Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เรซ... เรซ” เสียงเรียกชื่อเรซดังออกจากปากถี่กระชั้นเมื่อใกล้ถึงจุดสูงสุดของห้วงปรารถนา ขาเตียงเลื่อนเสียดสีกับพื้นห้องดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ทว่ายิ่งรุนแรงยิ่งปลุกปั่นสัญชาตญาณดิบให้ตื่นขึ้น เสียงกรีดร้องเร้าอารมณ์ดังไปทั่วห้อง เหงื่อที่แตกพลั่กทำให้เนื้อตัวลื่นราวกับถูกชโลมน้ำมัน เรซเกี่ยวเอวฉันเอาไว้แน่นไม่ให้เลื่อนหลุดจากตำแหน่ง ซอยสะโพกถี่กระชั้นจนฉันหายใจหายคอแทบไม่ทัน“อ๊ะ~ อ๊า… เรซ”ยิ่งใกล้ถึงจุดไคลแมกซ์เรซยิ่งเหมือนเครื่องจักรเร่งความเร็วเต็มที่ กระหน่ำสะโพกรัวแรงจนหยาดสุดท้าย“เรซ… เรซ… อ๊ะอ๊าาาา~”ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างสะกดกลั้นต่อไปไม่ไหว บีบรัดแก่นกายของเรซเอาไว้อย่างสุขสมซาบซ่าน ทำให้เขาที่กำลังกระแทกเข้ามาหยุดกึก แต่เรซยังไม่เสร็จ เขาลูบไล้เรียวแขนที่กำลังสั่นระริกของฉันก่อนยื่นมือเข้ามากอบกุมเต้าอวบอิ่ม บีบขยำประหนึ่งหยอกเย้า ประหนึ่งลงโทษ ฉันคาดเดาอารมณ์เขาไม่ออก รู้แค่ว่าแก่นกายที่ฝังค้างอยู่ข้างในกำลังเกรี้ยวกราด มันทั้งร้อนและเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดฉันหอบหายใจทางปาก รู้สึกลำคอแห้งผากต้องกลืนน้ำลายช่วย เหนื่อยจนคุกเข่าต่อไม่ไหว ฟุบตัวลงกับเต

ฉันกลับมารอเรซที่เซฟเฮาส์ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ลูกกอล์ฟก็เห็นดีเห็นงามและสนับสนุนความคิดที่เด็ดเดี่ยวของฉัน หากแต่พอเวลากระชั้นเข้ามาทุกทีจิตใจแน่วแน่ก็เริ่มสั่นรวน กระวนกระวาย และคาดเดาไปต่างๆ นานาถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดหวั่น หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ ความเป็นไปได้ที่เรซจะมีใจให้ฉันดูเป็นเรื่องที่เลื่อนลอย แต่เพราะความเปลี่ยนแปลงของเขาในช่วงนี้ทำให้ฉันสำคัญตัวเองและอดที่จะตั้งความหวังไม่ได้อีกหนึ่งนาทีก็จะเที่ยงคืน บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ยังไม่มีวี่แววว่าเรซจะกลับมาฉันนั่งกัดนิ้วอยู่บนโซฟา ความรู้สึกที่รุนแรงก่อนหน้านี้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง เลิกตื่นเต้นไปนานแล้ว จะบอกว่าลืมความตั้งใจเดิมไปแล้วก็ได้ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันจดจ่อคือรอว่าเมื่อไหร่เรซจะกลับมาเขาบอกว่าจะกลับก่อนเที่ยงคืน แต่ก็ไม่ได้รักษาคำพูด กระทั่งส่งข่าวสักนิดก็ไม่มี เป็นแบบนี้ฉันยังจะกล้าถามตรงๆ อีกงั้นเหรอ ว่าคิดยังไงกับเรื่องของเราแค่คิดก็รู้สึกเจ็บแล้วฉันมองรูปที่มีคนแท็กเรซในเฟซบุ๊ก เขาไม่ส่งข่าวก็ใช่ว่าฉันจะนั่งรอเฉยๆ ไม่สืบอะไรเลย เรซอยู่ที่ภัตตาคารหรู กำลังชนแก้วกับผู้ชายคนหนึ่งโดยมีลูกต

Line~เช้าวันนั้นฉันกำลังเก็บถ้วยกาแฟที่เรซดื่มเสร็จมาล้าง จนเสร็จก็หันกลับมาหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะเพราะได้ยินเสียงแจ้งเตือนเมื่อครู่ ลูกกอล์ฟ : เป็นยังไงบ้างอิเจ้ คิ้วฉันขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นว่าใครส่งมา ตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านมาประมาณสามสี่วันได้แล้วมั้ง แต่ฉันยังไม่ได้คุยกับเรซจริงๆ จังๆ สักทีเรซเดินเข้ามาในครัว ฉันกำลังคิดว่าจะพิมพ์ตอบลูกกอล์ฟยังไงดีก็เอาโทรศัพท์ลงทันที หันไปสบตาเรซ เขาสวมเสื้อแขนสั้นกับกางเกงยีนซึ่งเป็นคนละตัวกับตอนตื่นนอน “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอเรซ”“อืม จะไปหรือยัง”“อื้อ ไปเลยเผื่อรถติดด้วย”ฉันยิ้มให้เรซ เดินออกมาหยิบกระเป๋าที่โต๊ะโซฟา โดยมีร่างสูงตามหลังมาติดๆ วันนี้ฉันมีเรียนเช้า เรซบอกจะไปส่ง ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ช่วยประหยัดเงินได้ เพราะรถไม่ค่อยติด ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงมหาลัย“แล้วเลิกกี่โมง”“ประมาณบ่ายสาม”“เดี๋ยวมารับ”ฉันพยักหน้ารับรู้ รั้งรออยู่ในรถเพราะรู้ว่ายังเหลือเวลาอีกมากเลยไม่รีบ นึกถึงไลน์ที่ลูกกอล์ฟส่งมาเมื่อเช้าแล้วหันไปมองหน้าเรซ เขาเองก็กำลังมองฉันอยู่ แต่แววตาของเราทั้งค

