All Chapters of เผลอใจรัก: Chapter 31 - Chapter 40

พี่น้องสกุลจ้าวล้วนไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกันและกัน ทุกคนมีสิทธิ์ทำอะไรตามอำเภอใจเต็มที่ ขอแค่ไม่หลงผิดคิดทำชั่ว เรื่องที่ทำต้องยึดมั่นถือมั่นในคุณธรรมเป็นที่ตั้งอ้อ...แต่อาจมีบ้างในเรื่องคู่ครองที่ออกจะเอาแต่ใจไปบ้างความคิดของจ้าวเล่อเสียล่องลอย ขณะที่หลิงเฟยยังคงพูดถึงจ้าวฉีเสวียน “พี่เสวียนซื้อคฤหาสน์ไว้พักผ่อนจริงดังเจ้าว่า...”และยิ่งเล่า สีหน้าหลิงเฟยยิ่งเผยความนัยคล้ายไม่ยินดี“ที่นั่นน่ะ มิใช่คฤหาสน์ธรรมดา แต่เป็นเรือนทองซ่อนสตรี พี่เสวียนซ่อนสาวงามเอาไว้ถึงสองคน แม่นางฟางซินก็คือหนึ่งในสาวงามของพี่เสวียนที่ยกให้จิ้นเหอ”จ้าวเล่อเสียพยักหน้าเอื่อยๆ แม้จะแปลกใจเพราะนี่มิใช่นิสัยของพี่ชาย แต่นางก็พอทำความเข้าใจได้ว่า“เรื่องนี้หาใช่เรื่องแปลกนี่นา พี่รองอาจได้รับมาเพราะเป็นเครื่องบรรณาการจากขุนนาง เขารับไว้แล้วส่งต่อให้ลูกน้องอีกที บุรุษสกุลจ้าวทำเช่นนี้ตั้งแต่รุ่นท่านพ่อแล้วล่ะ”หลิงเฟยรีบพูดอีกว่า “แต่ก่อนหน้าฟางซิน พี่เสวียนเลี้ยงดูหญิงงามไว้คนหนึ่ง นางผู้นี้อยู่กับพี่เสวียนเต็มหนึ่งปีแล้ว”จ้าวเล่อเสียเริ่มมีปฏิกิริยา “จริงหรือ?”หลิงเฟยถอนหายใจ “ผู้คนเล่าลือกันทั

สตรีทั้งสองพากันเดินไปนั่งจิบชาในศาลารับลมริมบึงบัวฟางซินที่ไม่ตามไปจึงได้โอกาสหันมาหาสามีอย่างรักใคร่“พี่เหอ เหนื่อยหรือไม่?”จิ้นเหอหันไปเห็นภรรยาคนงามมีหรือยังกล้าแข็งแรงอยู่อีก เขาบ่นอย่างเหน็ดเหนื่อย“ข้ารู้สึกอ่อนเพลียยิ่งนัก”“โอ...ข้าจะพาท่านพี่ไปพักเจ้าค่ะ”เวลานี้ยังต้องยืนเวรตามหน้าที่ ฟางซินจึงดึงจิ้นเหอให้ไปนั่งลงบนขั้นบันไดหน้าห้องหนังสือไม่ไกลจากตำแหน่งยืนยาม ก่อนลงมือบีบนวดให้อย่างเอาอกเอาใจนางถามเสียงหวาน “ปวดเมื่อยตรงนี้หรือไม่ ข้านวดให้”จิ้นเหอเสียงอ่อน “ปวดมาก เมื่อยยิ่ง ตรงนี้ด้วย”ฟางซินเริ่มตาโต “ท่านพี่ปวดเมื่อยถึงเพียงนี้ ข้าอยากให้ท่านลางานสักคืนเหลือเกิน” นางรีบกระซิบข้างหูน้ำเสียงกระเส่า “แล้วข้าจะนวดให้ท่านทั้งตัว ไร้เสื้อผ้ากางกั้น ดีหรือไม่เจ้าคะ”ดวงตาจิ้นเหอพลันสว่างวาบ ใจเหลวไปหมด“ข้าจะลางานคืนนี้เลย”จิ้นอันที่ยืนอยู่เพียงกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหมั่นไส้เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วยามนับเป็นเวลาที่ไม่นานเลยสำหรับทุกคน ทว่ากลับยาวนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ในความรู้สึกของหวงลี่ฟางเหตุเพราะจ้าวฉีเสวียนอยู่ในห้องกับหลิงเฟยตลอดเวลา หลังจากนั้น พอเขาออกมาจากห

