Semua Bab ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 20 แย่งชิงหินธาตุ “อ๊ะ!…ข้าจำได้แล้ว มีเครื่องแก้วชุดหนึ่งที่เจ้าได้มาจากดินแดนโพ้นทะเลเมื่อตอนวันเกิด หากเจ้าพ่ายแพ้ข้าเอาแก้วชุดนั้น” ฉือจี้ผ่าแววตาเป็นประกาย เมื่อนึกถึงชุดแก้วที่ใสกระจ่างเป็นทรงดอกไม้ ประดับฐานแก้วเป่าลวดลายของผีเสื้องดงามเกินบรรยาย “เลือกได้ดี แก้วชุดนั้นงามเสียยิ่งกว่าบุปผาจากสวนในวังเสียอีก คิกคิก” ไป๋ลี่เฟยกระซิบเสียงเบา แต่ก็ไม่พ้นเรียกสายตาหวาดผวาจากตงหม่าจางให้จ้องมองมา “ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะศิษย์พี่ ราชวงศ์มิได้โหดร้ายเช่นเสียงที่ร่ำลือกัน” “ราชวงศ์ไม่ได้โหดร้ายกับผู้ที่ไม่มีความผิด” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของไป๋ลี่เฟย “องค์ชายสาม…” หลังคำกล่าวของคุณหนูไป๋ ทั้งสามก็ย่อมกายลงทำความเคารพผู้ที

บทที่ 22 เตรียมการรอบทิศ ครึ่งรอบพระจันทร์ผ่านไป เรือนหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ของลี่เฟย ถูกจัดให้มีห้องสำหรับทำโอสถ คุณหนูใหญ่ของจวนออดอ้อนกับบิดา แสดงให้เห็นว่าตัวนางนั้นควรมีห้องสำหรับฝึกฝนการทำโอสถ เพื่อให้การร่ำเรียนก้าวหน้า และยังร้องขอให้สร้างห้องเก็บสมบัติส่วนตัวให้เพิ่มเติม ไว้รองรับสิ่งมีค่าจากโรงประมูลเจี๋ยหูโดยเฉพาะ ลูกไม้ชุดนี้ถึงกับทำให้ฮูหยินรองลี่ยอมแพ้ไม่ได้ เรียกร้องกับท่านเจ้ากรมไป๋ให้ซินหยานมีห้องสำหรับทำโอสถส่วนตัวเช่นกัน ทั้งที่ตัวของซินหยานนั้นออกอาการว่าไม่ได้ต้องการเลยสักนิด ฮูหยินรองนอกจากจะไม่สนใจจะจัดหาสิ่งที่บุตรสาวต้องการอย่างแท้จริงมาให้ซินหยานแล้ว นางยังลืมมารยาทไว้ที่จวนสกุลลี่อีกด้วย เพราะลี่จีฮวาแวะเวียนมาบอกกล่าวแกมบังคับให้ไป๋ลี่เฟยแบ่งปันของที่ประมูลได้มากับซินหยานเพิ่มเติมอีก ทั้งที่คุณหนูใหญ่แบ่งสิ่งของให้เหล่าพี่น้องในจวนอย่างเหมาะสมแล้ว คุณหนูไป๋ผู้เหลืออดจึงหอบของมากมาย อ้างว่าจะนำไปเป็นกองกลางของศิษย์ในอาจารย์โฉ่ และข่มขู่ว่าหากลี่จีฮวาไม่หยุดเรียกร้องอย่างน่าละอาย นางจะนำของไปมอบให้ผู้อื่นจนหมดคลัง และของที่ให้ไปก่อน

