All Chapters of เพียงรักฝังใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ระหว่างสั่งการซ่อมแซมและทำความสะอาดโรงครัว หลินซูซินก็หันไปเห็นบุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งเดินทางมาเยือนถึงถิ่น เขามาพร้อมรอยยิ้มบางประดับริมฝีปากตลอดเวลา แววตาอบอุ่นดุจลมวสันต์กลางเหมันต์ อ่อนโยนชวนกุมหัวใจสตรีปานนั้นหากมิใช่เกาหมิงแล้วจะเป็นใครเมื่อเห็นผู้มาเยือนโดยมิได้รับการเชื้อเชิญ แววตานางที่สดใสก่อนหน้าพลันมืดทะมึนลงเมื่อเห็นผู้มาเยือนโดยมิได้รับการเชื้อเชิญ แววตานางที่สดใสก่อนหน้าพลันมืดลงช่วยมิได้ที่อีกฝ่ายมีฐานะเป็นถึงคู่หมาย เข้านอกออกในเรือนสกุลหลินได้อย่างเสรีเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรเมื่อมิอาจเลี่ยงได้ซึ่งหน้า หลินซูซินจึงทักทายตามมารยาท “ท่านพี่เกาหมิง”แววตาท่าทางของนางเว้นระยะห่างเหินพอควรแม้ในใจจะรู้สึกแปลกแปร่งเมื่อเห็นแววตาคนงามที่ปกติมักมองมาที่เขาอย่างเคารพเทิดทูน เพียงแต่เกาหมิงกลับมองว่าเป็นการเว้นระยะพองาม อันเป็นกิริยาของสตรีดีงามพึงกระทำ“น้องซูซิน” ใบหน้าหล่อเหลาเผยแววสำนึกผิดบางเบา “ไม่ได้เจอกันหลายวัน เป็นข้าผิดเองมิอาจวางมือจากตำราจนไม่มีเวลาให้เจ้า หวังว่าเจ้าคงไม่ถือสา”ท่าทางเคร่งเครียดกับกองหนังสือมาอย่างหนักจนไม่มีเวลาให้คู่หมายเช่นนี้หากเป็นเมื่อก่อ

หลินอีเซิงมองจ้าวเฟิงฉีที่เลิกเล่นแล้วลุกขึ้นยืนกะทันหัน ทั้งที่วางหมากอย่างสุขุมรอบคอบปานนั้น“นายน้อย เบื่อแล้วหรือ?”จ้าวเฟิงฉีขานรับอืมในลำคอก่อนกล่าวเสียงนิ่ง “ข้ามีธุระต้องไปสะสาง ไม่รบกวนท่านอาเซิงแล้ว”จบคำก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ไม่มีเหลียวหลังหลินอีเซิงกับจูจื่อฉิงมองตามร่างสูงสง่าอย่างงุนงงแต่คนเป็นเจ้านายกระทำสิ่งใดมีหรือบริวารควรสงสัย สามีภรรยาจึงทำได้เพียงน้อมส่งจ้าวเฟิงฉีออกจากเรือนอย่างนบนอบเมื่อสามีภรรยาพากันน้อมส่งนายน้อยออกจากเรือนไปแล้ว จูจื่อฉิงก็รีบส่งคนไปแจ้งเกาฮูหยินพร้อมเทียบขอเยี่ยมเยือนเด็กหนุ่มเด็กสาวยามโกรธเคืองกันไม่ว่าด้วยเรื่องใด สมควรมีผู้อาวุโสคอยชี้แนะเชื่อมสัมพันธ์ให้ถึงจะถูกภายหน้าเมื่อแต่งเข้าสกุลเขา ครอบครัวสามีจะได้เอ็นดู สามีภรรยารักใคร่ปรองดองจูจื่อฉิงแย้มยิ้มขณะเลือกของกำนัลเยี่ยมคารวะ นางผิดเองที่ไม่ค่อยมีเวลาให้บุตรสาว สมควรทำหน้าที่มารดาเสียบ้างภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น ท่าทีสงบสุขุมและลุ่มลึก ร่างสูงกำลังลอบขบกรามกรอดขณะเดินออกจากเรือนสกุลหลินด้วยแววตาขึงเครียดอันหาได้ยากยิ่งเกาหมิงที่ภายนอกยังคงแลดูสุภาพสง่างาม แต่ยามนี้รอยยิ้ม