ความชิงชังยิ่งพลุ่งพล่านจนแสบเคืองทั้งม่านตา เพลิงริษยาลุกโหมรุมเร้าไปทั่วทรวงอกกินลึกถึงโพรงใจเหตุใดนางไม่เคยได้รับสิ่งของเหล่านี้จากพี่เสวียนบ้างเพราะเป็นเพียงสหายวัยเด็กหรือ?หญิงสาวเชิดหน้า แววตาแผดแสงไม่ยินยอมแรงกล้า แต่นางมิใช่เพียงสหายแล้วนี่ รอได้หมั้นมีกำหนดวันแต่งก่อนเถิด นางจะมาเผาสวนดอกไม้แห่งนี้ให้วอดหลิงเฟยเดินต่อไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ในระยะสายตาเห็นสะคราญโฉมที่งดงามหยาดเยิ้มราวปีศาจนั่งอยู่ในศาลาสองคนคนหนึ่งจิบชาก่อนค่อยพูดอย่างรื่นเริงว่าจะขอติดตามไปเดินเที่ยวตลาดด้วยกัน อีกคนก็แย้มยิ้มกล่าวตอบรับอย่างยินดี ท่าทีพร้อมออกไปเผยโฉมอันงดงามยั่วยวนต่อธารกำนัลตลอดเวลาหลิงเฟยมองสตรีทั้งสองนิ่งงันใครกัน? สาวใช้คนสนิทที่ติดตามมาด้วยกระซิบบอก “แม่นางชุดฟ้าคือฟางซิน ส่วนแม่นางชุดสีชมพูคือฟางเหนียงเจ้าค่ะท่านหญิง”ครั้งก่อนที่มา หลิงเฟยเข้าไปอยู่ในห้องกับจ้าวฉีเสวียน นางจึงไม่รู้จัก ส่วนสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูจึงรู้ได้ไม่ยากครั้นรู้แล้วหลิงเฟยก็หรี่ตามองหญิงสาวชุดสีชมพูอ่อนหวาน ที่แท้ก็นังปีศาจจิ้งจอกฟางเหนียง นางขบริมฝีปากอย่างขุ่นเคือง ไฟอารมณ์ลุกไหม้

เจ้าของทรวดทรงองค์เอวโค้งเว้างามเย้ายวนน่าหลงใหลนั้นค่อยๆ ลุกขึ้นประสานมืออย่างนอบน้อม เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ซื่อจื่อ ในที่สุดท่านก็มา”จ้าวฉีเสวียนหรี่ตานิ่งงัน สมองขาวโพลนว่างเปล่าฉับพลันหวงลี่ฟางเงยหน้ามองเขาอย่างเงียบงันเช่นกันก่อนหน้านี้เขาไม่มา เอาแต่ทำตัวติดกับหลิงเฟยตลอดเวลา แต่พอวันนี้เกิดเรื่องขึ้นที่ศาลา เขากลับรีบปรี่มาหานางคนคงฟ้องจนเขาต้องมาพิพากษานางนั่นแหละหญิงสาวคิดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ แววตาวูบไหวอย่างเจ็บปวดผู้คนล้วนพูดว่าเขาเป็นผู้พิพากษาที่เที่ยงตรงและยุติธรรม ตัดสินคดีไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น วันนี้นางขอพิสูจน์สักคราเถิด“เชิญซื่อจื่อนั่งลงก่อน ข้าจะชงชาให้เจ้าค่ะ”จ้าวฉีเสวียนชอบชาฝีมือนางมาก หากได้ดื่มชาสงบจิตใจ โทษทัณฑ์ที่นางเหิมเกริมต่อท่านหญิงหลิงคงบรรเทาเบาบางลงหวงลี่ฟางคิดพลางเอื้อมมือไปหาจ้าวฉีเสวียนด้วยเคยชิน“ไม่ต้อง” มือของหวงลี่ฟางยังไม่ทันแตะต้องจ้าวฉีเสวียน เขาพลันสะบัดปัดมือนางออกหญิงสาวย่อมรู้แก่ใจในโทสะนี้จึงไม่กล้าแตะต้องเขาอีก เพียงเงยหน้ามองเขาจ้าวฉีเสวียนมองลึกเข้าไปในดวงตาอันสงบนั้นของนาง เพียรไขปริศนาในส่วนลึกของใจ ทว่ากลับเห็นบางสิ่

จ้าวฉีเสวียนนั้นเดิมทีมิได้คิดเป็นอื่นกับหลิงเฟยเมื่อถูกละอองเรณูผีเสื้อวสันต์พร่ำรักตัวนั้น เขาจึงหันมาใส่ใจเอ็นดูหลิงเฟยอย่างดี ในขณะที่หลิงเฟยแอบมีใจให้เขามานาน เมื่อถูกละอองพิษผสาน คนจึงกลายเป็นสตรีคลุ้มคลั่งในรักเกินยั้งใจคืนนั้น หลังจากจ้าวฉีเสวียนทะเลาะแตกหักกับหวงลี่ฟาง เขาก็เอาแต่นั่งนิ่งเงียบงัน ใบหน้าสง่างามคร่ำเครียดเผยความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจอย่างหาต้นสายปลายเหตุมิได้ผ่านช่วงเช้าจนล่วงเข้าอีกราตรีก็ยังนั่งสถิตอยู่ที่เดิมหลิงเฟยที่รอจังหวะอยู่จึงใช้โอกาสอันดีนี้ปลอบประโลมเขาด้วยการหว่านล้อมยั่วยวนหมายปีนเตียงเขาให้รู้แล้วรู้รอดในความคิดมุทะลุวู่วามที่มีความรู้สึกคลุ้มคลั่งในรักผลักดัน นางคิดว่าไม่ต้องถึงขั้นเพลี่ยงพล้ำสอดแทรกกายแกร่งอย่างลึกซึ้ง เพียงผู้หนึ่งถูกเชยชมเนินทรวง ถูกลูบคลำไปทั่วเรือนร่าง แค่เท่านี้ก็มากพอแล้วต่อความรับผิดชอบทั้งชีวิตหลังฉากกั้นห่างจากฝั่งโต๊ะหนังสือด้านใน หลิงเฟยหันไปกระซิบกระซาบกำชับสาวใช้คนสนิทเบาๆ “เจ้ารอเวลาหนึ่งเค่อ[1] รอจนกว่าจะได้ยินเสียงกรีดร้องของข้าก็รีบเปิดประตูเข้ามา พาองครักษ์ของซื่อจื่อเข้ามาด้วย ให้เป