Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

เรซตอบลูอิสเสร็จก็ส่งสายตาไล่ต้อนให้ฉันออกเดิน ฉันสบสายตาคมกริบอย่างไม่ไว้ใจ กำลังจะบอกปัดหมอนั่นก็เอื้อมมือมาดึงแขนฉันให้เดิมตามดื้อๆ“ไปได้แล้ว”“เรซ นี่! อะไรของนายเนี่ยปล่อยนะ”“เธอนี่มันเก่งเรื่องยั่วผู้ชายจริงๆ” พอเดินห่างออกมาจากกลุ่มนักแข่ง เรซก็พ่นไฟใส่ฉันทันที ไอ้บ้านี่!“ว่าไงนะ” หน้าฉันชาวาบรู้สึกโกรธจนควันออกหู “อย่าบอกนะที่ชนรถลูอิสเพราะว่านายตั้งใจ นายแกล้งฉันใช่มั้ย”“พล่ามบ้าอะไรของเธอ ฉันจะทำไปเพื่ออะไร”“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมต้องชน อย่าบอกว่านายไม่รู้ว่านั่นรถลูอิส”“แล้วไง”เรซตอบกลับมาหน้าตาเฉย ทำเอาอารมณ์ฉันเดือดพล่านไปหมด ผลักอกหมอนั่นไปทีหนึ่ง“พูดงี้ได้ไง ถ้าเป็นอะไรขึ้นมานายรับผิดชอบไหวมั้ย”“ที่เธอโกรธเนี่ย เพราะโมโหที่ผู้ชายของเธอไม่ชนะหรือว่ากลัวตายกันแน่”“อย่ามาพูดบ้าๆ นะ ลูอิสไม่ใช่ผู้ชายของฉัน และฉันก็ไม่สนด้วยว่าใครจะแพ้หรือชนะ ที่ฉันไม่พอใจก็คือนายนั่นแหละ นายจงใจขับกระแทกรถลูอิสเพื่อแกล้งฉัน”“เธอนี่นะ...” เรซเหยียดยิ้มมองฉันด้วยนัยน์ตาสงสาร “การกระทบกระแทกกันในสนามแข่งถือเป็นเรื่องปกติ มีแต่พวกอ่อนหัดอย่างเธอนั่นแหละที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร”“ไม่จริง ไ

“เรซ…” หัวใจฉันเต้นไม่เป็นส่ำ ใบหน้าร้อนวูบวาบ ตะโกนออกไปอย่างโมโห “ปล่อยนะ! ไม่ต้องมาพูด ตื่นเองได้ก็ทำให้มันสงบเองสิ”“เธอเป็นคนปลุกเพราะงั้นต้องรับผิดชอบเซ่”“คิดว่าฉันจะยอมเหรอ นี่เรซไอ้บ้าออกไปนะ!”ฉันโวยวายอยู่ใต้ร่างสูง หมอนั่นยื่นจมูกคมๆ เข้ามาใกล้จนเกือบจะชนแก้มฉันอยู่รอมร่อแต่ฉันใช้มือดันหน้าเขาออกไปซะก่อน เรซเลยคว้าข้อมือฉันแล้วกดแนบลงกับเตียงไม่ให้ขยับเขยื้อนได้อีก“ปล่อยสิ!” ฉันขึงตาใส่คนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “อย่าเล่นตัวน่า เมื่อคืนยังยั่วกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”“ใช่ที่ไหนกันล่ะ ปล่อยสิ บอกให้ปล่อยไงเล่า อยากมากก็ไปเรียกลูกตาลมาสิ เมื่อวานอื้อเรซหยุด... นาย... นายไปกับยัยนั่นมาไม่ใช่อ๊ะ... เรซทำเกินไปแล้วนะ”เรซก้มลงซุกไซ้ซอกคอฉันอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนลวกผิวทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวาม ฉันฮึดฮัดต่อต้านเสียงแข็งก่อนที่เนื้อเสียงจะขาดกะท่อนกะแท่นตอนที่เขาย้ายเรียวปากไปที่ยอดอกดูดเม้มจนเกิดเสียงดังจ๊วบแล้วย้ายไปดูดอีกข้างด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน เสื้อนอนฉันเปียกชุ่มไปหมด หัวใจฉันสั่นระรัว มองศีรษะที่เคลื่อนไหวอยู่บนทรวงอกอย่างรู้สึกปั่นป่วน ลมหายใจติดๆ ขัดๆ“ยัยลูกตาลสนอง

ผมมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของคนบนเตียงอย่างพอใจก่อนจะลุกขึ้น เอาสำลีไปทิ้งแล้วออกจากห้อง ลงมาหาอะไรใส่ท้องกลิ่นกาแฟผสมน้ำผึ้งลอยอบอวลแตะจมูกผมทันทีที่เข้ามาในครัว ในถ้วยกาแฟที่เก็บความร้อนเป็นอย่างดีแถมปิดฝาเอาไว้ยังอุ่นอยู่ ห้องครัวที่ดูสะอาดสะอ้านพลอยทำให้อารมณ์ปลอดโปร่งตามไปด้วย ผมเห็นตั้งแต่กลับมาถึงแล้วและก็รู้ด้วยว่าเทียนเป็นคนทำ ไม่ได้ปลื้มอะไรมากหรอกครับ แค่แปลกใจที่ยัยนั่นเป็นงานผิดกับรูปลักษณ์ภายนอก นึกว่าจะมีดีแค่ยั่วผู้ชายซะอีกเมื่อคืนเล่นเอาแปลกใจไม่น้อยที่เห็นเทียนอยู่กับลูอิส แถมยังแสดงท่าทีสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน ผมเกือบเข้าใจไปอย่างนั้นแล้วถ้าฮานไม่โทรมาด่าผมที่ทิ้งยัยนั่นไว้ในสนามแข่งของลูอิสทันทีที่รู้ว่าเรื่องเป็นมายังไงผมอึ้งไปพักหนึ่งกับความบ้าบิ่นหรือจะเรียกใจกล้าหน้าด้านของยัยนั่นดีที่กล้าขึ้นรถแข่งของคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ไม่รู้จักคำว่ากลัวบ้างหรือไง ตอนสระว่ายน้ำก็ทีหนึ่งใส่บิกินีลงมาเดินดึกๆ ดื่นๆ คนเดียว ถึงผมไม่ได้ตั้งใจให้บทเรียนก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะรู้ได้แล้วว่าควรระวังตัวให้มากขึ้น แล้วชุดที่ใส่เมื่อคืน เกาะอก โชว์สะดือ ยืนปล่อยเนื้อปล่อ

รถซีดานสีแดงรุ่นทดลองจอดอยู่ในช่องประจำของแฮค ชวนให้คิ้วหนาได้รูปของคนที่อยู่หลังพวงมาลัยยกสูง เรซเทียบรถเข้าจอดข้างๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นรถที่เพิ่งปรับแต่งเสร็จและวิ่งตรงออกมาจากอู่ เจ้าตัวคงอยากทดสอบสมรรถนะของรถจึงได้นำออกมาใช้ แต่ที่ทำให้คนเย็นชาอย่างเรซไม่สบอารมณ์คือรถดันมาจอดอยู่ที่นี่ต่างหากเป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง ประตูบ้านที่พวกเขาเรียกมันว่าเซฟเฮาส์ก็ถูกเปิดจากด้านนอกอย่างเงียบเชียบสายลมเย็นพัดวูบเข้ามาในบ้านปะทะกับกลิ่นอายเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ไม่นานก็ถูกกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ร่างสูงบนโซฟาไม่มีท่าทีตกใจ เขาแค่หันไปมองและเอ่ยทักคนที่เพิ่งมาถึงด้วยเสียงเป็นธรรมชาติแบบสุดๆ“มาแล้วเหรอ” แฮคนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มละมุน บนบ่ากว้างมีศีรษะมนได้รูปอิงแอบแนบชิดไม่เว้นระยะห่าง เปลือกตาบางปิดสนิท ดวงหน้าสวยไม่มีแววว่าจะรู้สึกตัวแม้แต่น้อย ลำตัวบางระหงในชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูกับกางเกงขาสั้นเข้าชุดคล้ายกำลังเชิญชวนอยู่กลายๆ ทิ่มตาทิ่มใจคนมองอย่างเรซเข้าจังๆหญิงชายนั่งซบไหล่กันบนโซฟา ฝ่ายหญิงกำลังหลับ ฝ่ายชายก็โอบเอวเธอเอาไว้อย่างทะนุถนอม ช่าง

เสียงอาจารย์กำลังบรรยายแนวคิดของนักปรัชญาคนหนึ่งอย่างจริงจังหน้าห้อง แต่นักศึกษาที่สนใจจริงๆ คงมีไม่ถึงครึ่ง ฉันคือหนึ่งในจำนวนคนที่ไม่ได้ฟัง นั่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจลอย ดูโน่นดูนี่ คุยไลน์กับแฮคเป็นระยะ หมอนั่นบอกเรียนเสร็จแล้ว กำลังช่วยรุ่นพี่เช็กหุ่นยนต์ที่ห้องคณะ จากนั้นก็เงียบไปแฮคเป็นอัจฉริยะสินะ แถมหน้าตาก็ดีอีก ฐานะที่บ้านคงไม่ต้องพูดถึง และต่อให้ไม่ได้รวยมาตั้งแต่เกิด แต่การเป็นสมาชิกหลักเรดซันก็คงสร้างรายได้ให้ไม่น้อย แค่รถที่ขับก็บอกได้แล้ว ฉันไม่ได้สนใจเงินแฮคหรอก แค่วิเคราะห์เล่นๆ การที่แฮคทำดีกับฉันขนาดนี้ มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่า ถ้าฉันไม่ถูกเรซจับปล้ำซะก่อนฉันอาจจะสนใจแฮคจริงๆเมื่อเช้าก็มารับ เมื่อคืนก็มาอยู่เป็นเพื่อน ขอแค่บอกเท่านั้นแฮคก็เหมือนจะบันดาลทุกอย่างให้ฉันทันที ผิดกับอีกคน...จะว่าไปเมื่อคืนแฮคกลับไปตอนไหนฉันก็ไม่รู้ กระทั่งตัวเองเผลอหลับและมาอยู่บนเตียงได้ยังไงยังจำไม่ได้รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกตอนเช้าแล้ว ฉันงัวเงียลุกขึ้นเข้าห้องน้ำพร้อมความสงสัยหลายอย่าง หนึ่งในนั้นมีเรื่องเรซพ่วงติดด้วยเรซกลับมาเมื่อไหร่... กลับกี่โมง... แล้วได้เ