All Chapters of สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เทียนออกไปส่งไอ้แฮคเพิ่งจะกลับเข้ามาในบ้าน เธอชะงักกึกเมื่อเห็นหน้าผม รอยยิ้มบนหน้าก็หายไปเช่นกัน เดินผ่านผมไป ทำเหมือนผมไม่มีตัวตน ยิ่งกระตุ้นให้ผมไม่สบอารมณ์ ความรู้สึกไม่พอใจที่สั่งสมมาตั้งแต่ตอนบ่ายพรั่งพรูราวกับลาวาเดือด ผมรั้งแขนเรียวบางเอาไว้ทันที ออกแรงกระตุกนิดเดียวเทียนก็เซถลามายืนตรงหน้าผมแล้ว“นี่ฉันเจ็บนะ” เทียนแกะมือที่กุมแน่นของผมออก ใบหน้าสวยหวานที่เคยโปรยเสน่ห์ให้ทุกคนบนโต๊ะอาหาร กำลังขมวดตึง เหลือบมองแขนตัวเองที่ขึ้นรอยแดงอย่างไม่พอใจ ผมหรี่ตาลงมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเย็นเยือกทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูกดำทำให้ยัยนั่นลอบกลั้นหายใจแล้วถลึงตากลับมา“ทำไม! มีอะไรก็รีบพูดมาสิ จ้องอยู่นั่นแหละ” “ชุดดีๆ กว่านี้ไม่มีแล้วหรือไง”“ชุดนี่ไม่ดีตรงไหน” เทียนก้มลงมองสำรวจตัวเองรอบหนึ่งก่อนเงยหน้าขึ้นเถียงเสียงแข็ง แววตาแสนจะภูมิใจกับชุดที่ตัวเองใส่ ผมไม่วายถมทับความมั่นใจนั้นด้วยสายตาเหยียดหยัน“ถ้าจะขนาดนี้ทำไมไม่เอาบิกินีมาใส่ซะเลยล่ะ” เทียนอึ้งนิดๆ แต่แทนที่จะอับอายก็ตอบกลับมาหน้าด้านๆ “ได้เหรอ” ผมควันออกหู “เธอนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”

RACE – 5 ผมไม่รู้ตัวเองเป็นอะไร ความรู้สึกกระวนกระวายทำให้ต้องเร่งเคาะบุหรี่ออกมาจุดสูบ อัดนิโคตินเข้มข้นเข้าสู่ปอดหวังให้อารมณ์ที่คลุมเครืออยู่ตอนนี้คลี่คลาย และก็เป็นดังคาด หลังจากสูดควันเข้าปอดไปสองสามรอบจิตใจก็เริ่มสงบ ผมเหม่อมองใบไม้ตรงหน้าไหวเอนตามแรงลม ไม่วายครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นผมเกือบจะกดยัยนั่น... จริงๆ ก็รุกไปแล้ว สัมผัสหนุบหนับยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว คิดแล้วถึงกับกลืนน้ำลาย ร่างกายเย้ายวน เต็มมือเต็มไม้ทั้งท่อนบนท่อนล่างขนาดนั้นใครบ้างจะไม่อยาก ขนาดไอ้แฮคยังเทียวไล้เทียวขื่อแทบทุกวัน แล้วผมที่อยู่บ้านหลังเดียวกันมีเหรอจะไม่คิดอยากจับปล้ำวันละสามเวลาหลังอาหาร แน่นอนว่าผมได้แค่คิด ตั้งแต่วันที่พลั้งปากพูดไม่ดีออกไป รู้สึกว่าเทียนเว้นช่องว่างกับผมแปลกๆ แม้ปกติเราจะไม่ค่อยคุยกันอยู่แล้วเพราะผมไม่ใช่คนพูดมากแต่ว่าตอนนี้นอกจากยัยนั่นจะประหยัดคำพูดที่ใช้พูดกับผมแล้วยังทำตัวห่างเหินกว่าเดิม ขนาดเรื่องจิปาถะอย่างราวตากผ้ายังให้ไอ้แฮคเป็นธุระจัดหาให้ ทั้งที่ผมก็อยู่ไม่เห็นบอกอะไรผมสักคำ ทำแบบนี้ก็เหมือนข้ามหน้าข้ามตากันนั่นแหละ จะไม่ให้ผมฉุนได้ยังไง จำได้

รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ยังคงแผดร้อนอยู่ในอก ฉันเอามือบีบหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความรู้สึกว้าวุ่น พอเห็นว่าเรซไม่ได้ตามมาทันทีก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมานิดหนึ่ง เมื่อกี้เล่นเอาใจแทบแตกแหนะ ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ทั้งเรื่องที่ซื้อเครื่องซักผ้าและจูบ“ซื้อให้ใช้” คำนี้ฟังครั้งแรกก็แทบสะกดกลั้นอาการลิงโลดของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเขากำลังใส่ใจฉัน แต่พอมาคิดอีกทีก็อาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดก็ได้ บางทีเรซคงอยากซื้ออยู่แล้ว และอนุญาตให้ฉันใช้ของเขาได้ นั่นแหละ มันต้องเป็นอย่างหลังอยู่แล้ว ไม่มีทางที่เขาจะซื้อเครื่องซักผ้าเพื่อฉันหรอก มันแปลกเกินไป แต่แล้วฉันก็สะดุดความคิดตัวเองอีกรอบ เอามือแตะริมฝีปาก รู้สึกหวิวไหวอยู่ข้างใน เวลานึกจะทำก็ทำ นึกจะจูบก็จูบ อยากรู้จริงๆ ว่าเวลาอยู่กับคนอื่นเรซเป็นแบบนี้หรือเปล่า หรือมีแค่ฉันที่ถูกทำเหมือนเป็นของเล่น เพราะแบบนี้ฉันถึงไม่มีใจตอบรับจูบของเรซ ต่อให้หวานหอมสักแค่ไหน แต่สุดท้ายก็คือยาพิษดีๆ นี่เอง ฉันว่าจะเลิกหวังกับเรซแล้วล่ะ ไว้หาที่อยู่ได้เมื่อไหร่บางทีฉันอาจจะย้ายออก ยังไงที่นี่ก็ไกล เดินทางไม่ค่อยสะดวก รบกวน

“อย่าเรียกแฟนเล้ย ก็แค่ของแก้ขัด เนอะพี่แสง” พะแพงยังทำปากยื่นไม่หยุด หันไปกระเซ้าพี่แสง ฉันแทบจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้ายัยนั่นแต่เรซรั้งข้อมือเอาไว้อย่างรู้ทัน พี่แสงปรายตามาทางฉันแวบหนึ่งก่อนหันกลับไปด้วยสีหน้าว่างเปล่า เหมือนฉันไม่มีค่าพอให้เขาพูดถึงความรู้สึกปวดหนึบแผดซ่านไปทั้งใจ “ไปเถอะ” ระหว่างที่ฉันกำลังรู้สึกเหมือนโดนคำพูดพะแพงและสายตาพี่แสงฉีกเป็นชิ้นๆ คนจิตใจเย็นชาก็กระตุกข้อมือเตือนให้เข้าไปในร้านเดียวกันราวกับไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น“นายไม่เห็นเหรอว่าพวกนั้นพูดกับฉันยังไง แล้วยังจะให้ฉันเข้าไปเพื่ออะไร”“กลัวเหรอ” เรซถามกลับมาคำเดียวทำเอาฉันพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ “ไม่… ไม่ใช่ ฉันกลัวว่าจะเผลอพลั้งมือตบคนมากกว่า”“งั้นฉันก็จะจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย”เรซกุมมือฉันเอาไว้แน่น นิ้วทั้งสิบสอดประสานแนบชิด ฉันมองสบตาเรซอย่างอึ้งๆ ก่อนหลุบมองมือที่โดนประกบ หัวใจสั่นระรัว สมองโล่งกะทันหัน ลืมไปแล้วว่ากำลังโมโหเรื่องอะไรอยู่ เรซพาฉันเข้ามาในร้านโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ ทันทีที่พนักงานเห็นพวกเราก็รีบเดินออกมาต้อนรับอย่างสุภาพ เรซเปิดภาพในโทรศัพท์ให้พนักงานดู แล้วพูดสั้นๆ “เอาใบนี้”“อ๋อ รอ

ในห้องนอนอากาศไม่โกรกเท่าระเบียงหลังบ้าน ถ้าอยู่เฉยๆ ก็ไม่ร้อนมาก ฉันไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแต่นั่งเหยียดขาอยู่กับพื้นติดหน้าต่างพลางเล่นโทรศัพท์ ตอนแรกตั้งใจจะคุยกับแฮค แต่พอเปิดเข้าไปก็ไม่รู้จะคุยอะไร สุดท้ายฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับแฮค กดเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ ดูโน่นดูนี่กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันเดินมาเปิดประตูก่อนจะเห็นเรซยืนหน้าตึงอยู่ด้านนอก“เรซ?” ฉันทั้งสงสัยทั้งแปลกใจ “มีอะไรหรือเปล่า” “ไปค้างข้างนอก”“ห๊ะ!?” ฉันอึ้งและมึนไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกเรซกำชับมาอีกรอบถึงได้สติ รีบร้อนเข้ามาเก็บของแล้วตามเขาออกไปถึงจะบอกเก็บของ แต่สิ่งที่ฉันได้ติดตัวมาก็มีแค่เสื้อคลุม กระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์เท่านั้น เราช่วยกันดับเทียนทุกเล่มก่อนนั่งรถจากเซฟเฮาส์ที่มืดสนิทสู่ท้องถนนที่พร่างพราวด้วยแสงไฟ“นายจะพาฉันไปไหน”ฉันจ้องใบหน้าด้านข้างของเรซอย่างรอฟังแต่เรซกลับเงียบใส่ ท่าทางเคร่งขรึมเหมือนจมอยู่ในความคิดของตัวเอง บางทีเขาอาจจะไม่ได้ยินเสียงฉันเลยก็ได้ ฉันทอดถอนใจ ความเงียบเหมือนเป็นสัญญาณประจำตัวเรซไปแล้ว เป็นแบบนี้บ่อยๆ ก็ขี้เกียจพูดซ้ำ ฉันเบือนหน้าออกมามองนอกกระจก ไม่อย