Semua Bab ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 11 ศิษย์ที่ไม่เหมาะสม คุณหนูไป๋ถูกจับจ้องมองมาเป็นตาเดียว หลังนางขยับกายออกจากแถวแสดงตนให้โฉ่โม่จินเห็นว่าอยู่จุดใด ไป๋ลี่เฟยมีเม็ดเหงื่อผุดพราวจากการจมอยู่ในแถว แต่นั่นกลับทำให้ผู้คนตีความไปว่านางเหงื่อออกเพราะกำลังกลัวความผิดบางอย่าง“มาสิ” อาจารย์โฉ่ของสำนักศึกษาหลวงเรียกให้ไป๋ลี่เฟยออกไปหา เมื่อนางเดินมาถึงบริเวณหัวแถว ผู้ช่วยอาจารย์ที่นั่งเฝ้ากระดาษลงชื่อมองไป๋ลี่เฟยด้วยมุมปากหยักโค้งน้อยๆ คล้ายจะเย้ยหยันนาง เสียงอื้ออึงของศิษย์ใหม่ทั้งหลายที่เคยมี เงียบเฉียบลงจนน่าหวาดหวั่น ทุกคนต้องการจะรู้ว่าอาจารย์ที่เก่งกาจในวิชาศาสตร์โบราณและการประยุกต์ที่สุดในสำนัก ต้องการอันใดจากศิษย์ระดับม่วงที่ยังไม่เข้าเรียนกัน“ท่านอาจารย์ ศิษย์กำลังรอลงชื่อเจ้าค่ะ” ลี่เฟยคลี่ยิ้มให้อาจารย์ของตน“อ่า ไม่ต้องๆ เดี๋ยวเจ้าตามข้ามา” โฉ่โม่จินโบกมือน้อยๆ“นางทำอันใดให้ท่านอาจารย์โฉ่ขุ่นเคืองหรือ หากไม่ลงชื่อวันนี้นางจะต้องไปเป็นศิษย์สำนักอื่นเชียวนะท่านอาจารย์” ผู้ช่วยอาจารย์ที่รับลงชื่อเอ่ยออกมาคล้ายเป็นห่วง แต่ความจริงมีอารมณ์สมน้ำหน้า เพราะตัวเขานั้นเป็นชาวบ้านธรรมดาที่บังเอิญระดับพล

บทที่ 13 ส่งจดหมายทุกวัน ไป๋ลี่เฟยยิ้มบางเบาส่งออกไป หากนางจะต่อกรกับคนระดับองค์ชาย พรรคพวกเช่นนี้คือพรจากฟ้า ลี่เฟยตัดสินใจบอกกล่าวความจริงว่าตัวนางนั้นได้ใช้ชีวิตนี้เป็นครั้งที่สอง ยกเว้นไว้เฉพาะเรื่องราวการหักหลังเพื่อน้ำหกธาตุพิชิตไว้ บอกเพียงว่าองค์ชายสามคือบุคคลผู้ไม่สมควรได้ครอบครองบัลลังก์“…” ตงหม่าจางอ้าหุบปากคล้ายจะพูดบางสิ่ง แต่ก็กลืนคำเหล่านั้นลงไป สลับกันอยู่เช่นนี้“ศิษย์พี่พูดมาเถิด ข้ารู้ว่าเรื่องเช่นนี้เชื่อถือได้ยาก” ไป๋ลี่เฟยยิ้มแห้งส่งไป เพราะไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคิดเห็นอย่างไร“เช่นนี้…ข้าควรเป็นศิษย์น้องหรือศิษย์พี่กัน” ตงหม่าจางยกมือเกาขมับเบาๆ หากลี่เฟยย้อนเวลากลับมาดวงจิตในร่างย่อมต้องมากอาวุโสกว่า“ฮ่าๆ ข้าเป็นศิษย์น้องจะดีกว่าเจ้าค่ะ”“หากเจ้าว่าเช่นนั้นก็ตามใจ แล้วเจ้าย้อนกลับมานี้ เพื่อขัดขวางองค์ชายสามหรือ” ตงหม่าจางที่แม้จะรู้สึกว่าเหลือเชื่อ แต่หากอาจารย์เชื่อถือนาง ก็ไม่มีเหตุอันใดให้เขาต้องสงสัย“เป็นเช่นนั้น แม้ยังไม่แน่ว่าจะสำเร็จได้หรือไม่ แต่อย่างไรก็ไม่ควรเป็นคนเห็นแก่ตัวกระหายอำนาจเช่นจ้าวหลินไฉ่” ไป๋ลี่เฟยมานั่งครุ่นคิด หากเรื่องราวที่ปราก