บทที่ 24 เข้าทางบิดา        ดวงตาเหนื่อยล้าของหูจ้วงเผยแปรเปลี่ยนเป็นความโมโหชุดใหญ่ พร้อมกับการโยนกระดาษแผ่นนั้นเข้ากองไฟ “โอ๊ย ผิดๆ ผิดแล้ว เขียนขั้นตอนเช่นนี้ได้อย่างไร อ่านไม่รู้ความ อาหารจะรสชาติได้เรื่องหรือ ขอข้าทดลองชิม” พ่อครัวหูตักน้ำแกงในมือจูจูขึ้นจรดริมฝีปาก “ไม่ได้เรื่อง ทำใหม่เถิดคุณหนู ข้าสอนสั่งเอง” “เจ้าค่ะ” ไป๋ลี่เฟยตอบพลางนำมีดที่พ่อครัวหูส่งให้ มาถือไว้ในมือ บ่าวในครัวที่เห็นพ่อครัวใหญ่อาละวาด ล้วนถอยหนีไม่นำตัวไปเสี่ยงรับแรงโทสะ “เรื่องในจดหมายจริงหรือไม่” หูจ้วงเผยกระซิบถามเสียงเบา นำเขียงมาสับหมูไปด้วย เพื่อพรางเสียงพูดคุย แม้จะขยายปราณการได้ยินการมีเสียงรบกวนนี้ จะทำให้จับต้นชนปลายลำบาก  &n

บทที่ 26 องค์ชายเชื้อสายชนเผ่า “หากเท่ากันก็ไม่มีใครได้ผลึกธาตุใช่หรือไม่” ศิษย์ผู้หนึ่งถามออกมา “แย่จริง…ข้าไม่อาจทำให้ทุกคนผิดหวังได้ เช่นนั้น…” ไป๋ลี่เฟยกล่าวจบก็เอียงหน้า นางหันไปจดจ้องเสิ่นหรงฮวาที่มีแววตาไหววูบ “ขออภัย” สิ้นคำของลี่เฟย ปราณน้ำเงินก็เข้มข้นขึ้น จนทุกคนต่างยอมรับว่าเป็นขั้นกลางปรากฎขึ้น  “สำเร็จแล้วลี่เฟยน้องข้า” ไป๋ช่างชางที่กลัดกลุ้มเรื่องระดับของลี่เฟยมานาน เมื่อเห็นปราณน้ำเงินกลางก็กระโดดจนตัวลอย “น้ำเงินขั้นกลาง ดูไว้! เก่งที่สุดน้องข้า”        เสียงแสดงความยินดีดังคลอไปกับเสียงกรีดร้องไม่พอใจของหรงฮวา “ไม่จริงๆๆ ตำลึงของข้าได้หมดลงแน่! ไม่จริง นังลี่เฟย เจ้

บทที่ 28 เทียบเชิญสำคัญ “ข้าออกจากป่าไปตามหาสุสานแห่งนั้น ด้วยเชื่อว่าท่านอาจกลับไปที่นั่นเช่นกัน แต่สุสานมิได้อยู่ตำแหน่งเดิม ท่านอาจต้องตามหาทุกสิ่งใหม่ทั้งหมด” มี่เก๋อส่งต่ออารมณ์ความผิดหวังมาอย่างล้นเหลือ “นั่นสินะ หากไม่ถูกย้าย ผู้ที่เลือกย้อนกลับมาเช่นกันคงไม่ต้องพยายามอันใดแล้ว” ไป๋ลี่เฟยพึมพำออกมา นางช่างคิดทุกอย่างได้ตื้นเขิน ผู้ที่มีพลังอำนาจเช่นนั้น ย่อมต้องหาทางป้องกัน ไม่ให้คนที่ตกในสถานการณ์เช่นนางฟาดฟันประโยชน์ได้เกินเรื่องราว “ท่านเคยทำสำเร็จแล้ว อีกครั้งย่อมต้องทำได้” มี่เก๋อให้กำลังใจ “ครานั้นมีอำนาจ และเครือข่ายทางการเมือง หากรอบนี้ไม่มีคนผู้นั้นเราอาจต้องสร้างขึ้นมาเสียก่อน แต่อย่างไรกว่าที่จ้าวหลินไฉ่จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของสุสานหูหลงฉางก็ค