Semua Bab ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 39 ชมจันทร์ไหนเล่าจะงามเท่าชมนาง        งานเทศกาลชมจันทร์เป็นช่วงเวลาพิเศษของผู้คนทั้งใต้หล้า เพราะเป็นวันที่จะได้เห็นพระจันทร์ดวงที่สองเด่นสง่าอยู่บนนภายามราตรีติดต่อกันสามวัน หลายแคว้นเชื่อถือไปในแนวเดียวกันว่า พลังปราณที่มีนั้นได้รับมาจากพระจันทร์ดวงที่สองนี้ ทั้งสามวันผู้คนจึงจะตื่นแชะใช้ชีวิตในยามกลางคืน เพื่ออยู่รับแสงไอจันทร์ ย้ายไปหลับนอนในยามกลางวันแทน        ไป๋ลี่เฟยเดินลงมาจนถึงชั้นแรกก็พบซินหยานที่ยังนั่งรออย่างเงียบเฉยเหมือนตอนมา ไม่ได้ร่วมพูดคุยกับผู้อื่นที่เข้ามาสมทบแม้เพียงครึ่งคำ “ซินหยานท่าทางจะเหงาเสียแล้ว เช่นนั้นพวกเราออกไปยังสถานที่นัดพบกับองค์ชายสามกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ จะได้ไปลอยลูกปราณ และอาบแสงจันทร์ด้วย” ลี่เฟยกล่าวยิ้มๆ เดินไปยืนระหว่างองค์ชายหก และพี่ช

บทที่ 41 พฤติกรรมน่าสงสัย              ภายในเวลาเจ็ดวันตำราโบราณนั้นถูกส่งมายังโรงอาบน้ำเพื่อแลกกับวิธีคลายอักขระลง อีกไม่นานองค์ชายรองจะกลายเป็นองค์ชายคนสำคัญ เพราะการทลายกลุ่มโจรครั้งนี้ในกาลก่อน ทั้งได้ชื่อเสียงสนับสนุนจากชาวบ้าน และยังยึดของมีค่าเข้าท้องพระโรงได้มหาศาล เป็นแต้มต่อให้จ้าวหลินไฉ่ในศึกชิงตำแหน่งรัชทายาทไม่น้อย        ไป๋ลี่เฟยเก็บตำราลงในช่องลับ ยังไม่คิดเดินอักขระเพื่อเผยแผนที่ที่ซ่อนอยู่ในเนื้อหา ตำราเล่มนี้มิใช่ว่าคนไม่ต้องการ หากลงแรงถอดอักขระไปแล้ว ถูกขโมยของไปในภายหลัง นางคนมิยินยอม “จูจู ทุกอย่างยังปกติหรือไม่” คุณหนูไป๋เอ่ยถามยามเดินออกมาจากห้องปรุงโอสถพร้อมกับมี่เก๋อที่นางปล่อยให้เดินเล่นได้อย

บทที่ 43 สุดท้ายก็สายไป        วนเวียนมาถึงวันที่กำหนดไว้ให้พักผ่อนจากการร่ำเรียน แต่คุณหนูใหญ่ผู้นี้กลับมิได้นอนหลับเต็มตื่นดีนัก การแต่งกายอย่างเต็มรูปแบบจำเป็นจะต้องปลุกให้แม่นางที่เข้าใกล้วัยปักปิ่นเต็มทีขึ้นมาตั้งแต่กลางดึก         แม้ว่าฮูหยินเอกจะไม่ต้องการบีบบังคับให้บุตรสาวตนแต่งออกไปกับบุตรชายของสหายสนิทอีกแล้ว แต่เรื่องเครื่องแต่งกาย นางก็มิอาจให้ใครมาดูแคลนไป๋ลี่เฟยได้เช่นกัน “ท่านแม่ นี่ไม่ออกจะมากเกินไปหรือ มาควบคุมการแช่น้ำของข้าติดประชิดอ่างน้ำเช่นนี้” ลี่เฟยที่ถูกจับแช่น้ำโปรยดอกไม้หอมนานาพรรณบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่มีชีวิตชีวานัก “ต้องทำเช่นนี้ หากไม่ละเอียดในทุกมิติ มู่กุ้ยเฟยคงไม่วาย

บทที่ 45 ธุระในวังหลวง       หลังจบศึกกระชับมิตรก็เป็นวันพักผ่อนของศิษย์ทั้งหลาย ไป๋ลี่เฟยถูกเชื้อเชิญให้มาเที่ยวเล่นที่วังลมพฤกษา พร้อมกับองค์ชายห้า คุณหนูฉือ ตงหม่าจาง หลินเจียหยุน หลินเจียจู จางหนิงฮวา จางปงเย่า และโอจินโม่ จากการเยี่ยมบ้านธรรมดา กลายเป็นงานเลี้ยงขนาดย่อม จะขาดก็แต่ไป๋ช่างชางที่ฝึกวิชาอยู่ชายแดนจึงไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ด้วย        ก่อนออกมาท่านเจ้ากรมไป๋ผู้เป็นบิดาของไป๋ลี่เฟย เอ่ยทักท้วง แต่ด้วยคำพูดของฮูหยินเอกที่แย้งว่าไป๋มู่ชางจะจงใจขัดขวางมิให้บุตรสาวแผ่ขยายเครือข่ายอำนาจหรือ เมื่อไป๋ช่างชางไม่อยู่ก็ต้องเป็นไป๋ลี่เฟยที่รักษาความสนิทสนมต่อองค์ชายไว้ ผู้เป็นใหญ่ในสกุลไป๋จึงต้องยอมปล่อยให้คุณหนูใหญ่ออกมา โดนยัดเยียดไป๋ซินหยานให้ติดตามมาเป็นแขกไม่ได้รับเชิญด้วยอีกหนึ่งคน “ท่านพ่อทำอันใดน่าเกล

บทที่ 47 เส้นทางรุ่งโรจน์ของหม่าจาง        ชื่อที่ไม่ได้นึกถึงมายาวนานปรากฏขึ้นอีกครั้ง เพราะเหตุการณ์ทั้งหลายที่เจอ และการหายไปอย่างยาวนานของจ้าวโจวเฉิง ทำให้นางไม่มีเรื่องใดต้องกระทบกระทั่งกับคุณหนูเสิ่นผู้นี้อีก จนกระทั่งยามนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่ามารดาเลี้ยงขององค์ชาย ยังคงต้องการดันหลานตนมาเป็นลูกสะใภ้อยู่ “ไม่ทำเจ้าแต่ทำข้าน่ะสิ” ลี่เฟยเอ่ยพร้อมกับคลายม่านดินออก เพื่อมองคุณหนูผู้นี้ให้ชัดแจ้งอีกครั้ง “นังลี่เฟย เจ้าทำให้องค์ชายหกปฏิเสธไม่ไปชมจันทร์กับข้า” “องค์ชายไปกับสหายมากมายที่เจ้าไม่สนิทด้วย เป็นเจ้าเองที่ไม่ต้องการสนิทกับสหายทั้งหลายขององค์ชาย จึงไร้โอกาสร่วมกลุ่มด้วย” ลี่เฟยหยิบสิ่งที่จำได้ลางๆ ขึ้นมาถกเถียง