All Chapters of เพียงรักฝังใจ: Chapter 11 - Chapter 20

หากเป็นเมื่อก่อนหลินซูซินย่อมเชื่อฟังว่าที่สามีตรงหน้า แต่บัดนี้ภาพบัดสีที่นางเห็นในฝันระหว่างเกาหมิงกับจางจิ่วเม่ย สิ่งที่เรียกว่าการรักษาศีลธรรมจรรยาพวกเขายังไม่รู้จักเลยกระมังอีกทั้งหลังจากนางตาย พวกเขายังแต่งงานกันอย่างราบรื่น วันชื่นคืนสุขเกิดขึ้นท่ามกลางการลืมเลือนนางกับลูกที่ตายอย่างไร้ค่าทั้งๆ ที่เขาเองใจจริงก็รักนาง และทั้งที่วันนี้ยังไม่เกิดสิ่งใดระหว่างเขากับจางจิ่วเม่ยเฉกเช่นในฝันแต่กระนั้นหลินซูซินไม่คิดรอให้ชะตาชีวิตตัวเองต้องจบลง ยิ่งไม่มีทางรอให้ชีวิตน้อยๆ ของลูกต้องเสี่ยงตายตั้งแต่ในครรภ์ นางไม่ปรารถนาให้มีวันนั้นหญิงสาวปัดมือของเกาหมิงออก พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามวิสัย เพียงแต่ประโยควาจากลับไม่ใช่ “เรื่องของท่านกับจิ่วเม่ยไม่เกี่ยวข้องกับข้า พวกท่านบังเอิญเจอกันหรือไม่ ไยข้าต้องใส่ใจ”เกาหมิงขมวดคิ้วเครียด แววตาเผยความผิดหวัง เหตุใดวันนี้สตรีแสนดีจึงเผยท่าทีพยศยิ่งนักทว่า...ภาพของสตรีจืดชืดพลันมลาย ยามนี้เกาหมิงคล้ายค้นพบหลินซูซินที่น่าสนใจ นางเหมือนมีเสน่ห์ดึงดูดน่าค้นหาขึ้นมาเดิมทีเขามักเปรียบเทียบนางกับจางจิ่วเม่ยที่น่ารักบ่อยๆจางจิ่วเม่ยเป็นแม่

ชายหนุ่มจึงรู้สึกแค่ว่ายามนี้เขากำลังได้โอกาสเน้นย้ำที่มิใช่การซ้ำเติมให้ตนพูดใส่หูหลินซูซินเสียที หวังเพียงให้นางตาสว่าง มิได้มีความคิดชั่วร้ายหมายแย่งชิงนางแต่อย่างใดจริงๆ นะ“บัณฑิตหน้าขาวแสนสุภาพสง่างามของเจ้าชอบไปเดินเล่นกับหญิงคนรักที่ตลาดชานเมืองอันเวิ้งว้างห่างไกลผู้คนด้วยแน่ะ ช่างน่าแปลกนักที่หญิงคนรักที่ว่ากลับมิใช่เจ้า”พูดจบใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อยๆ เผยยิ้มบาง อย่างชั่วร้ายหลินซูซินมองจ้าวเฟิงฉีตาปริบๆ อยากจะบอกเหลือเกินว่า‘นายน้อยช่วยเก็บรอยยิ้มอันน่ากลัวด้วย ท่านคิดอันใดอยู่ ข้าที่เมื่อก่อนไม่รู้ ตอนนี้กลับรู้หมดแล้วเจ้าค่ะ’จ้าวเฟิงฉีเห็นหลินซูซินหลุดกิริยาจึงเคาะหน้าผากนางด้วยพัดจีบไปหนึ่งที“ทำสีหน้าอันใดของเจ้า อัปลักษณ์ยิ่ง”สาวน้อยเบ้หน้า วาจาอำมหิตที่สุด!มีความจริงอีกหนึ่งประการ แม้ฝ่ายหนึ่งจะเป็นเจ้านาย ทว่าทั้งสองอายุไม่ห่างกันมากเท่าใด ทั้งเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เคยวิ่งเล่นวิ่งไล่กันนับครั้งไม่ถ้วน ที่สำคัญหลินซูซินยังเป็นพี่เลี้ยงให้จ้าวฉีเสวียนและจ้าวเล่อเสีย ท่านชายและท่านหญิงเรียกนางว่าพี่สาวคนงามทุกคำ จ้าวเฟิงฉียังอิจฉานางที่น้องๆ รักใคร่มากกว่า ยามอยู

หลินซูซินกลั้นสะอื้น นางไม่ยอมร้องไห้ต่อหน้าเขาเหมือนตอนเป็นเด็กหญิง“ข้าเดินตามท่านไม่ทันก็เลยวิ่งซอยเท้า แต่ขาพลิกเจ้าค่ะ” นับว่าโชคดีที่ตำแหน่งยามวิ่งขาพลิกจนพลาดตกไปคือซอกหินย้อย มิใช่หน้าผาสูงที่ชันเท่าใด มิเช่นนั้น นางคงตายกะทันหันไร้หลุมฝังถ้าหากนางตายอีกครั้งยังจะได้ย้อนเวลากลับมาหรือไม่? ยังจะได้ทำดีกับชายตรงหน้าเพื่อทดแทนบุญคุณหรือเปล่า? แล้วความรู้สึกที่ฝังลึกในใจยามนี้เล่า ใครจะช่วยบรรเทาหากมิใช่เขายิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่านพานให้ใจเศร้าจนเจ็บร้าว หลินซูซินถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางร้องไห้กระซิกๆ ออกมาอย่างไม่รักษากิริยา จ้าวเฟิงฉีเห็นเช่นนั้นก็ให้ตกใจจนต้องขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด คนผู้หนึ่งแม้ชอบเห็นนางตอนเป็นเด็กหญิงร้องไห้เสียงดังยามเขาวิ่งไล่ แต่ก็ใช่ว่าจะชอบแบบนั้นตลอดไป โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่นางมิใช่เด็กหญิงและเขาก็มิได้วิ่งไล่นางอย่างโหดร้ายมานานอาจจะตั้งแต่นางเริ่มโตเป็นสาวสะพรั่งและเขาก็ได้ข่าวว่านางมีการพูดคุยเรื่องคู่หมายมิคาดว่าเมื่อได้เจอกันจังๆ ในรอบหลายปี หลินซูซินก็ยังชอบร้องไห้เช่นนี้การห่างหายจากกันไปนานเป็นปีๆ ทำให้จ้าวเฟิงฉ

