเลยหรืออาจจะร้ายแรงกว่าเดิม ในบันทึกเขียนไว้ว่าในปีที่เจ็ดของการครองราชย์ของฮ่องเต้จิ้งอู่นั้น องค์รัชทายาทจิ้งไฉเป็นผู้นำในการก่อกบฏแต่ไม่สำเร็จ กบฏทุกคนถูกจับและถูกประหารยกเว้นองค์รัชทายาทจิ้งไฉและเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ถูกละเว้นโทษตายแต่ก็ถูกส่งไปอยู่ชายแดน แต่พอผ่านไปได้สามปีทุกคนเริ่มมีอันเป็นไป รวมไปถึงเหล่าท่านอ๋องที่อยู่ข้างฝ่ายฮ่องเต้จิ้งอู่ จุดจบไม่มีใครดีสักคนทั้งพิการล้มหายตายจากไปจนหมด สิบปีต่อมาฮ่องเต้จิ้งอู่เริ่มกลายเป็

หลังเหตุลอบสังหารที่สวนหลวงทั้งวังหลวงก็ราวกับถูกปกคลุมด้วยเงามืดที่มองไม่เห็น ข่าวถูกปิดเงียบอย่างรวดเร็วแต่ความตื่นตระหนกกลับแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ทหารเพิ่มกำลังลาดตระเวน องครักษ์ถูกเปลี่ยนเวรแทบทุกชั่วยามขันที นางกำนัล ต่างก้มหน้า เดินเร็ว ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องที่ไม่ควรถูกพูดถึง มู่เทียนหลางมองทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชาเขารู้ดีว่า ศัตรูไม่ใช่แค่คมดาบในสวนหลวงแต่คือคนในวังใครกันที่รู้กำหนดเสด็จของหลิงเซียง ใครกันที่เปิดทางให้มือสังหารผ่านด่านตรวจ ใครกันที่กล้าส่งคนของสำนักเงารัตติกาลเข้ามากลางพระราชวัง คำตอบเหล่านี้ไม่มีวันมาจากปากคนตาย หลิงเซียงเองก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติรอยยิ้มของคนรอบตัวดูแข็งทื่อ ความสุภาพแฝงความหวาดระแวง แม้แต่คนที่เคยใกล้ชิด ก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู“วังหลวงตอนนี้…” หลิงเซียงหลิงเซียงกล่าวเบา ๆ“ไม่ต่างจากกรงทองที่มีงูซ่อนอยู่” หลิงเซียงมู่เทียนหลางพยักหน้าเขาไม่ปฏิเสธ“และงูตัวนั้น” เทียนหลางเสียงเขาต่ำและหนัก“กำลังรอเวลาฉกซ้ำ” เทียนหลางเขาสั่งให้เปลี่ยนเส้นทางเสด็จเปลี่ยนตารางเวลา เปลี่ยนแม้กระทั่งคนที่เข้าใกล้หลิงเซียงได้ โดยไม