All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 31 - Chapter 40

"สนใจคนไหนไหม"เควินชี้นิ้วไปยังกลุ่มสาวสวยกลุ่มหนึ่งที่เขาพอจะรู้จักอยู่บ้างให้เพื่อนอย่างเวฆาได้พิจารณาเลือกใครสักคนกลับไปและก็เริ่มจะพิจารณาเองไปด้วยว่าคืนนี้จะพาใครกลับไปด้วยดีตามประสาหนุ่มโสด"ไม่"เวฆาส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มไปพลางเขามาที่นี่เพื่อคุยงานและดื่มเท่านั้น เรื่องอื่นเขาไม่คิดจะทำ"ยังคงหยิ่งเหมือนเดิม นี้ขนาดกุมาเปิดผับถึงหน้าบ้านมึง มึงยังไม่สนใครอีก"เควินตัดพ้อเพื่อนด้วยความน้อยอกน้อยใจ แต่สายตากลับมองไปยังสาวสวยคนหนึ่งที่ถูกชะตาไม่ละไปไหนความเจ้าชู้ของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนเป็นปกติ"กูไม่ใช่มึง"น้ำเสียงหนาของเวฆาพูดกระแทกแดกดันเพื่อนกลับไปพร้อมกับกระดกเหล้าชั้นดีที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วเข้าปากจนหมดไปด้วยตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วเขาไม่นิยมมัวกับใคร ไม่ใช่ว่าหยิ่งแบบที่เพื่อนพูดออกมา"เดี๋ยวก็รู้"เควินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับชูแก้วเหล้ามาตรงหน้าอย่างกับต้องการส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง"กลับ"เลือดในกายของเวฆาพลุ่งพล่านผิดปกติในทันทีรู้ได้ในทันทีเลยว่าถูกเพื่อนรักวางยาใส่ในเหล้าที่ดื่มเข้าให้แล้วสายตาคมมองไปที่เพื่อนอย่างคาดโทษ แต่เควินกลับยิ้มตอบมา

"นายใหญ่มาครับ นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น"ดีนเดินเข้ามาภายในห้องอาหารที่เจ้านายของเขากำลังนั่งอยู่กับคนที่น่าจะเรียกได้เต็มปากแล้วว่าคือครอบครัวเขาตรงเข้าไปกระซิบบอกเจ้านายเบาๆเพื่อไม่ให้ทำลายบรรยากาศอันแสนอบอุ่นของเวลาแห่งครอบครัวมากนักอีกอย่างคือคุณหนูของบ้านนี้ที่กำลังน่ารักน่าหลงไม่ชอบคนเสียงดัง"อืม"เวฆาพยักหน้ารับรู้ถึงการมาของบิดาของเขามือหนาวางช้อนข้าวในมือลงทั้งที่เพิ่งจะกินไปได้เพียงคำเดียวเขายันกายลุกขึ้นยืนทันทีโดยที่ยังอุ้มลูกน้อยอยู่แนบอก"เดี๋ยวฉันเลี้ยงลูกต่อเองค่ะ"พริมาที่เพิ่งจะเริ่มกินข้าวเย็นพร้อมเขารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เข้าไปหาเขาสองมือบางยื่นไปหาเขาเพื่อจะรับเอาลูกสาวมาเลี้ยงต่อเองเพราะเขามีแขกมาหาคงไม่เหมาะที่จะเอาลูกไปพบแขกด้วยอีกอย่างเรื่องที่เขามีลูกยังคงถือเป็นความลับที่ยังไม่มีใครรู้และเธอก็เข้าใจดีเพราะเขาเป็นมาเฟียมันคงมีรายละเอียดซับซ้อนมากมายถ้าจะประกาศต่อใครๆว่ามีลูกแล้ว"กินข้าวให้มันอิ่มเถอะนะ"มือหนาข้างที่ไม่ถนัดของเวฆายื่นไปโยกศีรษะของหญิงสาววที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยข้างที่ถนัดยังคงอุ้มลูกน้อยที่วันนี้ค่อนข้างงอแงเอาไว้แนบอกเขาดุเธอเล็กน้อยเ

"จ๊ะเอ๋"พริมาโผล่ใบหน้าออกมาจากประตูห้องน้ำที่เปิดอ้าอยู่เพื่อหยอกล้อกับลูกสาวเธอกำลังอาบน้ำไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วย เพราะเวฆาไม่กลับเข้าบ้านมาช่วยเลี้ยงหลายวันแล้วครั้นจะรบกวนให้ดีนช่วยเลี้ยงเขาก็มีงานต้องทำอยู่เป็นระยะๆการเลี้ยงลูกจึงตกเป็นหน้าที่ของเธอคนเดียวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงและก็โชดดีหน่อยที่ลูกสาวตัวน้อยอย่างพลอยชมพูไม่งอแงเลยในช่วงที่พ่อของเธอไม่อยู่แบบนี้"เอะๆ"เด็กน้อยพลอยชมพูที่นั่งอยู่บนรถเข็นยิ้มตอบรับคนเป็นแม่จนเห็นฟันซี่น้อยๆ พร้อมกับส่งเสียงคุยไปด้วยอย่างอารมณ์ดี"นั่งรอแม่แป๊บหนึ่งน๊าคนสวย แม่ใกล้เสร็จแล้ว"ร่างบางที่เปลือยไปทั้งตัวรีบขยับตัวไปยืนอยู่หลังประตูห้องน้ำแล้วรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วแต่มันก็มีบางครั้งที่แผ่นหลังของเธอขยับพ้นขอบประตูห้องน้ำออกมาด้วยประตูห้องน้ำถูกเปิดเอาไว้มากกว่าปิดเพื่อฟังเสียงลูกสาวเพื่อเธอร้องไห้งอแง"เอะๆ"พลอยชมพูวัยเจ็ดเดือนกว่ายังคงส่งเสียงให้คนเป็นแม่ได้ยินเป็นระยะๆ"คุณ"พริมารีบกลับเข้าไปในห้องน้ำแทบไม่ทันเมื่อเธอหันหน้าเพื่อจะเดินออกมาแล้วเจอเข้ากับเวฆาใจดวงเล็กเต้นโครมครามแทบจะทะลุอกออกมาด้วยเพราะเขินอายเธอไม่รู้เลยว่าเขามา