บทที่ 15 องค์ชายชมชอบสีม่วง หลังไป๋ลี่เฟยกลับมาจากวังลมพฤกษา พ่อบ้านประจำจวนก็แจ้งว่าวันมะรืนองค์ชายสามจะมาเยี่ยมเยียนที่จวนสกุลไป๋ ลี่เฟยแปรเปลี่ยนจากความรู้สึกผ่อนคลายเป็นความขุ่นเคืองในทันใด รสชาติหอมหวานของขนมที่ได้ชิมในวันนี้ขมขึ้นมาทันตา นางไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมอีกแล้วดูอย่างไรก็รู้ว่าใช้ชื่อพี่สาวเป็นข้ออ้างมาหาน้องสาว ไป๋ลี่เฟยจึงเลือกเดินไปที่เรือนของฮูหยินรองเพื่อแจ้งข่าวด้วยตนเอง“ข้าขอเข้าไปพบน้องรอง” ไป๋ลี่เฟยแจ้งกับบ่าวหน้าประตูจวน“คุณหนูมาทำไมหรือเจ้าคะ” จูจูที่ไม่ค่อยต้องการให้คุณหนูของตนมายุ่งเกี่ยวกับคนเรือนรอง เอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงในระว่างรอ ไป๋ซินหยานเดินออกมาด้วยใบหน้าที่แม้จะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ริมฝีปากกลับอวบอิ่มฉ่ำน้ำติดสีแดงระเรื่อ “พี่หญิงใหญ่มีอันใดหรือ”สวยจริงนะ…“วันมะรืนองค์ชายสามจะเสด็จมาที่จวนไป๋…เจ้าใส่อาภรณ์สีม่วงด้วยละ องค์ชายชมชอบสีม่วง มองไปทางใดก็จะได้สบายตา” กล่าวจบก็หมุนตัวกลับเรือนตนทันทีไม่คิดจะอยู่เสวนาต่อ“พี่หญิง เข้ามาก่อนสิเจ้าคะ พี่หญิง!” ไป๋ซินหยานเรียกตามหลังแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย คุ

บทที่ 17 สหายสนิทและศิษย์พี่ เสียงร้องของฉือจี้ผ่าเรียกให้ทุกสายตาจับจ้องมาตามเสียง ไป๋ลี่เฟยรีบนำน้ำสะอาดข้างเตาหลอมชะโลมที่หลังมือของจี้ผ่าทันที ในระหว่างนั้นเอง คุณหนูเสิ่นผู้เป็นตัวการยังคงร่ำร้องโวยวายไม่แผ่วเสียงลง“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้ากลัวถูกหูของเตาหลอมลวกมือจึงตกใจ อย่าร้องจนจะเป็นจะตายอย่างนี้สิ คนเข้าใจข้าผิดกันหมดแล้ว” เสิ่นหรงฮวาแก้ตัวคิดกลับดำเป็นขาว โบ้ยความผิดให้ผู้เคราะห์ร้ายในเหตุการณ์ครั้งนี้“เจ้าพูดจาพล่อยๆ ตีสีหน้าตายได้อย่างไร เพียงแค่กลัวถูกหูเตาลวกจึงสาดของเหลวเดือดมาถูกจี้ผ่า แต่สหายของข้าร้องด้วยความเจ็บปวดคือการทำให้คนเข้าใจเจ้าผิดงั้นหรือ” ไป๋ลี่เฟยที่อดทนกับวาจาน่าขันไม่ได้อีก ลุกขึ้นก่นด่าหรงฮวากลางห้อง ศิษย์ร่วมชั้นไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวหาว่าไป๋ลี่เฟยเลยแม้แต่คนเดียว เพราะภาพที่เห็นคือมือแดงจัดของคุณหนูฉือ และน้ำตาของแม่นางน้อยที่มักจะยิ้มร่าเริงและหัวเราะอยู่ตลอดเวลาก็ทำให้คนทั้งหลายรู้สึกสงสารอยู่ในใจ“ยื่นมือออกมา” อาจารย์กุนที่เห็นเหตุการณ์รีบเข้ามาดูแผลก่อนสิ่งใด เมื่อแน่ใจแล้วว่าควรให้ยาแบบใด จึงหยิบโอสถขี้ผึ้งสมานผิวออกมา “นี่จะทำให้เ

บทที่ 19 โรงประมูลเจี๋ยหู        จดหมายที่จ้าวโจวเฉิงทิ้งไว้ให้บอกเพียงว่าตัวขององค์ชายอาจมาพบไม่ได้ระยะหนึ่ง จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องคุณหนูเสิ่น แต่เมื่อกลับมาจะหาวิธีทำให้ไป๋ลี่เฟยหลุดพ้นจากจ้าวหลินไฉ่ตามคำมั่น         หลังจากวันนั้นไป๋ลี่เฟยก็ไม่ได้พบหน้าองค์ชายหกตามถ้อยคำในกระดาษ ไม่ว่าจะในสำนักหรือในเมืองหลวงองค์ชายผู้นี้ก็ไม่ปรากฎตัว ชาติก่อนนางใส่ใจสนใจเพียงแต่องค์ชายสามจึงอาจไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ แต่เมื่อนึกย้อนดูแล้วก็มีชั่วระยะหนึ่งที่องค์ชายหกหายไปจากวงสังคมเช่นกัน         อย่างไรแล้ว ไม่ว่าใครจะอยู่หรือไป เป้าหมายของลี่เฟยก็ยังคงเดิม นั่นคือการสร้างความแข็งแกร่ง ขัดขวางการขึ้นสู่อำนาจขององค์ชายสาม