All Chapters of สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ไอ้ธูปกับแฟนทำหน้าตะขิดตะขวงใจออกมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย “เจ้ล้อเล่นเหรอ แล้วแฟนเจ้ล่ะ” “เลิกกันแล้ว” ฉันพูดด้วยสีหน้าขื่นขม ไอ้ธูปชะงัก มองฉันเหมือนมีหลายอย่างที่อยากจะพูดแต่เพราะกะทันหันเกินไปทำให้มันได้แค่ทักท้วงด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วน “แล้ว... แล้วเจ้จะอยู่ยังไง ห้องก็เล็กแค่นี้” “ฉันอยู่ได้ หลบ” ฉันจับกระเป๋าจะลากเข้าห้องแต่แฟนไอ้ธูปกลับไม่ยอมหลีกทาง เอ่ยเสียงดังอย่างไม่พอใจ “ห้องนี้มันเล็กเกินไปสำหรับสามคนนะ” “งั้นเธอก็ออกไป” ฉันไล่แฟนไอ้ธูปอย่างไม่รู้สึกผิด ไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว อีกอย่างห้องนี้มันห้องน้องชายฉัน เด็กนี่มีสิทธิ์อะไรมาออกความเห็น “เจ้ๆ ใจเย็นๆ” “ไอ้ธูป!” ฉันขึ้นเสียงใส่น้องชาย ธูปมองฉันกับแฟนสาวสลับกันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก มันพยายามชี้มือชี้ไม้ให้ฉันดูว่าห้องทั้งเล็กทั้งแออัดแล้วยังยกข้อเสียต่างๆ นานาของห้องเช่าที่นี่มาพูด ดูมันพยายามจะไล่ฉันไปให้ได้แค่ไม่พูดออกมาตรงๆ เท่านั้น ฉันเป็นพี่ทำไมจะดูไม่ออก “นี่แกจะไ

ปังๆ “ไอ้เรซ เปิดประตู!” แฮคเคาะประตูอย่างบ้าคลั่ง ฉันยืนกระสับกระส่ายอยู่ด้านหลัง แค่ฉันบอกว่าจะมาขออยู่ที่นี่สักพักแต่เรซปิดประตูไม่ยอมให้ฉันเข้าไปตั้งแต่เช้า แฮคก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แทบจะพุ่งถีบประตูอย่างที่เห็น “ไอ้เรซมึงเปิด...” ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก เรซยืนกอดอก สีหน้ารำคาญกึ่งโมโหที่เห็นแล้วชวนหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันที่เรซจะพูดอะไรกับแฮค เขาก็ถูกคนเลือดร้อนกว่าผลักอกเข้าไปข้างในอย่างเอาเรื่อง เรซเซถอยหลังไปสองก้าวแต่แฮคเหมือนยังไม่พอใจ ตามเข้าไปกระชากคอเสื้อเรซแล้วเหวี่ยงแรงๆ จนร่างสูงถลาไปชนกับโซฟาดังพลั่ก“มึงเป็นเหี้ยอะไรวะแฮค!” เรซหันกลับมาตะคอกเสียงขุ่น ดวงตาคมฉายแววร้อนระอุตวัดมองฉันที่อยู่ด้านหลังแฮค ฉันสะดุ้งเฮือก ก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบเลิ่กลั่ก “เฮ้ย! มึงมองเทียนแบบนั้นมึงคิดจะทำอะไร” เสียงกรรโชกของแฮคทำฉันเงยหน้าขึ้นมองอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนฉันถึงขนาดนี้“แล้วมึงเป็นเหี้ยอะไร”“มึงทำเหี้ยอะไรเอาไว้ล่ะ!” แฮคสวนกลับอย่างร้อนแรง สองคนนั้นจ้องตากันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ก่อนท

ผมนั่งรอแฮคที่โซฟาในห้องโถงไม่ถึงห้านาทีมันก็ลงมา แฮคหยุดยืนอยู่ข้างโซฟา มันกับผมประสานสายตากันนิ่งอยู่เกือบหนึ่งนาที ไอ้แฮคก็ยักไหล่ เดินไปฉวยรีโมตเปิดทีวีแล้วหย่อนก้นลงนั่งโซฟายาวตัวเดียวกัน เว้นระยะห่างเอาไว้พอประมาณเสียงรายการทีวีช่วยผ่อนบรรยากาศลงเล็กน้อย ระหว่างผมกับมันเหมือนถูกความคิดของตัวเองกลืนกิน ไอ้แฮคก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน“มึงทำงี้ได้ไงวะ”น้ำเสียงมันปะปนไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ หรือแม้แต่เสียดาย ดวงตาคมกริบของแฮคเหมือนสว่านที่ต้องการจะเจาะเข้ามาในหัวผม “สัส กูเกลียดมึงจริงๆ เรซ”แล้วมันก็ถีบโต๊ะตรงหน้าไปทีหนึ่ง ไม่แรงมาก แต่ก็เพียงพอจะทำให้เกิดเสียงกระทบของที่เขี่ยบุหรี่เซรามิกโมเดลรถแข่งที่วางอยู่บนโต๊ะผมรู้ว่าแฮคมันอยากโวยวายเรื่องอะไร ผมไม่คิดแก้ตัว และไม่เห็นความจำเป็นต้องอธิบายเรื่องผมกับเทียนให้มันฟัง ต่อให้มันอยากรู้จนแทบคลั่งแล้วก็เถอะ“มึงไปตกลงอะไรกับยัยนั่น” ผมถามในสิ่งที่ตัวเองสนใจ ควานบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงออกมาจุดสูบ ก่อนหน้านี้ผมก็สูบไปตั้งเท่าไหร่แต่รู้สึกว่าสมองยังไม่ค่อยโล่งเลย ผมประเมินยัยนั่นต่ำไป ไม่คิดว่าการพามาที่นี่เพียงครั้งเดียว

ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคลือบทาเปลือกตาให้ความรู้สึกทรมานไม่ว่าจะหลับหรือตื่น ฉันค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเพดานขาวโพลน ในคอแสบปร่า มือควานหาโทรศัพท์มาดูเวลา บ่ายโมง... ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ยฉันดันร่างลุกขึ้นนั่งหย่อนขาลงข้างเตียง นั่งมึนอยู่อย่างนั้นไม่รู้จะเริ่มทำอะไรจากตรงไหนก่อน รู้อยู่อย่างเดียวคือร่างกายกำลังแย่เพราะถูกพิษไข้เล่นงาน ระหว่างที่กำลังกล้ำกลืนความเจ็บป่วยลงไปประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเรซ...ฉันจ้องเขาอย่างแปลกใจ อยากถามว่ามีอะไรแต่เพราะเจ็บคอเลยไม่อยากพูด ได้แต่รอให้เรซบอกออกมาเอง เมื่อคืนหมอนี่เกือบจะต่อยฉันด้วยซ้ำ นี่นึกแล้วยังหลอนไม่หายเลย“ตื่นได้แล้วเหรอ”เสียงเย็นชามาพร้อมกับสายตาทิ่มแทง ซึ่งฉันเจอจนชิน ตอนนี้แทบไม่รู้สึกอะไรกับมันแล้ว“ฉันไม่สบายน่ะ นายกินอะไรหรือยัง ถ้ายังจะได้ไปทำให้ ส่วนเรื่องความสะอาดฉันขอเลื่อนแค่กๆ ไปเป็นวันอื่นได้มั้ย” ฉันไม่อยากถูกหาเรื่องว่าอู้งาน สภาพฉันตอนนี้ทำงานหนักๆ ไม่น่าไหวแต่แค่เตรียมอาหารคิดว่ายังพอทำได้เรซชักสีหน้าใส่ฉันเหมือนคนไม่รู้จักเจียมตัว ก่อนที่น้ำเสียงรำคาญกึ่งๆ โมโหจะดังขึ้น “แฮคมันซื้อยามาให้อยู่ข้างล่าง”“แฮค...”ฉันรีบ

“เอาเข้าไป”เสียงแหบทุ้มบอกอย่างหมดความอดทน นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้โครงหน้าและใบหูฉันคล้ายกำลังหยอกเย้า ทำให้ฉันเคลิบเคลิ้ม ดูดอมท่อนเนื้อเอาไว้ในปากด้วยความรู้สึกร้อนรุ่ม ขยับเข้าออกตามสัญชาตญาณสลับกับดูดกลืนแรงๆ จนแก้มตอบ กระทั่งเผลอเอาฟันขูดกับหนังกายของเรซ ร่างสูงสะดุ้งเฮือก แววตาดุดันขึ้นมาทันที ฉันใจหายวาบ คิดว่าจะต้องโดนตำหนิแน่ๆ เพราะก่อนหน้านี้เขากำชับตลอดว่าอย่าให้โดนฟัน แต่เรซกลับไม่พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาเห่อแดงอย่างทนไม่ไหว กดหน้าฉันเข้าๆ ออกๆ ตามใจชอบ “อื้อ…. อื้อ”ความเร็วที่เพิ่มขึ้นกะทันหันทำฉันปรับตัวไม่ทัน ส่งเสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอ แก่นกายรูดรั้งเข้าออกโพรงปากกระแทกกระทั้นถึงลิ้นไก่ น้ำลายไหลย้อยลงตามมุมปาก เสียงดังประหลาดสอดประสานกับเสียงครางปะปนกันจนแยกไม่ออก ฉันยึดกำขากางเกงเรซเอาไว้แน่น ทั้งแตกตื่นทั้งเจ็บ ร่างกายเกร็งจนชาไปหมด ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวร่างสูงตรงหน้าก็เกร็งกระตุก หัวใจฉันหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เบิกตาโพลงและพยายามผลักเรซออก ทุบกำปั้นแรงๆ ใส่หน้าขาและเอวของหมอนั่นเพื่อให้ปล่อยแต่เรซกลับรั้งศีรษะฉันเข้าแนบชิด หยัดสะโพกขึ้นปลดปล่อยเข้ามาในปาก“อื้อ!” ฉันส่