ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี

ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี

last updateLast Updated : 2025-12-17
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
6
2 ratings. 2 reviews
73Chapters
4.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

‘เป็นคนดีไปก็ไม่มีใครรัก ทุ่มเทเท่าไหร่สุดท้ายไอ้พระเอกก็ทิ้งข้าไปรักกับแม่นางเอกที่ไม่เคยทุ่มเทอันใดให้ เช่นนั้นก็ร้ายแทนแล้วกัน!’ ไป๋ลี่เฟยดื่มยาพิษเพื่อช่วยเหลือชายผู้เป็นที่รักไว้ เกิดวิญญาณหลุดลอยไปเห็นว่าเรื่องราวของนาง(?) ถูกบอกเล่าอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมน่าประหลาด ลี่เฟยอดทนดูไปจนถึงตอนจบพวกเขาที่เป็นพระเอกนางเอกก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสม องค์ชายสามที่นางหลงรักเอาชนะหัวใจไป๋ซินหยานที่ผู้คนในที่แห่งนี้เรียกว่านางเอกมาเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ได้ในที่สุด เมื่อทำดีแล้วไม่เห็นค่าไม่แม้แต่จะไว้อาลัยให้เช่นนี้ หากข้าได้กลับไปจะขอเป็นตัวการขัดขวางสิ่งที่องค์ชายสามปราถนา บัลลังก์ทองหรือ พลังมากมายเหนือผู้คนงั้นหรือ นางไม่มีวันให้เขาได้ครอบครอง

View More

Chapter 1

บทนำ วิชาถนอมวิญญาณ

「小林さん、一度決めたら、五年間、もしくはそれ以上戻れません。その間、外部には存在を隠し、誰にもあなたの居場所は分かりません。当社が開発した製品の性質上、ご了承ください」

「はい」

小林悠良(こばやし ゆら)は一瞬黙り、それから静かに契約書に署名した。

「では、10月20日までにすべての手続きを完了します。追ってご連絡いたします」

彼女はスマホをちらりと見た。

今日は10月1日──あと20日。

通りがかりの大型モニターの前で足を止める。

一週間前の記者会見の様子が流れていた。

白川グループの社長・白川史弥(しらかわ ふみや)が、妻のために3年をかけて、世界に一つだけの高級ウェディングドレスを自らデザインしたという。

「妻はウェディングドレスを着る機会がなかったことが心残りで......」

そのドレスは発表されるやいなや大きな話題となり、誰もが悠良を羨ましがった。

あんなにお金持ちで、しかも一途な男性に愛されているなんて。

通行人の女の子たちが、羨望の眼差しを向けて言う。

「あの二人ってまさに理想のカップルだよ。しかも白川社長って、奥さんの好きなものを全部覚えてるんだって。細かいことまで!」

「昔、奥さんが事故に遭って、医者が角膜移植を勧めた時も、白川社長は一瞬の迷いもなく手術同意書にサインしたって話よ。おかげで、目は無事だった」

「どんなに忙しくても、祝日や記念日には必ずプレゼントを贈ってくれるんだって。そんな男、今どき滅多にいないよね」

悠良は皮肉めいた笑みを浮かべた。

ああ......もし聴力がまだ戻っていなければ、こんな話を聞かされて吐き気を催すこともなかったのに。

数年前、彼が同級生たちと喧嘩をした際、彼女は飛んできた椅子から彼を庇い、その衝撃で耳が聞こえなくなった。

それ以来、彼女は周囲から異物扱いされ、嘲笑され、蔑まれ──

「つんぼの女」だと。

そんな時、史弥は彼女の前にまるで光のように現れ、無様な彼女を抱きしめた。

[そんなことはない。これからは、俺が君の耳になる。誰にも、君を傷つけさせたりしない。俺が命を懸けて守るから!]

