All Chapters of เผลอใจรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ผีเสื้อกินน้ำหวานจากดอกไม้เป็นอาหารมีการบินโฉบเกาะต้นไม้ต่างๆ จากต้นสู่ต้น ช่วยผสมเกสรผ่านการแพร่กระจายของละอองเรณูที่ติดมากับขาหรือส่วนต่างๆ ของตัวผีเสื้อ ซึ่งเท่ากับเป็นการขยายพันธุ์ แพร่พันธุ์ของพืชหลันฮวาส่งมอบตลับหยกที่มีผีเสื้อ ‘ราตรีวสันต์’ ให้สตรีนาม ฟางซินสาวงามสะคราญโฉมละมุนตา ไม่ว่าชายใดได้ยลล้วนใจสั่น เนื้อตัวสะท้าน มิอาจควบคุมอารมณ์พลุ่งพล่านของตนได้หลันฮวามองฟางซินอย่างพึงพอใจด้วยสีสันสดใสและลวดลายสะสวยของฟางซินมิต่างจากปีกอันตระการตาของผีเสื้อ กอปรกับลีลาการเดินเหินอันชดช้อยอ่อนหวานคล้ายการบินถลาเล่นลมอันพริ้วไหวสวยงามของผีเสื้อ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ใครหลายคนต่างหลงรักฟางซิน ไม่ต่างจากหลงรักผีเสื้อปีกสวยทันทีที่เห็น“เจ้าเพียงปล่อยผีเสื้อราตรีตัวนี้ออกมา ให้ค่อยๆ บินไปเกาะบนตัวของชินอ๋องซื่อจื่อและตัวเจ้า เท่านี้ ละอองจากปีกบางๆ ก็จะเข้าควบคุมจิตวิญญาณของเขา ให้ปรารถนาเพียงเจ้า”หลันฮวากำชับเสียงขรึม ฟางซินรับฟังอย่างไม่มีตกหล่นแม้แต่วาจาเดียว“พี่สาวอย่าได้กังวล ข้าย่อมจัดการทุกสิ่งตามคำสั่งเจ้าค่ะ”ได้ทำงานดีเลิศเช่นนี้มีหรือฟางซินจะปฏิเสธให้เสียโอกาส ซื่อจื่อจ้

การเดินทางสะสางภารกิจต่างๆ ของจ้าวฉีเสวียนครั้งนี้กินเวลานานหลายเดือน ในที่สุดชายหนุ่มก็เดินทางออกจากเมืองหลวงแคว้นจิน มุ่งหน้าสู่หุบเขาภูผาทมิฬ งานชุมนุมชาวยุทธ์เป็นภาระกิจสุดท้าย ก่อนจะได้กลับไปพักสักหลายวัน ผ่อนคลายอย่างจริงจังที่ผิงโจวจ้าวฉีเสวียนรู้สึกหงุดหงิดในหัวใจอย่างไร้สาเหตุตลอดเวลา อาการเช่นนี้เกิดขึ้นมาระยะหนึ่งปีแล้ว และยิ่งเป็นหนักในช่วงหลัง เขาอยากกลับเมืองผิงโจวมาก อยากไปนอนที่คฤหาสน์หนิงเทียนเชิงเขาภูผาทมิฬบัดนี้คับคั่งไปด้วยรถม้าจอดเรียงราย เหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลายเพียงจอดรถม้าไว้แล้วพากันเหินกายด้วยวิชาตัวเบาอันพลิ้วไหวขึ้นไปยังจุดสูงสุดของหุบเขาไม่เว้นแม้แต่จ้าวฉีเสวียน จิ้นเหอ และจิ้นอันครั้นคล้อยหลังทุกคนที่ขึ้นไปร่วมชุมนุมจนหมด หลันฮวาและฟางซินก็ค่อยๆ เผยตัวออกมาตรงด้านข้างรถม้าของจ้าวฉีเสวียนรอบด้านเงียบสงัดร้างไร้ผู้คน เหมาะแก่การดำเนินการผีเสื้อราตรีถูกปลดปล่อยออกมาให้บินวนเวียนพลิ้วไหวปล่อยละอองอ่อนจางล่องลอยเป็นเส้นสายโยงใยเชื่อมใจสองคนเงียบงัน เมื่อเสร็จสิ้น หลันฮวาจึงเอ่ย“เจ้าไปรอดักทางรถม้าของเขาที่หมู่บ้านหนิงซาน”ฟางซินถามเสียงเบา “เ

หวงลี่ฟางยังคงใช้ประตูข้าง ห่างถนนเส้นหลัก ร้างไร้ผู้คน พายุ่นเอ๋อร์เดินลัดเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยจนทะลุถนนใหญ่ที่มีร้านค้ามากมาย หนึ่งในนั้นมีร้านผ้าปักที่นางติดต่อค้าขายด้วยดีเถ้าแก่ลูบคลำลวดลายบนผ้าอย่างพึงพอใจ “งดงามยิ่งนัก ฝีมือประณีตไร้ที่ติ เมืองผิงโจวแห่งนี้ยากหาใครเทียบได้จริงๆ”นี่คือผ้าปักที่ทำไว้ หากนำงานชิ้นใหม่ที่เพิ่งทำมาขายคงได้รับคำด่าแล้วล่ะ หวงลี่ฟางยิ้มน้อยๆ รับคำชมอย่างถ่อมตน “เถ้าแก่กล่าวชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ฝีมือข้ายังต้องฝึกฝนอีกมากนัก”“ไม่เกินไปเลย ลูกค้าหลายคนยังบอกว่าเหมือนผ้าปักจากฝีมือระดับปรมาจารย์ในเมืองหลวงกระนั้น พวกนางบอกว่าเคยเห็นแพรพรรณล้ำค่าที่ถูกสวมอยู่บนร่างของสตรีชั้นสูงกับตา ลวดลายยังด้อยว่าของเจ้าด้วยซ้ำ”หวงลี่ฟางยังคงยิ้มบาง “เช่นนั้น เถ้าแก่ช่วยเพิ่มเงินให้ข้ามากหน่อยได้หรือไม่” นางหันไปมองยุ่นเอ๋อร์ที่มีสีหน้าเศร้าหมอง “ตอนนี้ที่บ้านข้ากับน้องสาวกำลังต้องการใช้เงิน ลำบากเหลือเกิน”“อ่า...ได้ๆ เรื่องเงินไม่มีปัญหา ฝีมือเช่นนี้ข้ายินดีจ่ายไม่อั้น ขอแค่เจ้าปักผ้ามาส่งข้าไม่ขาดและไม่ไปขายให้ร้านอื่นก็พอ”การต่อรองนี้คือสิ่งที่หวงลี่ฟางเองก็ต้อง

