All Chapters of เผลอใจรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ซูเม่ยยกยิ้มเย็นชาอย่างสาสมใจ สองเท้าก้าวเข้าหาอย่างอุกอาจไร้ปรานี นางจับเชยปลายคางมนของหวงลี่ฟางเอาไว้ด้วยกรงเล็บของมือซ้ายจนเกิดริ้วรอยขีดข่วน มีดสั้นในมือขวายกขึ้นจรดแก้มนวลเนียนช้าๆ สีหน้าลำพองใจยามยกยิ้มเลือดเย็นในจังหวะนั้นบ่าวชายคนหนึ่งพูดเสียงทุ้มพร่าว่า “นายหญิง สตรีผู้นี้งดงามนัก มิสู้...”แม้วาจายังไม่จบประโยค ทว่ากลับกินความนัยลึกซึ้งนัก ซูเม่ยพลันยิ้มเยื้อนตาพราว ตอบด้วยน้ำเสียงนึกสนุกว่า “ย่อมได้ ให้ข้าทำลายโฉมของนางก่อน พวกเจ้าค่อยบดขยี้นางซ้ำอีกที ดูสิ บุปผางามบอบช้ำปานนี้ ท่านประมุขยังจะเอานางอีกหรือไม่?”หวงลี่ฟางกัดฟันกรอด เบี่ยงใบหน้าออก ทว่ากลับไร้ผล“ไม่เอาน่า ไม่ดิ้น ประเดี๋ยวแผลเป็นจะขรุขระเกินไป ตกแต่งให้เรียบได้ยากนะ” ซูเม่ยกล่าวพลางหัวเราะเสียงเหยียดขณะค่อยๆ ลงแรงกรีดมีดลงไปตรงป่าไผ่อีกด้าน หลันฮวากลับมาพอดี ครั้นมองเห็นว่าหวงลี่ฟางกำลังถูกอนุคนโปรดของประมุขเสิ่นรังแก นางก็รีบทิ้งตำราฝึกยุทธ์ เร่งฝีเท้าเข้าไปช่วยทันทีทว่าพริบตานั้น คล้ายมีลมพายุหอบหนึ่งพัดผ่านนางไปเสี้ยวเวลาที่หวงลี่ฟางหายใจเข้ายังไม่ทันหายใจออก กลับพบว่าบ่าวชายทั้ง

นางอ้าปากแข็งค้างทว่ากล่าววาจาใดไม่ออกแม้สักคำ เพียงหันกลับมามองรุ่ยเหยียนที่นั่งยิ้มหวานขณะกำลังออกคำสั่งให้ท่านประมุขเสิ่นกลับห้องไปก่อนบุรุษที่มีนิสัยแข็งกร้าวยอมหักไม่ยอมงอมักเคร่งขรึมดุดันยึดถือคำสั่งตนเป็นที่ตั้งมิเคยฟังใคร ยามนี้เขาเพียงลุกขึ้นแล้วเดินจากไปอย่างเชื่อฟังยิ่ง“...”ภาพนั้นเหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ไม่มีผิดเพี้ยนคล้อยหลังร่างสูงใหญ่ รุ่ยเหยียนหันมามองหลันฮวา มิไยดีต่อสีหน้าหลากอารมณ์คล้ายสงสัยและไม่เชื่อสายตาของอีกฝ่าย นางเพียงถามเสียงเรียบ“ซื่อจื่อมาแล้วกระมัง?”“น่ะ...นายหญิงรู้หรือเจ้าคะ?” หลันฮวางงงันรุ่ยเหยียนยิ้มบาง มิเอ่ยวาจาขยายความ เพียงกำชับอีกว่า “เจ้าเฝ้าลี่ลี่ให้ดี อย่าให้นางใจอ่อนตามซื่อจื่อกลับไปง่ายๆ”หลันฮวายังจะพูดสิ่งใดได้อีก ทำได้แค่รีบเก็บแววตาสงสัยกลับคืนเท่านั้น“เจ้าค่ะ”ย้อนกลับไปเมื่อห้าวันก่อน ตอนที่จ้าวฉีเสวียนยังคงตามหาหวงลี่ฟางไม่เว้นวันแผนการยิงธนูดอกเดียวได้เหยี่ยวถึงสองตัวก็เริ่มขึ้นรุ่ยเหยียนที่ปลุกปลอบความกล้ามิให้กริ่งเกรงอำนาจชินอ๋องก็ถือวิสาสะส่งเทียบขอเข้าเฝ้าพระชายาเพ่ยหนิงอย่างไม่ลังเลที่จะเกี่ยวดองเชื่อมสัมพันธ์อันแน่นแฟ