彼女はあの時の言葉を、永遠の幸せだと信じていた。

しかし、それは儚く消える打ち上げ花火のように、終わってしまった。

つい数日前、聴力が戻ったことを知らせようとした彼女は、かつて彼女を半殺しにした「あの女」が戻ってきたことを知る。

悠良は拳を握りしめ、関節が白くなるほどに強く。

もう終わった関係なら、無理して縋りつくつもりはない。

これからは、彼の世界から消えてやる。

彼女は黙って、用意していた離婚届を箱に入れた。

目元の涙を拭い、タクシーを呼ぼうとしたそのとき、

見慣れた車が、彼女のそばにぴたりと停まった。

完璧にアイロンがけされたスラックス、脚を組んだ拍子に覗く艶のあるダービーシューズ、端正な顔立ちの男が心配そうに近づいてくる。

彼は素早く手話を使った。

[悠良、モールで待っててって言ったよね?こんなに寒い中、風邪でもひいたらどうする]

彼は彼女の両手を取って擦り合わせ、目の奥に一瞬、痛ましげな光を宿しながら車へとエスコートした。

悠良は皮肉な笑みを浮かべた。

心がきしむように痛む。

息ができないほどに。

ほら、愛なんて、演技でも成り立つってことよ。

史弥がシートベルトを締めてくれたとき、ふと彼の目に、彼女のそばに置かれた箱が映った。

[これは?]

悠良は伏し目がちに、込み上げる想いを抑えながら言った。

「記念日のプレゼントよ」

彼は口元に笑みを浮かべ、手を伸ばそうとしたが、

悠良は素早くその手を押さえた。

「記念日当日に開けて」

彼女にそう言われると、史弥はそれ以上は言わなかった。

男は優しく、彼女の鼻先をつまんで言った。

[分かったよ。じゃあ、まずはウェディングフォトの撮り直しからだ]

