All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 111 แผนที่ผิดพลาด       เมื่อหลายปีก่อน จานจิ่งเหมยและมิ่งจานอ้ายวางแผนเพื่อจะแย่งจ้วงจ้าวหลงไปจากว่านเฟยเฟิ่ง คนแม่เป็นผู้สืบเพื่อหาจังหวะสร้างเรื่องให้ลูกสาวได้ขึ้นเตียงกับคนรักของลูกศัตรู         ตลอดเวลาจิ่งเหมยสามารถรู้จุดประจำการของจ้าวหลงได้ไม่ยาก ด้วยเมื่อแรกเริ่มอาชีพนั้น จ้าวหลงถูกฝากมาให้อยู่ภายใต้การดูแลของว่านหนิงมู่ แต่ก็ใช่ว่าจะมีจังหวะให้ลงมือได้ง่ายดายนัก         จนกระทั่งในฤดูหนาวปีหนึ่ง จ้าวหลงจะต้องไปฝึกที่เขตเศรษฐกิจพิเศษ และไม่อาจต้านทานการกดดันจากรุ่นพี่กับเพื่อนร่วมรุ่นได้ จึงเป็นช่วงที่กลุ่มทหารหนุ่มไปเที่ยวในร้านอาหารที่มีผู้หญิงไว้ให้บริการอยู่เสมอ     

บทที่ 113 จานปาต้งบังคับแต่งงาน       บ้านจานยังคงสวยงามดังเดิม ไม่ได้ทรุดโทรมหรือรกร้างแม้แต่น้อย หลังคากระเบื้องเงาวับเพราะเพิ่งล้างฝุ่นเมื่อวันก่อนสะท้อนแสงอาทิตย์ดูมีสง่า เสาไม้ขัดจนขึ้นเงา ห้องโถงยังเต็มไปด้วยของมีค่าที่ได้จากบ้านว่าน ทั้งแจกันหยก เครื่องกระเบื้อง และชุดน้ำชาราคาแพงที่มีคนคอยเช็ดเงาทุกวัน        หากใครมองเพียงผิวเผินคงไม่มีวันรู้ว่าบ้านหลังนี้กำลังเน่าเปื่อยจากข้างใน เพราะชื่อ ‘จาน’ ที่เคยเป็นเกียรติ ด้วยมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลว่านั้น ถูกด่างพร้อยจากข่าวลือว่า ‘จานจิ่งเหมย’ คือตัวการวางยาฆ่าว่านหนิงมู่       นับแต่วันที่ข่าวนั้นแพร่ไป เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วเมือง ลูกค้าของบริษัทก่อสร้างจานปาต้งทยอยถอนตัว หน่วยงานรัฐยกเลิกโครงการที่ลงนามไว้แล้ว ทิ้งให้จานปาต้ง

บทที่ 115 หนีเวรกรรมไม่พ้น       ช่วงพลบค่ำวันเดียวกันนั้น บ้านอันที่ถูกคนทั้งหมู่บ้านรุมทำร้าย พากันเก็บตัวอยู่ในบ้านเงียบๆ ไม่ออกไปขายของ ไม่ออกไปนา วันนั้นที่ถูกรุมทำร้ายก็ไม่มีผู้ใดคิดพาไปหาหมอ ชาวบ้านลงความเห็นว่าควรปล่อยให้ตาย หรือไม่ก็หายกันเองตามมีตามเกิด สุดท้ายคนรักษาก็เป็นเพียงหมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านข้างๆ ที่ทนมองคนจะตายไปต่อหน้าไม่ไหว       อากาศยามเย็นของช่วงกลางคืน มีเสียงแมลง และเสียงกบร้องระงมอยู่หลังเล้าไก่ที่พังครึ่งหนึ่ง กลางห้องสลัวมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันส่องให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของคนทั้งบ้านที่ยังไม่หายจากพิษบาดแผล กลิ่นยาและเหงื่อคละคลุ้งจนอบอวลไปทั่ว       แต่ก็เพราะยา และตัวผิงเจินถูกทำร้ายน้อยที่สุดจึงยังพอจะลุกขึ้น พาตัวเองเดินเหินทำอะไรได้อยู่บ้าง นั่นจึงทำให้บ้านอันพอจะเอาชีวิตรอดกัน

บทที่ 117 กลับไปเก็บของ“เฟยเฟิ่งญาติเธอมาเมื่อสองสามวันก่อน ฉันเลยใช้กุญแจสำรองเปิดบ้านให้เขาไปอยู่รอเธอ แต่มาทีไรก็ไม่เจอ เธออาจจะเข้าเมือง” ซ่งปาเยว่บอกทันทีที่เห็นหน้าเฟยเฟิ่งที่หอบหิ้วของกลับมาจากการเยี่ยมบ้านพ่อสามี “ญาติของฉัน ใครล่ะ” เฟยเฟิ่งขมวดคิ้วเป็นปมนึกไม่ออกว่าปาเยว่กำลังพูดถึงใคร “คนชื่อจานอ้ายไง เอ…เห็นว่าเป็นพี่น้อง อยู่บ้านเดียวกับเธอนะ” “จานอ้าย…” เฟยเฟิ่งส่ายหน้าไม่อยากจะเชื่อ เห็นทีว่าคงแตกกันกับบ้านเดิมของแม่ เธอคิดเองว่ามิ่งจานอ้าย คงมาอาศัยนอนที่บ้านเธอคืนหนึ่ง ก่อนจะไปขอความช่วยเหลือจากครูมิ่ง “ไม่เห็นมาหลายวันแล้วก็ดีแล้ว คราวหน้าถ้ามาอีก ฉันไม่อนุญาตให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้าน” 

บทที่ 119 ทีอย่างนี้ถึงได้มาต้องการ       บรรยากาศเมืองทางใต้ดูแล้วคึกคักกว่าชนบทที่จากมาเป็นไหนๆ จื่อหานที่ตกลงกับไมเคิลว่าจะมาสำรวจที่ทางกับเขา พาช่างหูติดสอยห้อยตามมาด้วย ทั้งยังพกดิกชันนารีฉบับจีนเป็นอังกฤษ และอังกฤษเป็นจีนจากในมิติของเฟยเฟิ่งมาด้วย หากมีอะไรที่ไม่แน่ใจก็ย่อมสื่อสารกันได้ไม่ยาก        รถไฟพาทั้งสามมาถึงในเวลาบ่ายแก่ พวกเขามุ่งหน้าไปเก็บของที่โรงแรมของรัฐก่อนเป็นอันดับแรก ห้องพักลักษณะไม่ได้โดดเด่น ภายในมีกลิ่นอายการตกแต่งแบบดั้งเดิมผสานกับความเป็นสากล จื่อหานพิจารณาอย่างเป็นกลางก็คิดว่าการตกแต่งนี้ไม่ได้ย่ำแย่ แต่เป็นเพราะเขาเองที่เวลาเข้ามิติก็จะได้ดูรูปแบบการออกแบบจากอนาคตจึงทำให้เห็นว่ามันจะดูล้าสมัยในเวลาไม่นาน        ผนังสีเหลืองไข่ทำให้ห้องดูอบอุ่นก็จริง