All Chapters of เผลอใจรัก: Chapter 41 - Chapter 50

จ้าวฉีเสวียนอุ้มเสี่ยวเมากับเสี่ยวไป๋มานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับจ้าวเล่อเสีย เขาเพียงนั่งนิ่ง ไม่มีอารมณ์พูดจากับน้องสาวสักคำ สีหน้าหงุดหงิดเย็นชายิ่งกว่ากริชน้ำแข็งค้างที่พร้อมทิ่มแทงผู้คน รอบกายสูงใหญ่คล้ายดำดิ่งลึกล้ำจดจ่ออยู่ใต้ทะเลสาบไร้ก้น ไร้หนทางหลุดพ้นขึ้นมาเจอกับสว่างเบื้องบนจ้าวเล่อเสียนั่งกอดอกเชิดหน้าจ้องมองพี่ชายอย่างหมั่นไส้ ไม่สงสารแม้แต่น้อย นางกำลังนึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายทำก่อนหน้านี้ พลันอดประชดประชันมิได้“ตอนนางไม่อยู่ถึงได้รู้ว่าขาดมิได้สินะ”นางในที่นี้ย่อมหมายถึงหวงลี่ฟาง“ข้าดูก็รู้ว่าท่านชอบพอนางปานใด แล้วไฉนต้องซุกซ่อน เหตุใดไม่พามาให้ท่านพ่อท่านแม่ดูตัว แอบนางไว้ในเรือนเร้นนับปี เอารัดเอาเปรียบคนเขาเยี่ยงสตรีไร้ค่าเช่นนั้นได้อย่างไร ไยไม่มอบฐานะให้ ก่อนนี้ยังปล่อยให้สตรีอื่นเหยียดหยามดูแคลนนางอีก” ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ขึ้น โมโหยิ่ง จ้าวเล่อเสียจึงพร่ำบ่นไม่ยั้ง“ไฉนไม่ทะนุถนอมคนเขา พาสตรีไปหยามน้ำใจครั้งแล้วครั้งเล่าถึงคฤหาสน์เช่นนั้นได้อย่างไร ข้าผิดหวังในตัวพี่รองยิ่งนัก”จ้าวเล่อเสียสืบมาแล้วจากการเค้นถามคนสนิทของพี่ช

หญิงสาวใช้เวลาละเลียดชิมไม่นาน อาหารก็หมดทุกจาน นางไม่คิดว่าอาหารมีพิษหรอก เพราะหากพวกเขาหมายคร่าชีวิต ไม่จำเป็นเลยสักนิดที่จะต้องคิดแผนการซับซ้อนลักพาตัวมาถึงที่นี่ นางวางตะเกียบบ้วนปากเช็ดมือ หันมองหลันฮวาที่ยืนอยู่ไม่ไปไหน“ข้าหลับไปนานเท่าใดไม่รู้ ท้องว่างยิ่ง ขายหน้าพี่สาวแล้ว”เห็นคนอิ่มแล้วอารมณ์ดีขึ้นหลันฮวาพลันยิ้ม ถามเสียงอ่อน “คุณหนูอยากไปพบหน้านายหญิงหรือไม่? ทุกปัญหาของท่าน นายหญิงย่อมช่วยเหลือได้ โดยเฉพาะเรื่องของซื่อจื่อ”หวงลี่ฟางส่ายหน้าเนิบช้า นัยน์ตาเปล่งประกายหลังกินอิ่มพลันหม่นแสงลงจนนิ่งขรึม “ควรรู้ไว้ สำหรับข้า ความรู้สึกชอกช้ำจากการถูกบุรุษทอดทิ้งเพราะหมดรัก ยังมิอาจเทียบเท่าความรู้สึกสิ้นหวังที่ถูกมารดาหมางเมิน เลือกหนทางเดินโดยไม่มีข้า”บุรุษคนเก่าไม่ดี สตรียังมีสิทธิ์หาใหม่ แต่หากมารดาไม่ดี บุตรีไหนเลยเลือกเกิดใหม่ได้บรรยากาศรอบกายหลันฮวาเพิ่มความเย็นเยียบฉับพลัน นางรู้สึกถึงแรงกดดันจากวาจานั้นหวงลี่ฟางกล่าวเสียงเรียบเย็นชวนหนาวเหน็บอีกว่า “นางไม่เคยหันมามองข้าเลยตลอดเวลาสิบกว่าปี ยามนี้ต่อให้ข้าตกต่ำปานใดก็จะไม่มีวันขอความเห็นใจจากนาง”หลัน