彼は、彼女のためだけにオーダーメイドしたあのドレスを、どうしても着せたかった。

いずれ金婚式になったときに、それを思い出として残したかった。

でも、彼女だけが知っている。

彼らには「いずれ」なんて、もう存在しないということを。

史弥。

記念日に、あの箱を開けたときの史弥の顔を、ぜひ見てみたい。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกมากค่ะ ถึงจะมีการสลับชื่อในบางตอน แต่ไรท์ก็ไล่แก้ไขไปหลายตอนแล้ว ยังเหลือบ้างนิดหน่อยแต่ก็เข้าใจได้
2026-02-02 09:47:57
0
0
มู๋อ้วนนนนน น๊จ๊
มู๋อ้วนนนนน น๊จ๊
สลับชื่อตัวละครจน งง สรุปว่าใคร
2025-11-28 14:53:52
0
1
73 Chapters
บทนำ วิชาถนอมวิญญาณ
โปรยเนื้อหา‘เป็นคนดีไปก็ไม่มีใครรัก ทุ่มเทเท่าไหร่สุดท้ายไอ้พระเอกก็ทิ้งข้าไปรักกับแม่นางเอกที่ไม่เคยทุ่มเทอันใดให้ เช่นนั้นก็ร้ายแทนแล้วกัน!’ ไป๋ลี่เฟยดื่มยาพิษเพื่อช่วยเหลือชายผู้เป็นที่รักไว้ เกิดวิญญาณหลุดลอยไปเห็นว่าเรื่องราวของนาง(?) ถูกบอกเล่าอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมน่าประหลาด แล้วดูนั่นเหตุใดจึงเลือกหญิงสาวหน้าตาจืดจางเช่นนั้น มาแทนตัวไป๋ลี่เฟยสาวที่นับว่าน่ารักน่าเอ็นดูงดงามเป็นหนึ่งในสี่ของเมืองหลวงกัน?! ยังกรุ่นโกรธได้ไม่เต็มที่กล่องนั้นก็ฉายภาพเป็นเหตุการณ์ที่นางเสียสละตนเองดื่มพิษเจ็ดทวารสี่ทรมานพอดี ไป๋ลี่เฟยที่เป็นวิญญาณจึงอยากตั้งใจดูว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นตามมา ลี่เฟยพบว่าการกระทำของนางไม่ถูกจารึกลงในหัวใจเขาเลย ต้องกลับกลายเป็นหญิงโง่งม เป็นสิ่งที่คน ณ ที่แห่งนี้รู้สึกเวทนาสงสาร “นี่ล่ะนะ นางรองน่าสงสารจริงๆ ทำไปเท่าไหร่ คนไม่รักเขาก็ไม่รักอยู่ดี” ลี่เฟยอดทนดูไปจนถึงตอนจบพวกเขาที่เป็นพระเอกนางเอกก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสม องค์ชายสามที่นางหลงรักเอาชนะหัวใจไป๋ซินหยานที่ผู้คนในที่แห่งนี้เรียกว่านางเอกมาเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ได้ในที่สุด เมื่อทำดีแล้วไม่เห
Read more
บทที่ 1 นั่นมันเรื่องราวของข้า?!
บทที่ 1 นั่นมันเรื่องราวของข้า?!“มีมี่ข้าเข้าไปได้แน่หรือ” ไป๋ลี่เฟยฉงนอยู่หน้าประห้องน้องสาวของมีมี่สหายในโลกวิญญาณผู้นี้ คราแรกนางเข้าใจว่าทั้งตึกเป็นจวนประจำสกุลของผีสาวนางนี้ แต่เมื่อรู้ว่าคนในยุคสมัยนี้อยู่ในห้องกันเสียส่วนมากก็ตกใจไม่น้อย“เข้าได้สิ เจ้าที่แถวนี้น่ะไม่มีพลังขนาดนั้นแล้ว กันเราเข้าไปไม่ได้หรอก” มีมี่ทะลุประตูเข้าไปโดยที่ฉุดไป๋ลี่เฟยตามเข้าไปด้วย“เห็นไหมว่าเข้าได้” มีมี่ยักคิ้ว“เหตุใดเจ้าที่ไม่มีพลัง” ไป๋ลี่เฟยยังยึดติดกับคำพูดก่อนหน้าอยู่จึงกล่าวถามเช่นนี้ออกไป“ก็ไม่มีใครสนใจจะบูชาอะไรแล้วน่ะสิ เหลือแค่ส่วนน้อยเท่านั้น มาเร็วเข้า กำลังเริ่มพอดี” มีมี่ที่เห็นน้องสาวของตนนั่งข้างหลานสาวตรงหน้าโทรทัศน์แล้วก็รีบเรียกให้มาทันที