All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 101 นิทานเรื่องสุดท้าย       เด็กน้อยผมทองวิ่งเข้าไปซบตักไมเคิล ร่างเล็กสะอื้น “พวกเขาไม่ให้หนูเล่นด้วย... เขาไม่มองหนูเลย...” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ไมเคิลกลับนิ่ง ไม่แม้แต่จะขยับตัว“พ่อ... ทำไมพ่อไม่พูดกับหนูเลย...” เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเริ่มสั่นเครือ เส้นผมสีทองพลิ้วไปตามลมที่เริ่มแรงขึ้นอย่างประหลาด       เฟยเฟิ่งยืนนิ่ง ใจเธอเต้นแรงเมื่อแน่ใจแล้วว่าลูกเลี้ยงของเธอไม่ได้กีดกันใคร แต่เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คน        ไมเคิลนั่งนิ่งเหมือนเดิม ดวงตาเหม่อมองไปข้างหน้า ไม่เห็นหรือได้ยินอะไรตรงหน้า ขณะที่เด็กหญิงคนนั้นยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนตักของเขา 

บทที่ 103 ปกป้องเป็นครั้งแรก“ตายแล้วๆๆๆ ทำไมไม่มีใครมาช่วยลูกสะใภ้ของฉัน!”        เสียงแหลมสูงของอันซูเจินดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนในหมู่บ้าน หลายๆ บ้านที่ไม่ทันได้สังเกตว่าหน้าบ้านเฟยเฟิ่งมีแขกไม่ได้รับเชิญยืนจังก้าอยู่ก็พลันหันมาสนใจ        หลายสายตาจับจ้องว่านเฟยเฟิ่งที่กุมคอของตนเองแล้วไอออกมาอย่างน่าสงสาร ก็ต่างตกใจเมื่อเข้ามาใกล้แล้วเห็นว่าที่คอของสะใภ้เล็กซีมีรอยนิ้วมืออยู่ชัดเจน “ใครมันบีบคอสะใภ้ว่าน ไอ้หัวแดงนี่ใช่ไหม ปล่อยไว้ไม่ได้” ชาวบ้านที่ไม่ได้ไว้ใจคนนอกมากนักพุ่งเป้าหมายตรงไปยังคนที่ดูแตกต่างที่สุดในที่นี้นั่นก็คือไมเคิล “ไม่…มะไม่ใช่ แค่กๆ ไม่ใช่ไมเคิล

บทที่ 105 พาลูกเข้าสกุลจ้วง       แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดแนวไม้เลื้อยเหนือซุ้มประตูใหญ่ของบ้านสี่ประสานแห่งสกุลจ้วง บ้านเรือนกว้างใหญ่ที่ทอดยาวเชื่อมกันด้วยระเบียงไม้และสวนหินเงียบสงบ เมื่อมองจากภายนอก บ้านนี้ดูสง่างามแต่ก็เข้าถึงง่ายในเวลาเดียวกัน ซีจื่อหานยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ร่างสูงในชุดเรียบสีเทาอ่อนแสดงถึงความสงบแค่เพียงภายนอก แต่ในดวงตากลับมีร่องรอยลังเลปนระวัง เขาไม่เคยเหยียบที่นี่มาก่อน บ้านของผู้เป็นบิดาแท้ๆ ที่เขายังไม่เคยยอมเรียก หัวใจยังคงเต็มไปด้วยอคติ       ว่านเฟยเฟิ่งเดินเคียงข้างสามี มือเรียวสวมถุงมือลูกไม้สีขาว ข้างหนึ่งจับมือเล็กของซูลี่ไว้แน่น ส่วนอีกข้างกุมมือของจื่อซวานที่จ้องมองรอบตัวด้วยแววตาเป็นประกาย เด็กชายดูคล้ายอยากถามไปเสียทุกเรื่อง ตั้งแต่ต้นไม้สูงริมรั้ว ไปจนถึงบ่อน้ำที่มีปลาทองว่ายวน “ที่นี่ใหญ่จังเลยพ่

บทที่ 107 ลูกเมียน้อยไม่ควรมีสิทธิ์       หลังเฟยเฟิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาเรียบร้อยแล้ว ฝนก็พลันตกลงมาไม่หยุด แผนที่วางไว้วันนี้จึงต้องเลื่อนออกไปก่อน กลายเป็นวันที่คนบ้านจ้วงได้มานั่งเล่นอยู่ในบ้านร่วมกันแทน         จนช่วงเย็นฝนก็ยังคงไม่หยุดตก แต่ทว่าก็เริ่มเบาบางลงมากแล้ว เสียงเม็ดฝนละเอียดราวเส้นไหมตกกระทบชายคากระเบื้องเสียงแผ่ว รับจังหวะกับเสียงแมลงที่พากันขับขานรับความชื้นในอากาศ         แสงสุดท้ายของวันใกล้จะดับลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองเหลือบม่วง คนในบ้านที่นั่งคุยกันอยู่ในโถงพร้อมชาอุ่นๆ ก็ได้ยินเสียงรถเข้ามาใกล้ตัวบ้านพอดี และคงเป็นใครไปไม่ได้ ต้องเป็นจ้วงมู่หลงที่กลับมาพร้อมกับน้องชายมารดาเดียวกันอย่างจ้วงจ้าวหลงนั่นเอง 

บทที่ 109 หลุดปากสารภาพ       ม่าวจ้งรับสารภาพออกมาจนหมดเปลือก เสียงของเขาแหบพร่าดังแทรกกับเสียงฝนที่ซัดกระทบหลังคากระเบื้องราวกับจะตอกย้ำความชั่วร้ายที่ถูกเปิดโปงออกมา ทั้งเรื่องชู้ เรื่องยาพิษ และเรื่องรถที่ถูกสั่งให้จัดการให้ขับไม่ได้ เพื่อป้องกันว่านหนิงมู่ขับรถออกไปขอความช่วยเหลือ       ระหว่างที่พูดไปจานจิ่งเหมยก็พยายามจะดิ้นออกจากการหิ้วปีกของพี่น้องจ้วง ใบหน้าซีดเผือดมีทั้งน้ำตาและน้ำมูกไหลรวมกันจนแยกไม่ออก มีบุตรสาวคุกเข่าขอร้องเสียงสั่นเครือให้ปล่อยแม่ แล้ววิ่งเข้าไปตบตีคนสวนที่กำลังให้การเปิดโปงมารดา        แต่แล้วม่าวจ้งจะต้องสนใจหรือ เขาคว้าแขนจานอ้ายไว้แน่น ลากไปยังเรือนคนงานอย่างไม่แยแสเสียงร้องครวญของแม่ลูก เพื่อนำหลักฐานกลับมาแสดงต่อหน้าทุกคน&