All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 11 “คุณยายรู้จักผมด้วยหรือครับ” เขาถามด้วยความสงสัยว่าเขาไปรู้จักกับหญิงชราคนนี้ตอนไหน“รู้จักสิจ๊ะ ทำไมจะไม่รู้จัก แม่ของเราน่ะเคยเช่าบ้านของยายอยู่ ตอนนั้นเราอายุแค่ขวบกว่าๆ คงจำไม่ได้ว่าแต่จะให้ยายเรียกเราว่าอะไรดีล่ะ ยังเรียกว่าเสือเหมือนก่อนได้หรือเปล่า”“วิโตครับเรียกผมว่าวิโต” วิโตเป็นชื่อเรียกของคนที่คุ้นเคยและสนิทสนมด้วยเท่านั้น ส่วนชื่อเสือเขาจะให้บุคคลทั่วๆ ไปเรียกขาน ชายหนุ่มตอบคำถามหญิงชรา หากแต่สายตากลับจ้องมองไปยังดวงหน้างามหวานของสาวสวยยืนอยู่ข้างๆ นภาลัยไม่วางตา“นี่หลานสาวยายเองชื่อกมลเนตร” นภาลัยแนะนำตัวหลานสาวให้วิตโตริโอรู้จัก “ตาสวัสดีพี่วิโตสิลูก” ฝ่ายหญิงพนมมือไหว้ฝ่ายชายอย่างนอบน้อม อ่อนหวาน วิตโตริโอพนมมือรับไหว้ด้วยธรรมเนียมของคนไทยที่มารดาพร่ำสอน“ตาพาพี่เข้าไปในงานสิลูก”“ค่ะคุณยาย...เชิญค่ะพี่วิโต” กมลเนตรทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี พาชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในงาน ก่อนที่ทั้งสองทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โต๊ะวีไอพีทั้งคู่นั่งได้ไม่กี่อึดใจ บริกรของโรงแรมที่ว่าจ้างมาจัดงานเลี้ยงได้เดินถือถาดเครื่องดื่มมาบริการ วิตโตริโอหยิบแก้วบรั่นดีมาจิบดื่ม แต่สายตาพราวเสน

Chapter 13เมื่อออกจากห้องสอบอาการเวียนศีรษะของปรางค์รวีก็ดูจะหนักขึ้น เธอทำข้อสอบด้วยอาการฝืนทน อดกลั้นอาการไม่ให้แสดงออก และตั้งใจว่า จะไปพบแพทย์เพื่อตรวจดูอาการที่เป็นอยู่ปรางค์รวีเดินลงมากจากตัวตึกในอาการที่ไม่สู้ดีนัก แต่ละก้าวทำให้เธอหัวหมุน จนต้องนั่งลงบนม้าหินที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะล้วงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพาย กดหมายเลขของคนรักด้วยมืออันสั่นเทา“มีอะไร” ปลายสายตวาดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ เนื่องจากวิตโตริโอสั่งกำชับเธอว่า อย่าโทรศัพท์มาหาเด็ดขาด เขาจะเป็นฝ่ายโทรไปหาเธอเอง“ปรางค์ไม่ค่อยสบาย เวียนหัว คุณเสือมารับปรางค์ที่มหา’ลัยได้หรือเปล่าคะปรางค์อยากไปหาหมอ” เธอบอกจุดประสงค์ที่โทรศัพท์มาหาเขา“ฉันไม่ว่าง เมี่อคืนฉันให้เงินเธอไปหลายหมื่น มีเงินก็ไปหาหมอเองสิ แค่นี้นะแล้วทีหลังไม่ต้องโทรศัพท์มาหาฉันอีก ฉันบอกแล้วไงว่าจะเป็นฝ่ายโทรไปหาเธอเอง พูดไม่รู้เรื่องเลย น่ารำคาญ” เขาตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบ คำพูดหมางเมินที่ไร้ซึ่งความห่วงใยทำให้น้ำตาแห่งความน้อยใจและเสียใจไหลอาบแก้ม ปรางค์รวีเดินเลี่ยงไปที่ข้างตัวตึกเพื่อหลบสายตาของใครที่เดินผ่านไปมา เธอหารู้ไม่ว่าการที่หลบมาร้องไห้ตามล

