บททั้งหมดของ ไม่เป็นมันแล้วนางรองผู้แสนดี: บทที่ 1 - บทที่ 10

โปรยเนื้อหา‘เป็นคนดีไปก็ไม่มีใครรัก ทุ่มเทเท่าไหร่สุดท้ายไอ้พระเอกก็ทิ้งข้าไปรักกับแม่นางเอกที่ไม่เคยทุ่มเทอันใดให้ เช่นนั้นก็ร้ายแทนแล้วกัน!’ ไป๋ลี่เฟยดื่มยาพิษเพื่อช่วยเหลือชายผู้เป็นที่รักไว้ เกิดวิญญาณหลุดลอยไปเห็นว่าเรื่องราวของนาง(?) ถูกบอกเล่าอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมน่าประหลาด แล้วดูนั่นเหตุใดจึงเลือกหญิงสาวหน้าตาจืดจางเช่นนั้น มาแทนตัวไป๋ลี่เฟยสาวที่นับว่าน่ารักน่าเอ็นดูงดงามเป็นหนึ่งในสี่ของเมืองหลวงกัน?! ยังกรุ่นโกรธได้ไม่เต็มที่กล่องนั้นก็ฉายภาพเป็นเหตุการณ์ที่นางเสียสละตนเองดื่มพิษเจ็ดทวารสี่ทรมานพอดี ไป๋ลี่เฟยที่เป็นวิญญาณจึงอยากตั้งใจดูว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นตามมา ลี่เฟยพบว่าการกระทำของนางไม่ถูกจารึกลงในหัวใจเขาเลย ต้องกลับกลายเป็นหญิงโง่งม เป็นสิ่งที่คน ณ ที่แห่งนี้รู้สึกเวทนาสงสาร “นี่ล่ะนะ นางรองน่าสงสารจริงๆ ทำไปเท่าไหร่ คนไม่รักเขาก็ไม่รักอยู่ดี” ลี่เฟยอดทนดูไปจนถึงตอนจบพวกเขาที่เป็นพระเอกนางเอกก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสม องค์ชายสามที่นางหลงรักเอาชนะหัวใจไป๋ซินหยานที่ผู้คนในที่แห่งนี้เรียกว่านางเอกมาเป็นฮองเฮาคู่บัลลังก์ได้ในที่สุด เมื่อทำดีแล้วไม่เห

บทที่ 2 หลีกหนีไม่ได้แล้ว ไป๋ลี่เฟยอยู่วนเวียนในห้องน้องสาวผู้ยังไม่ตายของมีมี่ จนเอ็นดูหลานของมีมี่ดั่งว่าเป็นลูกหลานของตนไปด้วยเสียแล้ว คนในบ้านหลังนี้ หากไม่นั่งดูอะไรร่วมกันในจอใหญ่ก็จะดูให้จอเล็กที่ใช้ทำอะไรได้มากมายนัก บางคราแม่นางน้อยลูกของน้องสาวมีมี่ก็ใช้ทำแบบฝึกหัดที่อาจารย์จากสำนักศึกษาของนางสอนสั่งระหว่างรอมาดูเรื่องราวของนาง ที่ตอนนี้แล่นมาถึงโค้งสุดท้าย“ไป๋ลี่เฟย หากวันนี้มีอะไรไม่ถูกใจเธออีก เธอห้ามทำให้ไฟดับนะ” มีมี่เดินเข้ามาหาลี่เฟยที่นั่งเหม่อลอยรอเวลา“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าองค์ชายสามรักน้องรองถึงเพียงนั้น หากข้ารู้มาก่อนย่อมยินดีหลบทางให้ก่อนที่จะได้หมั้นหมายกันเป็นทางการ” ลี่เฟยยิ้มบางตอบในตอนล่าสุดองค์ชายสามไปลาซินหยานเพื่อไปยังสุสานของจักรพรรดิหูหลงฉางกับตัวนาง การจากลาที่หวานซึ้งไม่ได้ทำร้ายน้ำใจให้นางรู้สึกเจ็บปวดดั่งคนอกหักปางตาย แต่ลี่เฟยรู้สึกเสียหน้าจนเกินกว่าจะให้อภัย ความเจ็บปวดเรื่องความรักสำหรับนางไม่เท่าการไม่ให้เกียรติกันเช่นนี้“ข้าทุ่มเทมากมายถึงเพียงนี้ ยอมเสี่ยงตายไปหุบเขานั้นเพื่อความฝันขององค์ชาย หาทุกวิถีทางให้เส้นทางการขึ้นเป็นรัช

บทที่ 4 ขโมยวาสนา บรรยากาศความวุ่นวายถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง สายตามาดมั่นขัดกับใบหน้าอ่อนเยาว์ดูเป็นแม่นางน้อยไม่ประสาของเจ้าตัว ตกอยู่ภายใต้สายตาคู่หนึ่งที่เพ่งพินิจดู และก้าวย่างตามมาอย่างใคร่รู้ ไป๋ลี่เฟยที่เดินลัดมายังประตูเก่าที่ถูกปิดการใช้งานไปแล้วของสำนักศึกษาหลวง นางลอดออกไปยังตรอกที่เป็นทางเชื่อมกับตลาด ทว่าเมื่ออยู่ในตรอกที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าที่คราแรกปัดไปว่าเป็นเสียงของคนในสำนัก ก็ยังคงดังก้องต่อเนื่อง เมื่อหันไปก็พบกับอาจารย์ผู้หนึ่งที่ยืนยิ้มแย้มรออยู่ก่อนแล้ว “หากไม่รู้ตัวไปนานกว่านี้ ข้าคงผิดหวังแล้ว” ชายวัยกลางคนผู้นั้นเผยรอยยิ้มคล้ายเอ็นดูลูกหลาน แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นจูจูก็นำตัวไปขวางระหว่างชายในอาภรณ์สีเขียวอ่อนและคุณหนูของตนไว้ ผู้ที่เดินตามมาคือ ‘อาจารย์โฉ่โม่จิน’ ผู้ที่นางกราบกรานเป็นหนึ่งในศิษย์เอกเมื่อภพที่แล้ว แต่ยามนี้ลี่เฟยเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยังไม่มีความโดดเด่นใดให้อยากรับเป็นศิษย์ คุณหนูไป๋จึงสับสนว่าเหตุใดอาจารย์โม่จึงลอบติดตามมา“ลี่เฟยไม่คิดว่าจะมีผู้ใดสนใจติดตามแม่นางน้อยผู้หนึ่งมาเช่นนี้ จึงไม่ได้ระวังตัว” นางตอบไปเพี