แววตาของหลินซูซินที่เข้าใจเช่นนั้น ล้วนเป็นความจริงกับสิ่งที่จางจิ่วเม่ยต้องการสื่อ สาวน้อยก้มหน้าหลุบตาหัวเราะเบาๆ อย่างขวยเขิน “ข้านอนดึกเกินไปจึงตื่นสายกว่าพี่เกาหมิงเล็กน้อย จึงทำได้เพียงร่วมจิบชามิอาจร่วมมื้ออาหารเช้าเจ้าค่ะ พี่หลินสนใจดื่มชาฝีมือข้าหรือไม่เจ้าคะ ข้ากำลังจะยกไปให้พี่เกาหมิงเจ้าค่ะ เขาชอบดื่มชาชนิดนี้มาก”ความหมายซ่อนนัยคือนางอยู่กับเกาหมิงทั้งคืนจึงตื่นสาย และนางคือผู้รู้ใจเขาในทุกเรื่องราวเป้าหมายคือให้สตรีผู้ฟังอยู่รู้ตัวตื่นเสียทีแล้วไสหัวไปซะหลินซูซินมองจางจิ่วเม่ยด้วยแววตาราบเรียบแต่เข้าใจดียิ่ง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างรู้เท่าทัน “ไม่รบกวนเวลาพวกเจ้า ข้ากำลังจะกลับพอดี เชิญเจ้ากับพี่เกาตามสบายเถิด”นางผายมือให้สาวน้อยเดินเข้าศาลาโดยสะดวกจางจิ่วเม่ยย่อกายเล็กน้อยแล้วเดินผ่านหลินซูซินไปด้วยกิริยางามสง่าผ่าเผย ไม่มีเลยสักนิดถึงวี่แววละอายใจ มีเพียงความมั่นอกมั่นใจและตั้งอกตั้งใจในการปรนนิบัติบุรุษของตนหลินซูซินมองตามร่างดรุณีนิ่งๆ นี่ไยมิใช่แววตาของภรรยาที่กำลังหึงหวงจนต้องแสดงตัวเป็นเจ้าของสามีตัวเองหรอกหรือ? เร็วเกินไปหรือไม่?ท่ามกลางอากาศร่มรื่น

ประโยคหลังเกาหมิงมิได้กล่าวออกมา เขาเพียงยิ้มบาง ส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่ถือสาหาความ“โอ้! นับเป็นสุภาพชนโดยแท้” แววตาของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมต่อเกาหมิงผู้ถูกชื่นชมมาโดยตลอดไม่พูดมากอีก เพียงกล่าวลาทุกคน “ข้ามีเรื่องต้องสะสางโดยไว รบกวนพวกท่านเปิดทาง”“อ่อ...เชิญคุณชาย”จากนั้น เกาหมิงก็ออกจากโรงหมอ เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อตามติดหลินซูซินต่อเขาเดินตามหาหลินซูซินด้วยสีหน้ามุ่งมั่นจริงจังยิ่งขึ้น ในแววตาเผยความสำนึกผิดเสียใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าหลินซูซินไม่คาดคิดว่าบุรุษสุขุมสำรวมและสงวนท่าทีอย่างเกาหมิงจะถึงขนาดละวางศักดิ์ศรีวิ่งตามนางมาทว่านางเองก็ละทิ้งความเป็นสตรีดีงามรักษากิริยาเช่นกันหญิงสาวถึงขั้นยกชายกระโปรงวิ่งเลี้ยวเข้าตรอกซอกซอยอย่างที่ไม่เคยทำ ขณะพาร่างอรชรลดเลี้ยวไปตามทาง นางก็ขบคิดไปด้วยว่ามีสถานที่ใดบ้างถึงจะหลบหลีกเกาหมิงได้ หากกลับบ้านคนย่อมตามไปและเข้าหาโดยสะดวกอยู่ดีท้ายที่สุด หลินซูซินก็ตัดสินใจมาโผล่ที่นี่ จวนชินอ๋อง!สถานที่กว้างใหญ่ สูงศักดิ์หรูหรา ยากที่ใครจะเข้ามาแต่ครอบครัวสกุลหลินนั้นสามารถเข้ามาได้อย่างผ่าเผย“พี่สาวเสี่ยวซิน”“พี่

ทางฝั่งหลินซูซินหลังจากกลั้นใจหนีเกาหมิงสำเร็จอีกครา นางก็รีบปรับกิริยามิให้เร่งรีบจนผิดปกติ ทว่าเพิ่งพรูลมหายใจโล่งอกได้ไม่นาน กลับได้ยินเสียงสาวใช้รายงานว่า“คุณชายเกามารออยู่ที่โถงรับรองเจ้าค่ะ”“...”หลังจากถูกไล่ตรงหน้าประตูเรือน นอกจากไม่ยอมกลับดีๆ ให้สมกับสุภาพชนควรทำ เกาหมิงยังทำตัวหน้าหนา เข้ามาเป็นแขกร่วมมื้อเย็นอย่างยาวนานอีกด้วยเวลาพลบค่ำ หลินอีเซิงกับจูจื่อฉิงเห็นดีเห็นงามให้ชายหญิงที่กำลังคบหาดูใจได้นั่งพูดคุยกันนานๆ ผู้อาวุโสทั้งสองจึงจัดสำรับขนมน่ากินทั้งหวานทั้งกรอบบนโต๊ะทรงกลมในศาลารับลม เพื่อให้ชายหนุ่มหญิงสาวได้นั่งชมแสงดาวพร่างพราวและทอดสายตามองดวงจันทร์ยามค่ำคืน บรรยากาศย่อมดีต่อคนทั้งสองชายหญิงวัยกลางคนยกยิ้มพึงพอใจหลังจากแอบมองจากมุมกำแพง เห็นเกาหมิงกับหลินซูซินนั่งอยู่ด้วยกันในศาลาเรียบร้อย พวกเขาปล่อยให้เด็กๆ คุยกันตามลำพังเพื่อสานสัมพันธ์ให้ดียิ่งขึ้น พิธีหมั้นที่กำลังจะเกิดอย่างเป็นทางการในไม่ช้าจะได้ราบรื่นเมื่อมิอาจหลบเลี่ยง หลินซูซินจึงเลือกที่จะไม่หลีกหนีอีก ยามนี้นางจึงนั่งเผชิญหน้ากับเกาหมิงชายหนุ่มเองก็นั่งมองนางนิ่งๆ แม้เขาเป็นคนเย่อหยิ่งถือตัว