Chapter 15“คุณเสือล้อปรางค์เล่นใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงเบา อยากให้คำพูดที่เธอได้ยินนั้นเป็นเรื่องล้อเล่น ไม่ต้องการให้เป็นความจริง ใจเธอเต้นตึกตัก รอคอยคำตอบอย่างมีความหวังว่า เขาพูดล้อเล่น“จริง...ฉันพูดจริง...เราเลิกกันเถอะ บอกตรงๆ เลยนะ ฉันเบื่อเธอเต็มทนแล้ว ยื้อยุดฉุดกันไปมามันไม่เกิดผลดีกับใคร ทางใครทางมันดีกว่า” เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้านต่างกับปรางค์รวี ที่เวลานี้หัวใจคล้ายถูกบีบ จนเกิดความเจ็บปวดและบอบช้ำ หัวสมองไม่สั่งการ ใบหน้างามสวยหม่นหมองราวกับพระอาทิตย์อับแสง ความเจ็บปวดรุมเร้าอย่างหนัก เหมือนมีเข็มเล่มเล็กพุ่งตรงมานับแสนเล่ม ตรงดิ่งทิ่มแทงตรงดวงใจดวงน้อย ปวดร้าวระบมไปทั้งทรวง เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อนความรักที่มีให้เขาคงไม่มากพอที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้อีกแล้ว ในที่สุดเธอก็เปรียบเสมือนอาหารว่างของเขา ไม่มีความสำคัญ พอกินจนเบื่อก็ไม่เหลียวมอง ไม่แยแส การที่วิตโตริโอบอกเลิกเธอ เขาอาจจะมีอาหารจานใหม่ไว้ลิ้มลอง อาหารจานนี้ก็ถูกทิ้ง“คุณเสือ ปรางค์รักคุณเสือนะคะ” เธอพร่ำบอกทั้งน้ำตา“รักเหรอ...ใช่เธอรักฉัน...แต่ฉันไม่ได้รักเธอ ฉันพูดแค่นี้เธอคงเข้าใจนะ แล้วต่อไปนี้ไม่ต้องมา

Chapter 17“รู้แล้วน่า” มาลีหน้างอเล็กน้อยเมื่อถูกดักคออย่างรู้ทัน เมื่อเทอมที่แล้วชมรมอาสาสร้างโรงเรียนให้น้อง ได้จัดกิจกรรมไปออกค่ายพัฒนาโรงเรียนที่จังหวัดกาญจนบุรี ตอนนั้นภัทราและปรางค์รวีเดินทางไปด้วย พอตกกลางคืนเธอได้แอบลักลอบออกมานอกห้องพัก มามั่วสุมและพลอดรักกับรุ่นพี่อีกสามคน เหตุการณ์ในครั้งนั้นภัทราเห็นโดยบังเอิญ ภัทราจึงนำมาข่มขู่เธอในครั้งนี้ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วย“รู้แล้วก็หัดจำเอาไว้ด้วย ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูคนอื่นล่ะก็ แกกับฉันได้เห็นดีกัน” ภัทราข่มขู่อีกรอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นแบบรวม คอยดูแลปรางค์รวีไม่ห่างอย่างเป็นห่วง และอดที่จะนึกถึงพ่อของลูกในท้องปรางค์รวีไม่ได้ ที่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวิตโตริโอ บุรุษที่ปรางค์รวีบอกกับตนว่าเป็นคนรักวิตโตริโอจะรู้หรือไม่ว่าปรางค์รวีตั้งครรภ์ อาการเหม่อลอยและใบหน้าอมเศร้าของปรางค์รวีที่เธอเห็นบ่อยครั้งในระยะหลัง รวมทั้งเรื่องที่ปรางค์รวีหยุดการฝึกงานทั้งที่ยังไม่ครบจำนวนชั่วโมงที่กำหนดไว้ อาจเป็นเพราะชายหนุ่มจอมเจ้าชู้ตัดความสัมพันธ์ภัทราถอนหายใจ เธอเตือนเพื่อนรักหลายครั้งแล้วว่า อย่าปักใจรักวิตโตริโอ เพราะเขากับปรา

Chapter 19“ปรางค์ช่วยพิมพ์รายงานฉบับนี้ให้ผมด้วย ผมขอด่วนนะ”ศาสตราเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างวางเอกสารสามแผ่นลงบนโต๊ะ พร้อมกับส่งยิ้มให้ลูกน้องสาวแสนสวย“ได้ค่ะบอส” ปรางค์รวีทำหน้าที่เลขานุการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง อาจจะเป็นเพราะว่าประสบการณ์ที่เคยทำตำแหน่งผู้ช่วยเลขตอนฝึกงาน ทำให้สามารถเรียนรู้งานและทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพียงสามสิบห้านาทีรายงานฉบับใหม่สามฉบับ พร้อมที่จะเดินทางไปให้เจ้านายหนุ่มในห้อง“ขอบใจปรางค์มากนะ ถ้าไม่ได้ปรางค์ผมคงยุ่งแน่เลย”ศาสตราพูดจากใจ ปรางค์รวีเป็นคนทำงานเก่ง คล่องตัว ประสานงานกับลูกค้าและบริษัทต่างๆ ได้เป็นอย่างดี“ถ้าอย่างนั้นบอสต้องเพิ่มเงินเดือนให้ปรางค์เยอะๆ นะคะ”“ผมจ้างปรางค์มาเป็นแม่บ้านของผมเอาหรือเปล่าล่ะ ให้เงินทั้งหมดที่ผมมีเป็นเงินเดือนแบบเหมาจ่ายเลย สนหรือเปล่า” เขาพูดแกมหยอก ปรางค์รวีรู้ว่าเจ้านายหนุ่มคิดเกินเลยกับตนมากกว่าลูกน้อง หากแต่ความรักครั้งเก่ายังคงอัดแน่นในจิตใจ ไม่สามารถลบเลือนออกไปได้ แม้ว่าวิตโตริโอจะกระทำกับเธออย่างร้ายกาจก็ตาม“บอสชอบพูดเล่นอยู่เรื่อยเลยปรางค์ไปทำงานต่อดีกว่า”ปรางค์รวีหลบสายตาศาตราเวลาพูด เดินเลี่ยงออก