บทที่ 6 น้ำตาประกายแสง ไป๋ซินหยานวิ่งผ่านหน้าศาลาคล้ายไม่รับรู้ว่ามีคนนั่งอยู่ภายในถึงสองคน ใบหน้าที่อาบหยดน้ำตาต้องแสงอาทิตย์จนเป็นประกายวับวาวปรากฎให้เห็น ใบหน้างดงามหมดจดรวมกับสีหน้าทุกข์โศกน่าสงสาร เรียกให้ใจคนละม้ายคล้ายจะอยากวิ่งเข้าไปปลอบโยนนางร้องไห้ได้งดงามจริงๆ แต่ร้องแค่เพราะท่านพ่อไม่ให้ชุดเครื่องประดับของท่านย่า ไร้สาระเสียจริง ไป๋ลี่เฟยที่คิดอ่านดังนั้นหันมามองดูจ้าวหลินไฉ่บ้างว่ามีสีหน้าอย่างไร ก็พบเห็นว่าชายผู้นี้ยังมองตามซินหยานไม่วางตา กว่าจะรู้ตัวว่าถูกลี่เฟยจ้องมองอยู่ เวลาก็หมดไปเกือบชั่วจิบชาแล้ว“สวยมากใช่หรือไม่” ลี่เฟยยิ้มบางพูดออกไปเสียงแผ่วเบา ในใจรู้สึกบิดเบี้ยวอยากจะลุกขึ้นก่นด่าให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้เพียงอดทน“เจ้าว่าอันใดนะ” หลินไฉ่ที่ยังติดตรึงกับสาวสกุลไป๋อีกคนถามขึ้น“รับน้ำชาและขนมเพิ่มเติมไหมเจ้าคะ”“ไม่ล่ะ ข้าจะไปห้องน้ำก่อน” “เจ้าค่ะ” คราก่อนองค์ชายสามก็ไปทำธุระส่วนตัว และปล่อยให้ลี่เฟยนั่งรอในศาลาเช่นกัน กว่าจะมีบ่าวมาแจ้งว่าองค์ชายสามกลับไปแล้ว ก็ผ่านพ้นไปหลายชั่วยามที่ไป๋ลี่เฟยนั่งอยู่อย่างนั้น คิดไปแล้วนางรู้สึกโง่

บทที่ 8 ตกลงแล้วเป็นดอกบัวขาวหรือไม่ เมื่อกลับมาถึงเรือนของตนเอง ไป๋ลี่เฟยก็พบกับมารดาของตนนั่งรออยู่ด้วยใบหน้าไม่สบายใจนัก“ท่านแม่มารอลูกหรือเจ้าคะ” ลี่เฟยยิ้มออดอ้อนเดินเข้าไปหามารดา“มีคนบอกว่าเจ้าออกไปข้างนอกกับช่างชาง ก่อนที่องค์ชายเสด็จกลับไปเสียอีก จะแก้ตัวว่าอย่างไร” จงว่านกุ้ยดันตัวบุตรสาวที่ตรงเข้ามาหาให้ออกห่าง “เห้อ แล้วองค์ชายว่ากล่าวอันใดหรือไม่เจ้าคะ” ลี่เฟยถอนหายใจที่สุดท้ายก็ต้องถูกว่ากล่าวในเรื่องนี้จนได้“ไม่ได้พูด แต่จะว่าหรือไม่แล้วมันเกี่ยวอันใด” ฮูหยินเอกของจวนถาม“หากองค์ชายไม่ได้มีท่าทีอันใด ก็อย่าเอามาใส่ใจเลยเจ้าค่ะท่านแม่ อย่างไรก็คุ้นเคยกันมานาน หากไม่พอใจย่อมเอ่ยมาตามตรงแล้ว” ลี่เฟยพยายามชักจูงมารดาของตนให้ปล่อยวางเรื่องนี้“แม้มู่กุ้ยเฟยจะนำเจ้าเข้าวังไปเป็นเพื่อนเล่นองค์ชายตั้งแต่ยังเล็กจนคุ้นเคยกัน แต่ทำเช่นนี้ไม่ใช่เจ้าบ้านที่ดีเลย”“การให้คนมาแจ้งล่วงหน้าไม่ถึงชั่วยามก็ไม่ใช่การกระทำของแขกที่ดีเช่นกัน” คุณหนูใหญ่ไป๋เริ่มมีความโมโหจึงกดเสียงลงต่ำเรียกความประหลาดใจ จากจงว่านกุ้ยให้ปรากฎ“ลูกแม่เจ้าไม่สบายตรงที่ใดหรือไม่ ปกติแล้วเจ้ารักษาท่าทีอ