Todos los capítulos de เผลอใจรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

จังหวะนั้นเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้นพลันเกิดขึ้นรอบทิศทางจากบรรดาเด็กสาวทั้งหลาย พวกนางพากันชักชวนมองไปทางด้านหลังของหวงลี่ฟาง“อ๊ะ! นั่น เขาเดินมาทางนั้นแล้ว”“ไอ่โยว! นับเป็นบุญตาเหลือเกินที่ได้เห็นเขาใกล้ๆ”“เจ้าอย่าเบียดข้าสิ”“เจ้านั่นแหละถอยไป”หวงลี่ฟางหันมองตามพวกนางจึงเห็นจ้าวฉีเสวียนกำลังพาร่างสูงสง่าอันโดดเด่นในอาภรณ์สีม่วงปักลายประณีตเดินมาทางนี้สายตาคมกริบสื่อนัยชัดเจนว่าเป้าหมายของเขาคือใครหญิงสาวพลันหน้าแดงซ่าน นางเม้มปากมองเขาอย่างตื่นเต้นด้วยคาดไม่ถึงครั้นจ้าวฉีเสวียนเดินมาถึงตัวนาง หวงลี่ฟางก็ถามเสียงเบา “ท่านลงมาทำไมน่ะ”ชายหนุ่มก้มหน้ากระซิบอย่างสนิทสนม เรียกสายตาผู้อื่นได้อย่างน่าชม สตรีหลายคนอึ้งงัน“ข้ามารวมกลุ่มร่วมประชันกับเจ้าอย่างไรเล่า? มีสองเรา มีพี่สาวหลัน สามคนก็พอแล้วล่ะ”เห็นหลันฮวาพยักหน้ารับยินดี หวงลี่ฟางยังจะพูดอะไรได้การแข่งขันดำเนินไปท่ามกลางสายตาทุกคนที่จับจ้อง พวกเขาต่างมองจ้าวฉีเสวียนกับหวงลี่ฟางไม่วางตาไม่ว่าจังหวะรุกไล่ตั้งรับหรือพุ่งทะยาน ล้วนเห็นบุรุษหนุ่มสูงศักดิ์คอยปกปักษ์พิทักษ์สตรีนางน้อยผู้สะคราญโฉมตลอดเวลา หลันฮ

ค่ำคืนเข้าหอมีค่าดั่งทองคำ แม้ชายหญิงคู่หนึ่งที่ดื่มด่ำกับค่ำคืนรัญจวนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนก็ยังสามารถทำให้คืนเข้าหอเป็นคืนทองคำได้อย่างครบถ้วนแม้ไร้คำหวาน ปราศจากคำสัญญา ทว่าหวงลี่ฟางก็รู้ดีว่าจ้าวฉีเสวียนมิใช่บุรุษที่บอกรักนางอยู่แล้วดังนั้น นางจึงไม่เรียกร้องคำหวานเลี่ยนจากเขาให้เสียเวลา“ข้ารักเจ้า...”หากแต่ใครจะคาดคิดว่าเขาจะพูดหวงลี่ฟางเบิกตาฉ่ำน้ำมองอย่างไม่อาจเชื่ออยู่ใต้ร่างเขาจ้าวฉีเสวียนก้มหน้ากระซิบอีก “ข้ารักเจ้า รักเจ้า รักเจ้า ได้ยินหรือไม่?”พูดไปจูบไป หนักหน่วงยิ่ง เขากลัวนางไม่เชื่อ“ข้าได้ยินแล้ว อ๊ะ! พอแล้ว...เชื่อแล้วเจ้าค่ะ”“จะแง่งอนแล้วหนีข้าไปอีกหรือไม่?”“ไม่แล้ว ไม่หนีแล้ว อ๊ะ!”ให้ตายเถิด หวงลี่ฟางกำลังจะละลายเพราะสามีผู้ร้อนแรงเจ้าบ่าวใช้เวลาเข้าหอกับเจ้าสาวของเขาถึงสามวันสามคืนระหว่างบอกรักกันด้วยท่วงท่าลีลาอันเร่าร้อนและรัญจวนจนสุขสมนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขายังได้ไต่ถามถึงเรื่องราวเก่าๆ เมื่อครั้งเยาว์วัย“ท่านจำได้หรือไม่? วันที่เราทำสัญญาแนบแก้มกันในงานของวังหลวงเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นข้าหกขวบ ท่านแปดขวบ”คำถามของหวงลี่ฟางทำจ้าวฉีเส

ไม่แปลกเลยที่ท่านชายใหญ่จะลุ่มหลงรักใคร่ภรรยามาก มีคนกล่าวว่าหากต้องการครองใจบุรุษให้กุมกระเพาะของเขาก่อน แต่พี่สะใภ้หลินซูซินมิได้ครองแค่กระเพาะสามี ทว่านางคือเทพธิดาแห่งการทำอาหารสำหรับพี่น้องจวนชินอ๋องแห่งนี้ ทั้งจ้าวฉีเสวียน และจ้าวเล่อเสียล้วนยอมสยบให้ทุกครา เพียงนางบอกว่ามีอาหารชนิดใหม่ที่เพิ่งคิดค้นได้ให้ทุกคนลองชิม แค่ได้ยินทุกคนก็ตั้งตารอหวงลี่ฟางมีโอกาสได้รับวาสนาชิมรสแล้วเมื่อไม่นานมานี้ และนั่นทำให้นางรู้ว่าสวรรค์เมตตาต่อนางยิ่งนักที่ทำให้คนผู้หนึ่งเกิดมามีปากกับลิ้นติดกายมาด้วยภายในห้องครัวมีบรรยากาศชื่นมื่นแห่งครอบครัวอันอบอุ่น“ท่านแม่มีพี่สะใภ้รองอยู่ในจวนด้วยกันแล้ว มีพี่สะใภ้ใหญ่ไปมาหาสู่โดยสะดวก ต่อไปข้าย่อมแต่งงานออกเรือนไปแดนไกลได้อย่างสบายใจไร้กังวล นับว่าดียิ่ง” จ้าวเล่อเสียออดอ้อนมารดาเพ่ยหนิงยกนิ้วจิ้มจมูกบุตรสาวอย่างเข่นเขี้ยว“เจ้ารีบยกข้าให้ลี่ฟางกับซูซินดูแลเพราะอยากแต่งงานกับคุณชายโจวก็บอกมาเถอะ”“อ๊า! ถูกรู้ทันจนได้” จ้าวเล่อเสียโอดครวญ “โธ่! ท่านแม่! ปีนี้ข้าอายุสิบเก้าแล้วนะ”เพ่ยหนิงหัวเราะ แสร้งทำเสียงดุ “เจ้ารอเขามาได้ตั้