จากนั้นก็เห็นคนที่รับมันไปจากมือเขาล้วงเข้าสาบเสื้อหยิบม้วนผ้าออกมา ในนั้นมีมีดเล็กคล้ายปีกจักจั่นและคล้ายปีกผีเสื้อสามสี่เล่ม ลักษณะบางแต่ท่าทางคมมากหลินซูซินกรีดปลายนิ้วเรียวงามค่อยๆ เลือกมีดปีกจักจั่นอย่างชำนาญมาหนึ่งเล่มแล้วสั่งเสียงนุ่มอย่างเกรงอกเกรงใจอีกว่า “เชิญนายน้อยไปล่าสัตว์ที่อยากกินได้เลยเจ้าค่ะ แต่หากเจอเห็ดป่าก็เด็ดกลับมาด้วยนะเจ้าคะ”จ้าวเฟิงฉีไม่รอช้า หันหลังเดินจากไปทันที ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็กลับมาพร้อมผักป่าและสัตว์ป่าที่ล่ามาได้พร้อมสารถีหย่งสองบุรุษช่วยกันจัดการแล่เนื้อเถือหนังสัตว์ป่าอย่างขันแข็ง สัตว์ป่ายังไม่ทันร้องเพราะเจ็บปวดพลันตายในดาบเดียวไม่ทรมานธรรมชาติก็ล้วนแล้วแต่เป็นเช่นนี้ สัตว์ใหญ่ย่อมกินสัตว์เล็ก ทว่ามนุษย์ที่ตัวเล็กกว่ากลับชอบกินสัตว์ใหญ่จากนั้นจ้าวเฟิงฉีก็แสดงกระบวนท่าอันทรงพลังแต่พลิ้วไหวดุจสายลมปราดเปรียวดั่งสายฟ้าอันสง่างามจนได้เนื้อเป็นชิ้นๆ แผ่นเนื้อบางกำลังพอดีโปรยปรายลงมาจากอากาศเป็นริ้วเป็นสายใส่ใบไม้ใบใหญ่ที่สารถีหย่งกางรออยู่เบื้องล่าง ทุกอย่างถูกนำมาวางเรียงรายแทบเท้าหลินซูซินหญิงสาวไม่ต้องลุกขึ้นทำสิ่งใด บัดนี้จ้าวเฟิงฉีกลายเ

จ้าวเฟิงฉีเป็นบุรุษที่หยิ่งทะนงแต่กลับไม่ถือสาธรรมเนียมที่ว่าบุรุษชั้นสูงห้ามทำงานหยุมหยิมของสตรี โดยเฉพาะงานครัว อีกทั้งนางบอกให้เขาหยิบจับสิ่งใดก็ล้วนทำตาม ยามเคลื่อนไหวช่วยงานครัวสง่างาม ใบหน้าแน่วแน่จริงจังหล่อเหลาคมคายยิ่งขึ้น เขาม้วนแขนเสื้อเผยกล้ามเนื้อและเส้นเลือดแลดูทรงเสน่ห์มาก ตอนยืดตัวหยิบของบนชั้นไม้ ช่วงเอวสอบตรงดุจพู่กันแลดูสูงศักดิ์แต่ชวนเอื้อมคว้าปานนั้นยิ่งพิศหลินซูซินยิ่งรู้สึกถึงสรีระกร้าวแกร่งอันน่าหลงใหล เส้นผมดำขลับราวน้ำหมึกยาวสยายปรกไหล่ชวนสัมผัสปานนั้นความทรงพลังและเปี่ยมอำนาจของเขา หลินซูซินมองแล้วให้รู้สึกถึงความปลอดภัยและอบอุ่นอ่อนโยนอย่างประหลาดหลินซูซินเอาแต่ใจลอยเหม่อมองจ้าวเฟิงฉีจนไฟไหม้ กระทั่งเปลวเพลิงจากกระทะที่ชุ่มน้ำมันลามไปผนังห้องครัวลำบากจ้าวเฟิงฉีต้องรีบดับไฟให้พักใหญ่เลยทีเดียว“ทำอะไรของเจ้าน่ะ ไฟไหม้หมดแล้ว”สาวน้อยเคยมีประวัติเช่นนี้ที่ใด นางไอค่อกแค่กสำลักควันจนน้ำตาไหล สำนึกผิดแทบไม่ทัน“ขออภัยเจ้าค่ะ”“ทำกับข้าวหน้าเตาไฟไม่ควรเหม่อลอยเจ้าไม่รู้หรือไร หากเป็นอันตรายจะทำอย่างไร”“ข้าผิดไปแล้ว...”จ้าวเฟิงฉีจับกระชับเอวกิ่วของหลินซูซิ