เพราะกินแหนงแคลงใจกับสามี เกิดความรู้สึกระแวงสะสม นางจึงทำเรื่องโง่งมที่สุดในชีวิตไม่ว่ายามหลับฝันหรือยามตื่น นางล้วนละอายแก่ใจมิกล้ากลับไปพบหน้าใคร โดยเฉพาะบุตรสาวของตน เมื่อคนกลายเป็นภรรยาชายอื่นไปแล้ว มีแต่ต้องทนกล้ำกลืนเดินหน้าเท่านั้นเรื่องราวก็เป็นเช่นนี้ นางเห็นแก่ตัวหนีตามชายอื่นมาส่วนบุตรสาว...นางรู้ดีว่ามิอาจพามาด้วย เพราะนั่นคือการทำลายชีวิตลูกการเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่นางรับได้ แต่ต้องไม่ใช่บุตรสาวที่ร่วมแบกรับด้วยการติดตามมารดาที่หนีตามชายอื่นมาหวงหมิงห้าวมีความพรั่งพร้อมที่จะดูแลหวงลี่ฟางอย่างดี เขารักลูกมาก เด็กหญิงตัวน้อยอยู่กับเขาย่อมมีชีวิตที่สุขสบาย มีเกียรติยศมากบารมีคำว่าเป็นสตรีที่มีมารดาหนีตามชายอื่นย่อมไม่ถูกเปิดเผย เพราะอำนาจของสกุลหวงเพียงพอที่จะปิดข่าวนี้ไว้ตลอดไป พวกเขาไม่มีทางทำลายชื่อเสียงอันดีงามของหวงลี่ฟางและก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หวงลี่ฟางกลายเป็นสตรีชั้นสูง มีเกียรติถึงขั้นได้หมั้นหมายกับองค์รัชทายาท วาสนาย่อมดีทั้งชีวิตแต่ใครไหนเลยจะคาดคิดว่า ในอดีต สาเหตุที่หวงหมิงห้าวต้องบาดเจ็บลอยน้ำมา ล้วนเป็นเพราะ

การแนบชิดเกิดขึ้นต่อเนื่อง ทว่าไม่นาน ร่างกายบุรุษพลันรู้สึกปวดแปลบเสิ่นหยวนรีบถอนใบหน้า ผละริมฝีปากออก เขาหรี่ตาลง มองร่างระหงตรงหน้า เห็นนางยังคงแย้มยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาคิ้วเข้มขมวด แววตาเข้มขรึม “เจ้า...ทำสิ่งใด?”รุ่ยเหยียนไม่ตอบ เพียงยกนิ้วกรีดเช็ดริมฝีปากตนแผ่วเบา แล้วซุกซบแก้มนุ่มลงซอกคอแกร่ง แนบใบหน้านิ่งเงียบอยู่เช่นนั้นเสิ่นหยวนนิ่วหน้านิ่งงัน รู้สึกแสบร้อนในกายมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความรัก ความเชื่อใจทั้งหมดที่มีตลอดหลายปี บัดนี้ถูกตอบแทนด้วยความแสบร้อนไร้ที่ระบาย สืบหาต้นตอมิได้ ต่อมา แขนขาก็เริ่มชา และขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว ไม่ทันตั้งตัวเสิ่นหยวนมองหน้าภรรยาอันเป็นที่รักอย่างไม่อาจเชื่อ“เจ้า...” เขาเค้นเสียงทีละคำ “กำลัง... แก้แค้น ให้เขา...”รุ่ยเหยียนลูบไล้แผงอกเขาอย่างปลอบโยน พลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจเบาๆ “เปล่าเลย ข้าไม่เคยคิดแก้แค้นให้หวงหมิงห้าว เสิ่นหยวน ไม่ว่าท่านจะทำอันใดกับข้า หรือทำไม่ดีกับหวงหมิงห้าว ข้าก็ไม่เคยถือโทษโกรธเคือง เพียงแต่ หากสกุลหวงไม่ล่มสลาย บุตรสาวข้าก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเลวร้ายปานนั้น เพ

“กระบี่ล้ำค่าเล่มนี้เหมาะกับสตรีสูงส่งเช่นท่านนั่นล่ะ อย่าปฏิเสธเลย”พูดแล้วก็พลันนึกออกว่ามีตำราฝึกยุทธ์มากมายย่อมช่วยได้ “คุณหนูค่อยๆ ฝึกรำเพลงกระบี่กระบวนท่านี้คนเดียวสักครู่ ประเดี๋ยวข้ากลับมา”หวงลี่ฟางกระชับกระบี่ขณะมองตามแผ่นหลังของหลันฮวาที่หายลับสายตาไปหญิงสาวมีความจำดีเยี่ยม ท่วงท่าของหลันฮวาเมื่อครู่จึงประทับไว้ในใจจนสิ้น นางจึงลองออกกระบวนท่าดูแขนขาเรียวเล็กร่ายท่วงท่าพลิ้วไหวพาร่างอรชรอ้อนแอ้นให้ยิ่งดูโค้งเว้างามงอนสะท้อนแสงแดดที่สาดส่องผ่านกิ่งก้านลำไผ่ลงมากระทบดอกไม้ตรงพื้นดินที่มีผีเสื้อโบยบินภาพผีเสื้อกระพือปีกบางกระจายตัวอยู่รายล้อมหวงลี่ฟางพารัศมีเปล่งประกายหลากสีสันสดสวยโบยบินเฉิดฉาย ก่อเกิดความรู้สึกประหนึ่งพบพานโฉมสะคราญผู้บริสุทธิ์สูงส่งเหนือโลกีย์แต่ติดที่ฝีมือหวงลี่ฟางอ่อนด้อยอย่างยิ่ง เนื่องจากตั้งแต่ต้นจนจบนางล้วนทำตามได้ครบถ้วนดี แต่พอออกกระบวนท่าสุดท้าย กระบี่พลันเสียบคาต้นไผ่เสียนี่มันตัดไม่ขาด ดึงไม่ออก...ไม่เหมือนพี่หลันฮวาโดยสิ้นเชิงขณะกำลังดึงกระบี่ออก หางตาหวงลี่ฟางพลันเห็นฝ่ามือที่มีปลายเล็บแหลมคมสีแดงจัดของใครบางคนตวัดฉับเข้ามา