สิ้นเสียงกระบี่ที่ตกกระทบพื้น เสิ่นหยวนก็กระอักเลือดอีก เขากุมหน้าอกตนไว้ แขนขาไร้เรี่ยวแรงอย่างมิอาจลุกขึ้นยืนได้ ครานี้กลับเป็นรุ่ยเหยียนที่ได้รับการปกป้องก็กระอักเลือดเช่นกัน ตำแหน่งบาดเจ็บของนางเป็นเฉกเดียวกับเสิ่นหยวนทุกประการ โลหิตที่ไหลนองออกจากปากรุ่ยเหยียนจนแดงฉานทำหวงลี่ฟางตกใจนัก นางรีบพยุงมารดาเอาไว้อย่างเร็ว ความรู้สึกน้อยใจและเคืองขุ่นที่มีมาอย่างยาวนานพลันเลือนรางจางหาย“ท่านแม่”เมื่อครู่นางยืนดูมารดาตาไม่กะพริบ มั่นใจว่าอีกฝ่ายมิได้ถูกทำร้าย แต่เหตุใดถึงมีสภาพย่ำแย่กะทันหันหวงลี่ฟางให้รู้สึกใจเสียขึ้นมาฉับพลันเสิ่นหยวนเองที่ยังไม่ทันสิ้นสติพลันเบิกตากว้างอย่างตกใจ และใช่ ทะเลาะเบาะแว้งกันเนิ่นนาน ต่อสู้กันหลายกระบวนท่า เขาไม่เคยลงมือกับรุ่ยเหยียนได้จริงๆ สักครา ทว่าอาการบาดเจ็บที่เสมือนถ่ายโอนให้กันและกันเช่นนี้ หรือว่า...เห็นแววตาคล้ายคนเพิ่งประจักษ์สำนึกรู้ของเสิ่นหยวน รุ่ยเหยียนเพียงแค่นยิ้มเย็น เย้ยหยันตนเอง ผีเสื้อพิษที่ใส่ให้เขาคือ ‘พิษตรึงวิญญาณ’ มันมีฤทธิ์เดชฉกาจสามารถควบคุมวิญญาณจากคนผู้หนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง แต่ผลข้างเคียงของมันกลับรุนแรงมาก

หานตงผู้นี้มีฉายา ‘เทพโอสถ’ ยากพบพาน การเชิญเขามามิใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ตัวเขายิ่งไม่อาจทำได้ความคิดของเสิ่นหยวนยังพลุ่งพล่านไม่ทันเข้าที่เข้าทาง ร่างสูงใหญ่กำยำของผู้เฒ่าเคราขาวผู้หนึ่งก็เดินเนิบนาบเข้ามา รอบกายเปล่งรัศมีแห่งเทพอาบกลิ่นอายสมุนไพรสวรรค์ปานนั้นจ้าวฉีเสวียนหันไปเห็นพอดีเช่นกัน เขาลุกขึ้นคารวะ “ท่านตา”หานตงพยักหน้าเบาๆ ให้หลานชายสุดรัก ยิ้มกล่าว “ซื่อจื่อ”เพราะมิค่อยได้พบหน้ากันบ่อยนัก ผู้หนึ่งงานราชกิจรัดตัว ต้องเดินทางไกลมิหยุดหย่อน เวลาพักผ่อนอันน้อยนิดก็ใช้หมดไปกับภรรยาอันเป็นที่รัก อีกผู้หนึ่งก็ประหนึ่งผู้ฝึกตบะบำเพ็ญเพียร สองตาหลานจึงกล่าวทักทายกันและสนทนากันเช่นนั้นเนิ่นนาน เสิ่นหยวนได้แต่นั่งมองตาปริบๆ อย่างหาช่องว่างแทรกเข้าทักทายมิได้แม้ครึ่งวาจา สุดท้ายก็ถูกตาหลานรวบรัดจนมิอาจกล่าวสิ่งใดหลังจากรับทราบปัญหา หานตงจึงจัดการตรวจชีพจรให้สามีภรรยาเสิ่นหยวนรุ่ยเหยียนโดยละเอียดในห้องหับส่วนตัว จากนั้นยิ้มกล่าว “ประมุขเสิ่นยังหนุ่มแน่นแข็งแรง ส่วนฮูหยินเองอายุยังไม่มาก สามสิบหกปีเท่านั้นยังสามารถมีบุตรได้อีก ขอเพียงทำตามข้าบอก ทั้งสองยินดีหรือไม่?”ในเมื่อชินอ๋