All Chapters of สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แย่ชะมัด! อ๊ะ เดี๋ยวนะ ด้านหลังมีระเบียงไม่ใช่เหรอ ฉันลุกพรวดขึ้นยืนทันทีที่นึกได้ มองซ้ายมองขวาดูลาดเลาราวกับกลัวว่าจะมีใครเห็นทั้งๆ ที่แถวนี้ก็ไม่มีใคร วังเวงอย่างกับป่าช้า โชคดีฉันไม่ใช่คนขี้กลัวไม่งั้นได้สติแตกไปตั้งนานแล้ว เคยโดนพี่แสงติเรื่องไม่กลัวผีเหมือนกัน บอกว่าดูหนังผีด้วยกันไม่สนุก พอฉันแกล้งทำเป็นกลัวจะถูกเขกหัวเบาๆ เป็นการหยอกล้อ นึกถึงวันเก่าๆ แล้วก็หลุดยิ้มออกมา ความเหงาแล่นปราดไปทั้งใจ ฉันยังคงอาลัยอาวรณ์พี่แสง อยากกลับไปแต่ก็รู้ดีว่าพี่แสงไม่มีทางให้โอกาสฉันอีกแล้ว ฉันมันโง่ ไม่สิ ต้องบอกว่าเคราะห์ร้ายมากกว่าที่มาเจอกับเรซ ถ้าวันนั้นฉันไม่ถูกลากไปภูเก็ตเรื่องมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้ ถ้าพี่แสงจับไม่ได้... นั่นสิ มันจะเป็นยังไงนะ เรซจะทำเหมือนเรื่องที่หัวหินไม่เคยเกิดขึ้น หรือว่าเขาจะยังฉวยโอกาสกับฉันเหมือนเดิม ถ้าเป็นอย่างหลังยังไงสักวันพี่แสงก็ต้องรู้อยู่ดีไม่ว่าจะคิดยังไงคนผิดก็คือเรซ หมอนั่นน่ะแหละ ยุ่งกับฉันก่อน แถมยังไม่เคยรับผิดชอบการกระทำของตัวเองสักครั้ง คนบ้าอะไรเลวฉิบหาย มันน่าเอาปืนมายิงทิ้งแล้วฝังกลบไว้ในป่าจริงๆบริเวณรอบบ้านค่อนข้างมืด

ฉันอยู่มหาลัย เฮียหมูใจดีขับรถมาส่งให้ ประหยัดทั้งเวลาและค่าเดินทางไปในตัว อีกเหตุผลที่ต้องดั้นด้นออกมาเพราะฉันกลัวเรซ เมื่อคืนดันฮึกเหิมอะไรไม่รู้ไปวาดแมวใส่หน้าหมอนั่น ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าถ้าหมอนั่นตื่นมาเห็นจะโกรธขนาดไหน ฉันนี่ก็ชอบหาเรื่องให้ตัวเองซวยอยู่เรื่อยเลย ฮึ่ยยยพี่แสง...สองเท้าฉันชะงักเมื่อกำลังจะเดินไปที่ตึกเรียนแล้วเหลือบไปเห็นพี่แสงกำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่ที่มุมสูบบุหรี่ใต้ต้นหูกวาง ตรงนั้นมีม้าหินอ่อนอยู่หนึ่งตัวเราทั้งคู่ต่างสบตากัน ในอกฉันเหมือนถูกบีบ รีบหลบสายตาเขาแล้วแข็งใจเดินผ่านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใจยังอาลัยอาวรณ์แต่เอาเข้าจริงฉันก็ไม่กล้าเข้าไปตื๊อ กลัวคำพูดแรงๆ กลัวการถูกปฏิเสธ แค่นี้ก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว“เทียนมาแล้วเหรอ” เค้กนั่งอยู่ใต้ถุนอาคารคนเดียวเอ่ยทัก ฉันมองไปรอบๆ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม“คนอื่นล่ะ”“ยังไม่มา”“อ้อ แล้วอาจารย์สั่งงานอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีอ่ะ เธอขาดเรียนได้ถูกเวลาจริงๆ เยี่ยม เออ... แล้วเป็นไง ดีขึ้นยัง”น้ำเสียงเค้กเบาลงราวกับกลัวว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจฉัน“ก็เรื่อยๆ” ฉันบอก แววตาหลุบลงเหมือนคนกำลังหลบซ่อนความรู้ส

พี่แสงกับเพื่อนหายไปจากสายตานานแล้วแต่ฉันยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้นานขนาดไหนที่เสียงไลน์ดังขึ้นLine~แฮค : ได้ข่าวว่ากับข้าวฝีมือเทียนอร่อยมากแฮค : เย็นนี้จะไปฝากท้อง โอเคนะ แฮค : อยากได้อะไรเดี๋ยวซื้อไปให้เสียงเตือนรัวๆ ทำให้ฉันเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นข้อความที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยของแฮคแล้วเหมือนมีใครเอากระดาษทรายมาขูดหน้า แต่เพราะรู้ว่าแฮคไม่ได้ทำอะไรผิด โมโหไปก็มีแต่จะสร้างความขุ่นมัวให้ตัวเองเปล่าๆเทียน : ได้สิ กลับไปแล้วจะรีบเช็กของ ขาดเหลืออะไรจะได้ฝากซื้อแฮค : อยู่ข้างนอกเหรอเทียน : อืม โดนทิ้งน่ะฉันมองข้อความสั้นๆ ที่พิมพ์ลงไปอย่างปวดใจ เป็นความรู้สึกที่ทับซ้อนจนแยกไม่ออกว่าใครทารุณจิตใจฉันมากกว่ากัน เรซหรือพี่แสง…แฮค : เดี๋ยวนะ ไอ้เรซไม่ได้ไปส่งที่เซฟเฮาส์เหรอเทียน : ใครบอกแฮค : แล้วตอนนี้อยู่ไหนเทียน : ไม่รู้ ข้างถนนที่ไหนสักแห่งนั่นแหละแฮค : แชร์โลเคชั่นมา เดี๋ยวไปหาแฮคช่างเป็นคนดีจริงๆ แต่ไม่รู้ทำไมฉันกลับไม่รู้สึกอยากเจอ ฉันจ้องจอโดยไม่ทำอะไรก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ปล่อยใจให้ล่องลอยแล้วตัดสินใจข้ามถนน ไม่นานโทรศัพท์ที่ถูกเก็บก็สั่นกระเพื่อม ฉันหยิ

อีบ้านี่ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกฮานจ้องไม่ละสายตาฉันได้ผลักมันตกเก้าอี้ไปแล้ว คิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย ฮึ่ยย ฮานไม่ใช่อย่างที่แกคิดว้อย!ฮานมองท่าทางดี๊ด๊าของลูกกอล์ฟราวกับรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาไม่ถือสา ยังคงจ้องรอคำตอบจากฉันด้วยมาดนิ่งๆ“อืม กลับสิ แต่ขอไปเอาของที่ห้องเพื่อนก่อนได้มั้ย”ฉันยิ้มแห้งๆ ให้ฮานอย่างรู้สึกเกรงใจ ซึ่งเขาก็พยักหน้า ขับรถพาฉันกับลูกกอล์ฟมาที่หอพัก แล้วรอฉันขึ้นไปเอาของในห้องอยู่ที่รถโดยไม่บ่นสักคำ“ตกลงว่าฮานเป็นใครอีเจ้ ท่าทางอย่างกับไฮโซ ไม่สิ ไม่ใช่ไฮโซแต่ดูดีเว่อร์ เขาเป็นใครไหนเล่ามาสิ”ลูกกอล์ฟตีแขนฉันรัวๆ ระหว่างเดินเข้าหอพักมารอลิฟต์“เป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนน่ะ”“ซับซ้อนไปไหนเนี่ย แกจะปิดฉันให้มันได้อะไรขึ้นมายะ”มันหาว่าฉันโกหก เดินเข้าลิฟต์ด้วยท่าทางปั้นปึ่งกดปุ่มลิฟต์แรงๆ“ไม่ได้ปิด ฮานเป็นเพื่อนริกกี้ และริกกี้ก็เป็นแฟนคะนิ้งไง”“อ๋อ คนที่แกเล่าให้ฟังว่านิสัยเรียบร้อยน่ะเหรอ”“ใช่นั่นแหละ” ฉันเคยพูดถึงเพื่อนในกลุ่มให้มันฟังมาบ้าง เลยไม่ต้องเหนื่อยอธิบาย มันเข้าใจก็ดีแล้ว“แต่ฉันไม่เก็ตว่ะ”ประตูลิฟต์เปิดเราทั้งคู่ก้าวออกจากลิฟต์ไปตามทางเดิน แล้วลูกก

เสียงปืนที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาหัวใจกระตุกวูบ ฉันร้องเสียงหลง กุมสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น พร้อมกันนั้นเสียงระเบิดของเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มรอบด้าน รู้ตัวอีกทีรถก็พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วที่ชวนหัวใจสั่น “ลูอิส…”ฉันมองทางข้างหน้าอย่างหวาดเสียว รถลูอิสวิ่งอยู่กลางเลน มีรถพุ่งแซงทั้งฝั่งซ้ายฝั่งขวาไม่หยุด แล้วลูอิสก็เร่งความเร็วขึ้นอีก ฉันกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อเขาเร่งขึ้นไปจ่อท้ายรถคันข้างหน้าแต่กลับเป็นทางโค้งพอดี รถคันข้างหน้าจึงปาดเข้าโค้งปิดไลน์การวิ่งทำให้ลูอิสแซงไม่ได้แถมยังต้องบังคับรถไม่ให้ชน เขาควงพวงมาลัย สับเท้าเหยียบเบรกกับคันเร่งมั่วไปหมด เบี่ยงรถออกไปฝั่งขวาอุตลุดเกือบกระแทกกับรถคันข้างหลังที่พุ่งแซงขึ้นมา โชคดีที่ฝั่งนั้นหักหลบทันทำให้รอดอย่างหวุดหวิด หัวใจฉันก็จะวายตาม ถนนถูกปกคลุมไปด้วยความบ้าคลั่ง การแข่งขันล่วงเข้าสู่ช่วงท้ายเกมอย่างรวดเร็ว เหลือรถไม่กี่คันที่ขับเคี่ยวกันในกลุ่มของผู้นำ และหนึ่งในนั้นมีรถของลูอิสอยู่ด้วย“มาดูสิว่าใครจะเจ๋งที่สุด” แววตาลูอิสกระหายในชัยชนะ เขาหันมามองฉันแวบหนึ่ง ฉันหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมากะทันหันรีบตะโกนบอกให้เขามองทางข้าง