ชายหนุ่มสองคนยืนประจันหน้าพร้อมฟาดฟัน น้ำเสียงอำมหิตเย็นชาแฝงแววคาดคั้นของจ้าวฉีเสวียนดังขึ้น“เจ้าเป็นใคร?”ชายชุดเทากลั้นใจข่มขวัญ สลัดความกลัวต่อชายตรงหน้าที่แลดูอายุน้อยกว่าตนแต่กลับน่ากริ่งเกรงยิ่งนัก “ข้าหยวนเซียว เป็นสามีของสตรีในห้องนี้”ว่าพลางชี้นิ้วที่ห้องของหวงลี่ฟาง กล่าวต่ออย่างหนักแน่น “นายหญิงใหญ่เป็นคนอนุญาตข้าให้เข้ามา ใครก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามข้าไม่ให้เข้าไปได้”ลมหายใจของจ้าวฉีเสวียนติดขัด “เจ้ากล้าดีอย่างไร? เป็นสามีของนางหรือ? ทั้งเตี้ยทั้งตัวเหลืองซีด จะเอาเรี่ยวแรงที่ใดปกป้องนาง ช่างไม่เจียมตัว!”ความจริงข้อนี้ทำร่างของหยวนเซียวเกือบทรุดลงกับพื้น “เจ้าเล่า! ดีกว่าข้าที่ใด หนวดเครารุงรัง ตัวใหญ่อย่างกับโจรป่า ปกป้องหรือ? การปกป้องภรรยาคือไม่นำเภทภัยมาให้ แต่เจ้าน่ะ ตัวอันตรายชัดๆ ใช่คิดมาปล้นชิงภรรยาข้าหรือไม่?”ถูกด่าว่าเหมือนโจรป่ายังไม่เจ็บปวดเท่าคำว่า ‘ภรรยาข้า’ จ้าวฉีเสวียนโกรธจนแทบฆ่าคน เสียงอันทรงพลังถามขึ้นอีกครั้ง “เจ้าพูดอีกทีสิ ใครภรรยาเจ้า”จ้าวฉีเสวียนกระชากสาบเสื้อหยวนเซียว ออกแรงจนลำคออีกฝ่ายเกือบหักหยวนเซียวสำลักอากาศ พูดสิ่งใดไม่ออก

ครั้นโกนหนวดเสร็จ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเกลี้ยงเกลา ไร้ความสากระคายแล้ว เขาก็เริ่มเอาแต่ใจอีกครั้ง อุ้มร่างบางไปวางลงบนเตียงนอน กักนางไว้ในอ้อมแขนร้อนผ่าว ก้มหน้ากดจูบ มือล้วงลึกเข้าใต้กระโปรง“อ๊ะ! ไม่นะ”“ข้าคิดถึงเจ้า”“อื้อ! ซื่อจื่อ”“ที่นี่ไม่มีซื่อจื่อ มีข้า อาเสวียน สามีเจ้า ไหนเรียกสิ”แต่สถานที่แห่งนี้หวงลี่ฟางจะยอมได้อย่างไร หากยอมเรียกตามนั้น มีหวังต้องเรียกทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน นางไม่มีทางยอม หญิงสาวยกเข่ากระแทกจุดอ่อนบุรุษอย่างไม่ออมแรงหนึ่งที“...!?”จ้าวฉีเสวียนนึกไม่ถึง เขาตกตะลึง ตัวงอ กลิ้งลงจากเตียงร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้น มือกุมท้องน้อย ท่าทีทุลักทุเลพอควร หมดสิ้นแล้วความสง่างามที่เคยมีเขากัดฟัน “เจ้า เหตุใดไม่คุยดีๆ”หวงลี่ฟางลุกขึ้นกระชับสาบเสื้อที่ถูกเปิดไปถึงไหนต่อไหน “หากอยากคุยดีๆ ท่านห้ามรุ่มร่าม”“อันใดคือรุ่มร่าม สามีภรรยาทั่วหล้าล้วนทำเช่นนี้”“ที่นี่ ข้าไม่ใช่ภรรยาท่าน” นางเกรงใจมารดา“ทำไมจะไม่ใช่ นอนด้วยกัน แนบชิดขนาดนั้น”จ้าวฉีเสวียนหารู้ไม่ว่าคำๆ นี้สะกิดใจหวงลี่ฟางอย่างรุนแรง “แนบชิดหรือ? ท่านแนบชิดกับสตรีใดล้วนเป็นภรรยาสินะ”“ต่อไปนี้ข้าย่อมแนบช

เรือนพักส่วนตัวประมุขเสิ่นยังคงมีกลิ่นอายอึมครึม มืดทะมึนแปลกประหลาดมากขึ้นทุกทีเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเจ้าของเรือนพักมักนั่งนิ่งเคร่งขรึมแลดูเย็นชาทรงอำนาจดุจเดิม ทว่าแววตาทั้งคู่กลับว่างเปล่า คล้ายไร้ประกายแต่ก็คล้ายซุกซ่อนความลึกลับเอาไว้ได้แนบเนียนรุ่ยเหยียนเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าเขา นางบรรจงชงชาอย่างใจเย็น กลิ่นหอมพิเศษของชาขับเน้นให้บรรยากาศดีขึ้นตามลำดับ กระนั้นบรรยากาศระหว่างชายหญิงกลับไม่ดีขึ้นดุจเก่ามันดูจอมปลอมเสแสร้ง แต่ความผูกพันยังคงแน่นแฟ้น ทว่าทุกอย่างกลับดูคลุมเครือไม่ชัดเจนในความรู้สึกของสัมพันธ์หญิงสาวยื่นถ้วยชาร้อนกรุ่นกำลังดีให้สามี รอจนเขารับไปจิบจนหมดถ้วยแล้ววางลงตรงหน้า นางจึงช่วยซับปากให้เขา พลางเอ่ยเนิบช้าด้วยสุ้มเสียงนุ่มเบา“งานชุมนุมชาวยุทธ์ที่จีซู่ปีนี้ ข้าจะติดตามท่านไปด้วย พวกเราจะประกาศให้ทุกสำนักที่มาร่วมงานได้รู้ว่า ท่านรับลี่ลี่เป็นบุตรสาวบุญธรรม นางคือนายหญิงน้อยแห่งหูเตี๋ยโดยชอบธรรม เป็นบุตรสาวแท้จริงของข้าที่ท่านรักด้วยใจบริสุทธิ์ ส่วนกฎเกณฑ์บรรพชนที่กำหนดเอาไว้ ท่านจะยกเลิกไปในทันที”เสิ่นหยวนผงกศีรษะเป็นเชิงตอบรับด้วยสีหน้า