ไป๋ลี่เฟยก้าวตามไปหยุดตรงที่นั่งซึ่งมีมี่หันมาบอกว่าคือโซฟา แล้วก็นั่งลงเลียนแบบคนทั้งสอง และผียุคอนาคตของนางอีกหนึ่งตน ดวงตาจับจ้องไปที่กล่องสี่เหลี่ยมบางจนเกือบเป็นกระดาษอย่างไม่เข้าใจนัก “เหตุใดมีคนอยู่ในที่บางเช่นนั้นได้ ช่วยพวกเขาออกมาเร็วเข้า!” คุณหนูไป๋ตกใจสุดขีด แม้จะพบเรื่องประหลาดมากมาย แต่สิ่งที่เห็นอยู่นี้ทำให้นางไม่เข้า
Read more
บทที่ 2 หลีกหนีไม่ได้แล้ว
บทที่ 2 หลีกหนีไม่ได้แล้ว ไป๋ลี่เฟยอยู่วนเวียนในห้องน้องสาวผู้ยังไม่ตายของมีมี่ จนเอ็นดูหลานของมีมี่ดั่งว่าเป็นลูกหลานของตนไปด้วยเสียแล้ว คนในบ้านหลังนี้ หากไม่นั่งดูอะไรร่วมกันในจอใหญ่ก็จะดูให้จอเล็กที่ใช้ทำอะไรได้มากมายนัก บางคราแม่นางน้อยลูกของน้องสาวมีมี่ก็ใช้ทำแบบฝึกหัดที่อาจารย์จากสำนักศึกษาของนางสอนสั่งระหว่างรอมาดูเรื่องราวของนาง ที่ตอนนี้แล่นมาถึงโค้งสุดท้าย“ไป๋ลี่เฟย หากวันนี้มีอะไรไม่ถูกใจเธออีก เธอห้ามทำให้ไฟดับนะ” มีมี่เดินเข้ามาหาลี่เฟยที่นั่งเหม่อลอยรอเวลา“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าองค์ชายสามรักน้องรองถึงเพียงนั้น หากข้ารู้มาก่อนย่อมยินดีหลบทางให้ก่อนที่จะได้หมั้นหมายกันเป็นทางการ” ลี่เฟยยิ้มบางตอบในตอนล่าสุดองค์ชายสามไปลาซินหยานเพื่อไปยังสุสานของจักรพรรดิหูหลงฉางกับตัวนาง การจากลาที่หวานซึ้งไม่ได้ทำร้ายน้ำใจให้นางรู้สึกเจ็บปวดดั่งคนอกหักปางตาย แต่ลี่เฟยรู้สึกเสียหน้าจนเกินกว่าจะให้อภัย ความเจ็บปวดเรื่องความรักสำหรับนางไม่เท่าการไม่ให้เกียรติกันเช่นนี้“ข้าทุ่มเทมากมายถึงเพียงนี้ ยอมเสี่ยงตายไปหุบเขานั้นเพื่อความฝันขององค์ชาย หาทุกวิถีทางให้เส้นทางการขึ้นเป็นรัช
Read more
บทที่ 3 ทดสอบพลัง
บทที่ 3 ทดสอบพลัง ดวงตาดอกท้อเบิกโพลง สะดุ้งตัวขึ้นมานั่ง ร่างเล็กของไป๋ลี่เฟยหอบหายใจอยู่บนเตียงกว้าง เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามกรอบหน้า นางก้มลงมองร่างของตนเอง ควานหาคันฉ่องเล็กที่มักเก็บไว้ข้างหมอนยังไม่ตายจริงด้วย! เมื่อตั้งสติไปประมาณหนึ่งไป๋ลี่เฟยจึงเริ่มสูดหายใจเข้าออกยาวๆ เพื่อให้ใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนี้สงบลง ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่กรอบหน้าก็ต้องตกใจอีกครั้ง เพราะยามที่ลากมือผ่านหน้าผากมีแสงสีม่วงลวดวายดั่งไม้ใหญ่ที่เคยพบเมื่อครั้งแรกที่ไปยังภพประหลาดนั้นแปลว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริง แล้วข้ากลับมาที่ช่วงเวลาใดกัน…ใบหน้าเช่นนี้คงไม่เกินสิบสามปีเป็นแน่ ไม่นานเกินรอบ่าวประจำตัวที่ได้ยินเสียงนางขยับเขยื้อนก็ยกน้ำเข้ามาเตรียมรอให้ไป๋ลี่เฟยล้างหน้าบ้วนปาก“คุณหนูตื่นเร็วนัก วันนี้ต้องไปวัดระดับพลัง เหตุใดจึงไม่นอนเอาแรงอีกเสียหน่อยเจ้าคะ” จูจูข้ารับใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่งให้ลี่เฟยรู้ว่ายามนี้นางมีอายุสิบสองปี“อาจเป็นเพราะข้าตื่นเต้นเกินไป เป็นสตรีชั้นสูงพลังไม่มากก็ไม่เป็นอันใดหรอกจูจู” คุณหนูไป๋ภายนอกดูพูดจาเจือความขบขัน แต่ภายในใจนั้นกำลังนึกถึงซินหย