"เร็ว"เสียงดุๆ จากด้านบนสั่งคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง"อืม"สองมือบางช่วยกันปลดเปลื้องกางเกงของเขาออกอย่างเงอะงะด้วยความไม่ค่อยประสาริมฝีปากบางค่อยๆ ขยับเข้าแตะท่อนเอ็นยักษ์ที่ดีดตัวผึงออกจากภายในกางเกงสองมือบางวางทาบลงบนหน้าขาเขาอย่างไม่รู้ว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหน"อ้าส์"เวฆาครางรับเสียงดังอย่างพึงพอใจกับสัมผัสเงอะงะของเธอ"อืม"พริมาค่อยๆ กลืนกินท่อนเอ็นยักษ์ใหญ่นั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆไม่ค่อยบ่อยนักที่เธอจะได้สัมผัสมันแบบนี้ถึงแม้ว่าจะมีอะไรกับเขาจนมีลูกตั้งหนึ่งคนแล้วก็ส่วนมากเขาเป็นคนทำจัดการจัดแจงไปเสียทุกอย่างคนเดียวความยาวของท่อนเอ็นยักษ์เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวเธอนั้นพยายามอมมันจนถึงส่วนโคนแต่ก็ทำไม่สำเร็จสำลักความใหญ่โตของเขาเสียก่อนเมื่อมันชนเข้ากับลำคอของเธอแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยมันออกจากปากด้วยใจกลัวว่าจะโดนเขาดุเอา"อ้าส์"เสียงครางยังคงดังไม่ขาดปากจากมาเฟียหนุ่มเขาดูจะพึงพอใจไปกับท่าทางของเธอไม่ใช่น้อยทั้งที่เธอดูจะไม่เป็นอะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องที่ทำอยู่"อืม"พริมาเริ่มขยับรูดปากไปกับท่อนเอ็นยักษ์ของเขาตามภาพจำที่มักเห็นเขาใช้มือสา

"นี่คุณเวฆาเขาคงรับแต่ลูกสินะถึงได้หอบกันกลับบ้านมา"น้ำคำเฉียดเฉือนจิตใจยังคงหลุดออกมาจากปากของคนเป็นแม่ไม่ขาดสายด้วยเธอหวังในตัวลูกสาวคนนี้เอาไว้ค่อนข้างสูงเพื่อจะอวดใครต่อใครในวงสังคมผู้ดีได้แต่สิ่งที่ได้รับมาคือความขายหน้าที่เธอนั้นแทบรับไม่ได้"แน่ละ คนอย่างเวฆามันใช่คนดีเสียที่ไหน มันยอมรับลูกมันก็ดีแค่ไหนแล้ว"เลิศธรรมพอจะรู้นิสัยใจคอของเวฆาอยู่บ้างรีบกล่าวเสริมคำพูดของภรรยาสายตายังคงมองไปที่ลูกและก็หลานด้วยความโกรธเคืองเขาที่เป็นถึงพ่อที่เลี้ยงดูลูกมาอย่างดีควรได้รับหน้าตาที่โดดเด่นขึ้นทางสังคม ไม่ใช่ความอับอายแบบนี้"ดีนอย่านะคะ"เมื่อมีคนกล่าวถึงผู้เป็นเจ้านายไปในทางที่ไม่ดีมือขวาอย่างดีนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากวงสนทนามากนักก็ขยับเข้ามาใกล้แววตาของเขาค่อนข้างดุร้ายต่างออกไปจากเดิมพริมารีบร้องห้ามเสียงหลงด้วยใจที่หวาดกลัวว่าดีนจะทำอะไรรุนแรงสายตาวิงวอนถูกส่งออกไปขอร้องเขาเพื่อให้ยกโทษให้กับพ่อและแม่ของเธอ"นี้ไงขนาดลูกน้องมันยังเป็นพวกนักเลงอันธพาลเลย"เลิศธรรมชี้หน้าต่อว่าลูกน้องของเวฆาเสียงดังลั่นบ้านแต่สายตายังคงจ้องมองไปที่ลูกสาวที่กำลังอุ้มเลือดเนื้อเชื้อไขของไอ้พวกอ