ก่อนนี้เรือนของหวงลี่ฟาง จ้าวฉีเสวียนมักมาเยือนเป็นที่แรกเสมอ ทว่ายามนี้กลับไม่ใช่ไม่ง่ายเลยที่นางจะพาเขากลับมาถึงในเรือนตน ทั้งไม่ง่ายและไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง ทว่านางก็ทำมันลงไปแล้วต้องกล้าหาญชาญชัยปานใด เป็นสตรีไม่รู้ความแค่ไหน ใครเลยจะล่วงรู้ ต้องสะกดกลั้นความอยากตบหน้ากระชากหนังหัวบุรุษมากรักกับสตรีจอมมารยาแค่ไหน ใครเลยจะเข้าใจปรารถนาประกาศก้องให้ดังลั่นว่าเขาเป็นของนางคนเดียว ไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวหญิงใดเด็ดขาด แต่ก็ทำไม่ได้ มิอาจทำได้หญิงสาวยังคงพยายามกะพริบตาไล่หยาดน้ำที่ขังคลอ ทว่าไม่ทัน เพราะชายหนุ่มเห็นเข้าพอดีและทันทีที่เห็นดวงตาคู่งามซึ่งมีประกายน้ำฉ่ำวาวนั้น จ้าวฉีเสวียนก็ให้รู้สึกคล้ายหอกแหลมพุ่งแหวกอากาศมาทิ่มแทงนัยน์ตาดังฉึกหัวใจที่เคยสงบนิ่งดั่งน้ำลึกในบ่อพลันกระเพื่อมไหวรุนแรงยากหยุดยั้ง ร่างสูงสง่าสะท้านเยือก ลมหายใจสะดุดจนเจ็บร้าวเขาทำอันใดลงไป?จ้าวฉีเสวียนคล้ายเดินหลงทางอยู่ในหุบเขาวงกตมานาน ครั้นมองเห็นหวงลี่ฟาง ยามนี้จึงคล้ายหลุดพ้นออกมาแล้วกระนั้นชายหนุ่มพลันคิดถึงสตรีอีกนางที่เขาอยู่ด้วยหลายคืนทว่าความคิดถึงนี้กลับมิใช่ความคะนึงหา แต่เป็นความรู

ในขณะที่ยุ่นเอ๋อร์ซึ่งโมโหมานาน เดินขึ้นหน้าพูดเยาะอย่างหมั่นไส้ว่า “นายหญิงของข้าก็เป็นระดูเช่นกัน แต่ซื่อจื่อกลับเลือกนอนที่นี่ ดูทีว่านายหญิงของข้าคงมิได้บังอาจไปรบกวนใครทั้งสิ้น เป็นซื่อจื่อต่างหากที่ต้องการออกมาจากเรือนแม่นางด้วยตัวเอง ไม่มีใครปฏิเสธความโปรดปรานของซื่อจื่อได้ทั้งนั้น”อย่าคิดว่านางเป็นแค่สาวใช้ต่ำต้อยแล้วจะอ่านความนัยจากวาจานั้นไม่ออกนะยุ่นเอ๋อร์เบิกตาข่มขวัญอย่างไม่กลัวเกรง เสี่ยวเมาที่อยู่ใกล้ยังยืดตัวกางกรงเล็บ เสี่ยวไป๋ยังช่วยพองขนขู่ฟ่อๆทั้งคนทั้งสัตว์ทำฟางซินชะงัก กะพริบตามองปริบๆเห็นดรุณีน้อยกับแมวดำกระต่ายขาวกำลังสามัคคีร่วมพลังปกป้องฟางเหนียงเช่นนี้ จิ้นอันที่ขมวดคิ้วมองอยู่ ในใจเจือไปด้วยความเอ็นดูโดยไม่รู้ตัวตอนนี้แววตาจิ้นอันสะท้อนเพียงภาพยุ่นเอ๋อร์ สาวงามอย่างฟางซินจึงไม่อยู่ในระยะการมองเห็นอีกต่อไปยุ่นเอ๋อร์ไม่รู้ว่าถูกมองด้วยแววตาวาบวับ นางยังคงพองขนแข่งกับสัตว์เลี้ยงทั้งสอง มือเท้าสะเอวข่มขวัญฟางซินกระแอมไอ กลอกตาหาวิธีโต้กลับแวบหนึ่งก่อนยิ้มเอ่ยแกมเยาะ “นั่นสินะ ไม่มีใครปฏิเสธความโปรดปรานของซื่อจื่อได้จริงๆ” ว่าพลางยกมือขึ้นจัดทรงผม ส่งผลใ