Read more
บทที่ 4 ขโมยวาสนา
บทที่ 4 ขโมยวาสนา บรรยากาศความวุ่นวายถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง สายตามาดมั่นขัดกับใบหน้าอ่อนเยาว์ดูเป็นแม่นางน้อยไม่ประสาของเจ้าตัว ตกอยู่ภายใต้สายตาคู่หนึ่งที่เพ่งพินิจดู และก้าวย่างตามมาอย่างใคร่รู้ ไป๋ลี่เฟยที่เดินลัดมายังประตูเก่าที่ถูกปิดการใช้งานไปแล้วของสำนักศึกษาหลวง นางลอดออกไปยังตรอกที่เป็นทางเชื่อมกับตลาด ทว่าเมื่ออยู่ในตรอกที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่คราแรกปัดไปว่าเป็นเสียงของคนในสำนัก ก็ยังคงดังก้องต่อเนื่อง เมื่อหันไปก็พบกับอาจารย์ผู้หนึ่งที่ยืนยิ้มแย้มรออยู่ก่อนแล้ว “หากไม่รู้ตัวไปนานกว่านี้ ข้าคงผิดหวังแล้ว” ชายวัยกลางคนผู้นั้นเผยรอยยิ้มคล้ายเอ็นดูลูกหลาน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นจูจูก็นำตัวไปขวางระหว่างชายในอาภรณ์สีเขียวอ่อนและคุณหนูของตนไว้ ผู้ที่เดินตามมาคือ ‘อาจารย์โฉ่โม่จิน’ ผู้ที่นางกราบกรานเป็นหนึ่งในศิษย์เอกเมื่อภพที่แล้ว แต่ยามนี้ลี่เฟยเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยังไม่มีความโดดเด่นใดให้อยากรับเป็นศิษย์ คุณหนูไป๋จึงสับสนว่าเหตุใดอาจารย์โม่จึงลอบติดตามมา“ลี่เฟยไม่คิดว่าจะมีผู้ใดสนใจติดตามแม่นางน้อยผู้หนึ่งมาเช่นนี้ จึงไม่ได้ระวังตัว” นางตอบไปเพี
Read more
บทที่ 5 พบหน้าคู่หมาย
บทที่ 5 พบหน้าคู่หมาย หลังเรื่องว้าวุ่นในวันนี้จบลงไป๋ลี่เฟยนั่งรับลมราตรีที่หอบเอากลืนหอมสะอาดบางเบาของเหล่าบุปผาในสวนข้างเรือนมาหมุนวนรอบกายบาง เรือนนอนของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหรา ทั้งยังเป็นเรือนส่วนตัวแยกจากมารดา ไป๋ลี่เฟยถูกเอาออกเอาใจเป็นพิเศษเพราะถูกวางตัวเป็นชายาขององค์ชายตั้งแต่คลอดออกมาได้ไม่กี่ชั่วยาม มารดาของนางและมู่กุ้ยเฟยเป็นสหายสนิทกันมาตั้งแต่เกิด จึงคิดให้บุตรชายบุตรสาวได้ดองเป็นครอบครัว ไป๋ลี่เฟยแค่นยิ้มบางๆ วันพรุ่งนี้แล้วที่นางต้องได้พบจ้าวหลินไฉ่อีกครั้ง ครานี้บทนางรองผู้สนับสนุนและปักใจจะส่งเสริมว่าที่สามีจะไม่ใช่ตัวนางที่เป็นผู้รับ ลี่เฟยจะเป็นนางร้ายผู้ไม่ส่งเสียง วางแผนทำลายอยู่เบื้องหลัง แสแสร้งแกล้งทำด้วยใบหน้าอ่อนโยนประดับรอยยิ้มอาบยาพิษ เป็นนางร้ายที่มีมี่สอนสั่งว่าเป็นมารดาของนางร้ายทั้งปวง หากจะมีสิ่งใดที่นางเสียดายเมื่อต้องกลับมา คือการต้องจากลากับสหายผู้นั้น แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นาน แต่มิตรภาพที่นางให้คือสิ่งที่จริงแท้“หวังว่าข้าจะได้พบเจอเจ้าอีกครา มีมี่” ลี่เฟยพึมพำกับตนเอง“คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ บ