คำพูดของคะนิ้งเหมือนเสียงระฆังปลุกให้ฉันตื่นจากความรู้สึกที่หมกมุ่นอยู่กับเรซ บางทีฉันก็ไม่ควรรอต่อไป จะเอายังไงก็ทำให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่า ไม่ต้องมาเลี้ยงไข้ สามวันดีสี่วันร้ายแบบนี้ ระหว่างรอแท็กซี่ ฉันไลน์คุยกับแฮคไปด้วย ถามถึงสนามแข่งรถที่คะนิ้งพูดถึงก่อนหน้านี้ แฮค : ทำไมถึงอยากรู้ล่ะเทียน : ได้ยินคะนิ้งพูดก็เลยถามเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกแฮค : อ้อ นิ้งน่าจะรู้มาจากไอ้ริก พอได้ชื่อสนามแข่งมาจากแฮค ฉันก็รีบหาโลเคชั่นแล้วส่งให้คนขับแท็กซี่ทันที “ไปตามที่ปักหมุดเอาไว้ค่ะ”คนขับแท็กซี่ใช้เวลามองเส้นทางครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้ฉัน ระหว่างนั่งรออยู่ในรถ ฉันก็คุยเรื่องสัพเพเหระในไลน์กับแฮคไปด้วยหาสาระอะไรไม่ค่อยได้ จนกระทั่งรถแล่นเข้าสู่รั้วสนามแข่งรถ ฉันเงยหน้าขึ้นตอนที่คนขับถามว่าให้จอดที่ไหน เลยชี้ชี้ไปที่ร้านสะดวกซื้อข้างหน้าหลังส่งฉันเสร็จแท็กซี่ก็จากไปทันที ที่นี่ใหญ่กว่าสนามแข่งรถของลูอิสมาก คนค่อนข้างพลุกพล่านแต่ก็ไม่ถึงกับวุ่นวายซะทีเดียว เป็นบรรยากาศของการเตรียมงาน มีเต็นท์หลายหลังตั้งเรียงรายอยู่ตรงลานโล่ง บางหลังมีรถจอด บางหลังก็ไม่มี บนอัฒจันทร์เต็มไปด้วยป

ผมหยุดฟังริกกี้ ใบหน้ายังคงเรียบสนิท มองแววตาร้อนใจที่โดนเมียด่าของมันแล้วอยากหัวเราะเยาะ อะไรจะกลัวเมียขนาดนั้น“แล้วไงวะ มึงจะให้กูไปง้อคะนิ้งเหรอ” ผมถามติดตลก ริกกี้ถลึงตาใส่ทันควัน“อยากกินตีนกูก็ลองดู”“งั้นมึงก็จัดการง้อกันเองไปแล้วกัน”ผมตบบ่าริกกี้ป้าบๆ กำลังจะเดินออกมา มันก็พูดขึ้น“แล้วมึงจะทำยังไงกับเทียน”“ทำยังไง?” ผมทวนคำถามริกกี้อย่างไม่เข้าใจ“อย่าหาว่ากูยุ่งเลยนะ แต่ถ้ามึงไม่คิดจะจริงจังมึงก็ขอโทษเค้าซะแล้วปล่อยเขาไป แต่ถ้ามึงจริงจังก็ทำให้มันชัดเจน” ริกกี้พูดเสียงขรึมเสร็จก็ผละออกไป ผมมองแผ่นหลังของริกกี้ที่หายเข้าไปในสำนักงานครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินเข้ามาในอู่ซ่อม “เฮีย” ปริ๊นซ์เงยหน้าขึ้นมาเจอผมพอดี มันรีบผงกหัวทักทาย แล้วกลับไปทำงานต่อ ผมตวัดสายตาหาไอ้แฮคแต่ไม่เจอ“แฮคล่ะ”“เฮียแฮคน่าจะสูบบุหรี่มั้งครับ เห็นเดินไปทางนั้น” ปริ๊นซ์ชี้มือบอกไปทางด้านหลังสุด ซึ่งเป็นทางไปห้องน้ำและที่นั่งพักเพื่อสูบบุหรี่ ผมเดินออกมา เห็นแผ่นหลังของคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างพิงขอบโต๊ะ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือคีบบุหรี่“อ้าวเรซ มึงมาดูรถเหรอ” มันหันมาทันทีที่รู้ตัวว่ามีคนมา“อืม”“กูยัง