Read more
บทที่ 6 น้ำตาประกายแสง
บทที่ 6 น้ำตาประกายแสง ไป๋ซินหยานวิ่งผ่านหน้าศาลาคล้ายไม่รับรู้ว่ามีคนนั่งอยู่ภายในถึงสองคน ใบหน้าที่อาบหยดน้ำตาต้องแสงอาทิตย์จนเป็นประกายวับวาวปรากฎให้เห็น ใบหน้างดงามหมดจดรวมกับสีหน้าทุกข์โศกน่าสงสาร เรียกให้ใจคนละม้ายคล้ายจะอยากวิ่งเข้าไปปลอบโยนนางร้องไห้ได้งดงามจริงๆ แต่ร้องแค่เพราะท่านพ่อไม่ให้ชุดเครื่องประดับของท่านย่า ไร้สาระเสียจริง ไป๋ลี่เฟยที่คิดอ่านดังนั้นหันมามองดูจ้าวหลินไฉ่บ้างว่ามีสีหน้าอย่างไร ก็พบเห็นว่าชายผู้นี้ยังมองตามซินหยานไม่วางตา กว่าจะรู้ตัวว่าถูกลี่เฟยจ้องมองอยู่ เวลาก็หมดไปเกือบชั่วจิบชาแล้ว“สวยมากใช่หรือไม่” ลี่เฟยยิ้มบางพูดออกไปเสียงแผ่วเบา ในใจรู้สึกบิดเบี้ยวอยากจะลุกขึ้นก่นด่าให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้เพียงอดทน“เจ้าว่าอันใดนะ” หลินไฉ่ที่ยังติดตรึงกับสาวสกุลไป๋อีกคนถามขึ้น“รับน้ำชาและขนมเพิ่มเติมไหมเจ้าคะ”“ไม่ล่ะ ข้าจะไปห้องน้ำก่อน” “เจ้าค่ะ” คราก่อนองค์ชายสามก็ไปทำธุระส่วนตัว และปล่อยให้ลี่เฟยนั่งรอในศาลาเช่นกัน กว่าจะมีบ่าวมาแจ้งว่าองค์ชายสามกลับไปแล้ว ก็ผ่านพ้นไปหลายชั่วยามที่ไป๋ลี่เฟยนั่งอยู่อย่างนั้น คิดไปแล้วนางรู้สึกโง่
Read more
บทที่ 7 คุณหนูผู้มากเล่ห์
บทที่ 7 คุณหนูผู้มากเล่ห์ การร่วมโต๊ะของบรรดาชนชั้นสูงเป็นไปอย่างสนุกสนาน แม้จะมีแม่นางน้อยสองคนมาเพิ่มก็ไม่ได้ลดความสนุกสนานแต่กลับกลายเป็นเพิ่มพูนให้บรรยากาศดีขึ้นไปกว่าเดิมแทน ทำให้เมื่อถึงคราวต้องแยกย้ายจึงไม่มีใครอยากปลีกตัวออกไปนัก ทั้งหมดจึงติดตามไป๋ลี่เฟยและฉือจี้ผ่า ไปเลือกซื้อของสวยงามกันครบกลุ่ม“พี่จินโม่ หากให้พวกข้าเลือกให้ต้องมีของรางวัลนะเจ้าคะ” จี้ผ่าเอ่ยวาจาหยอกล้อต่อโอจินโม่ที่ขอติดตามมาเพราะต้องการซื้อของขวัญให้แก่คู่หมั้น “แน่นอน ขอเพียงช่วยข้าเลือกให้ถูกใจเจียหยุนก็เพียงพอ” การมีคุณหนูทั้งสองมาช่วยตัดสินใจเช่นนี้ ไม่คว้าไว้ไม่ได้“คุณหนูรองหลินพวกข้าคุ้นเคยดี พวกเราเป็นสหายกับคุณหนูห้าน้องสาวของนาง ย่อมเคยพบปะพูดคุยถึงความชอบของพี่เจียหยุน” ลี่เฟยยิ้มบางๆ ให้สหายของพี่ชาย เหลือบมององค์ชายทั้งสองที่เงียบมาตลอดทาง “องค์ชายทั้งสองมีหญิงที่ถูกใจให้พวกเราช่วยเลือกหาของขวัญด้วยหรือไม่เพคะ”“ฮ่าๆ ยังไม่มีหรอก คงต้องรอจัดการเรื่องพี่รองเสร็จสิ้นก่อน วันนี้ข้าเป็นถุงเงินให้ญาติผู้น้องเท่านั้นก็พอแล้ว” องค์ชายห้ากล่าวอย่างขบขัน แต่ดูจะถูกใจจี้ผ่าไม่น้อย“ข้าจะเหมาร
Read more
บทที่ 8 ตกลงแล้วเป็นดอกบัวขาวหรือไม่
บทที่ 8 ตกลงแล้วเป็นดอกบัวขาวหรือไม่ เมื่อกลับมาถึงเรือนของตนเอง ไป๋ลี่เฟยก็พบกับมารดาของตนนั่งรออยู่ด้วยใบหน้าไม่สบายใจนัก“ท่านแม่มารอลูกหรือเจ้าคะ” ลี่เฟยยิ้มออดอ้อนเดินเข้าไปหามารดา“มีคนบอกว่าเจ้าออกไปข้างนอกกับช่างชาง ก่อนที่องค์ชายเสด็จกลับไปเสียอีก จะแก้ตัวว่าอย่างไร” จงว่านกุ้ยดันตัวบุตรสาวที่ตรงเข้ามาหาให้ออกห่าง “เห้อ แล้วองค์ชายว่ากล่าวอันใดหรือไม่เจ้าคะ” ลี่เฟยถอนหายใจที่สุดท้ายก็ต้องถูกว่ากล่าวในเรื่องนี้จนได้“ไม่ได้พูด แต่จะว่าหรือไม่แล้วมันเกี่ยวอันใด” ฮูหยินเอกของจวนถาม“หากองค์ชายไม่ได้มีท่าทีอันใด ก็อย่าเอามาใส่ใจเลยเจ้าค่ะท่านแม่ อย่างไรก็คุ้นเคยกันมานาน หากไม่พอใจย่อมเอ่ยมาตามตรงแล้ว” ลี่เฟยพยายามชักจูงมารดาของตนให้ปล่อยวางเรื่องนี้“แม้มู่กุ้ยเฟยจะนำเจ้าเข้าวังไปเป็นเพื่อนเล่นองค์ชายตั้งแต่ยังเล็กจนคุ้นเคยกัน แต่ทำเช่นนี้ไม่ใช่เจ้าบ้านที่ดีเลย”“การให้คนมาแจ้งล่วงหน้าไม่ถึงชั่วยามก็ไม่ใช่การกระทำของแขกที่ดีเช่นกัน” คุณหนูใหญ่ไป๋เริ่มมีความโมโหจึงกดเสียงลงต่ำเรียกความประหลาดใจ จากจงว่านกุ้ยให้ปรากฎ“ลูกแม่เจ้าไม่สบายตรงที่ใดหรือไม่ ปกติแล้วเจ้ารักษาท่าทีอ
Read more
บทที่ 9 คิดอ่านเยี่ยงสตรีร้ายกาจ
บทที่ 9 คิดอ่านเยี่ยงสตรีร้ายกาจ ลี่เฟยถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อเดินเข้ามายังเรือนนอนของตน นางรู้สึกราวกับมีเข็มเล็กแหลมนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ ขาทั้งสองหนักอึ้งการก้าวเดินไปยังห้องส่วนตัวในยามนี้ช่างยากเย็นเกินกว่าที่จะจินตนาการ แม้จะเคยคิดสงสัยอยู่ลึกๆ แต่คุณหนูไป๋ผู้นี้ก็ไม่คาดคิดเลยว่า น้องรองที่ตนทำดีด้วยมาตลอดในทุกชาติ จะทำกับตนเช่นนี้ได้จริง“จูจู ที่ข้าเคยสั่งไว้ได้คนมาหรือยัง” นางหันไปถามเรื่องที่เคยสั่งให้จูจู หาคนที่สามารถเป็นหนอนบ่อนไส้ในเรือนของฮูหยินรอง และซินหยานไว้สักคนสองคน“ได้แล้วเจ้าค่ะ” จูจูบอกกล่าว แต่ไม่ได้แจกแจงว่าเป็นผู้ใด เพื่อให้ยามที่ถูกจับได้ คุณหนูของตนจะได้ปฏิเสธอย่างหมดจด“ดีจริง ข้าก็นึกว่าจะแอบใช้ความวุ่นวายแกล้งหลงลืมคำสั่งข้า เหมือนตีเนียนอยู่ข้างกาย ทั้งที่สั่งให้ไปพักผ่อนเสียอีก” ลี่เฟยเอ็ดจูจูด้วยความขบขัน“โถ่ มีคนมาเช่นนี้ จูจูควรอยู่ข้างกายจึงจะถูกต้อง” เมื่อบ่าวที่รู้ใจอ้างเหตุผลออกมาลี่เฟยก็ไม่ได้ว่าอันใด ต่อ และเงียบขรึมลงไปครู่หนึ่ง “จูจู…หากวันหนึ่งข้าร้ายกาจ เจ้าจะยังรักข้าหรือไม่”“หากคุณหนูต้องการร้ายกาจ บ่าวก็จะช่วยคุณห
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status