Semua Bab บำเรอรักนายมาเฟีย: Bab 81 - Bab 90

แผ่นอกกว้างของอัคนียังคงกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ เขาดึงตัวจีน่าที่นอนซบอยู่ให้ขยับเข้ามาแนบชิดขึ้น ปลายนิ้วสากเกลี่ยไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอช้าๆ แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง... เขาคิด พลางหลับตาลง แต่จู่ๆ คนในอ้อมกอดก็ขยับตัวยุกยิก จีน่ายันแขนกับหน้าอกเขา ผละตัวออกไปช้าๆ แววตาปรือฉ่ำเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายวิบวับ มุมปากเล็กยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "จะไปไหน" เสียงทุ้มถามติดพร่า มือหนายังรั้งเอวบางไว้หลวมๆ จีน่าไม่ตอบ เธอแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปากตัวเองแล้วส่งยิ้มหวาน ก่อนจะค่อยๆ ร่นตัวลงไปทางปลายเท้าของเขา ยัยเด็กนี่... จะทำอะไร อัคนีผงกหัวขึ้นมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง มือเล็กทั้งสองข้างของเธอกำลังกอบกุมส่วนนั้นของเขาที่เพิ่งสงบลงไปหมาดๆ นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามความยาว ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลง... แตะริมฝีปากลงบนส่วนปลายของมัน "เฮ้ย... อึก!" สะโพกสอบกระตุกเกร็งอัตโนมัติ ความเสียวซ่านแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลัง "จีน่า!" อัคนีร้องเสียงหลง รีบยันศอกลุกขึ้นพรวด "ทำบ้าอะไร ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" คนถูกดุเพียงแค่ถอนริมฝีปากออกช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ริมฝีปากอิ่มเคลือบไปด้วยความฉ่ำวาว แววตาท้าทาย

เสียงหอบหายใจหนักๆ ค่อยๆ ผ่อนลงจนกลายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงแดดสีส้มช่วงเย็นลอดผ่านม่านเข้ามาตกกระทบร่างสองร่างที่ยังคงกอดก่ายกันอยู่บนโซฟาตัวกว้างที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรักมาหมาดๆ จีน่านอนซบหน้าอยู่กับแผงอกเปลือยเปล่าที่ยังชื้นเหงื่อ ปลายนิ้วเล็กกรีดกรายวาดเป็นวงกลมเล่นบนมัดกล้ามเนื้อของเขาอย่างเหม่อลอย ร่างกายเธอหนักอึ้งจนแทบไม่อยากขยับเขยื้อน ทว่าลึกๆ ในอกกลับพองโตอย่างประหลาด เธอช้อนตาขึ้นมองใบหน้าคมคายที่กำลังหลับตาพริ้ม "เฮีย..." เสียงเล็กเรียกแผ่วเบา แพขนตาหนาขยับเล็กน้อย อัคนีลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาดุดันที่เคยกราดเกรี้ยวใส่ลูกน้อง บัดนี้ทอดมองคนบนอกด้วยความอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด "...ว่าไง" เสียงทุ้มครางตอบในลำคอ แขนแกร่งกระชับกอดเอวบางให้แน่นขึ้น "...หนูรักเฮียที่สุดในโลกเลย" ริมฝีปากหยักชะงักไปนิดหนึ่ง อัคนีนิ่งงันไปชั่วอึดใจ คำสารภาพซื่อๆ ที่หลุดออกมาพร้อมแววตาใสแจ๋วทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุกเข้าที่กลางอก... เป็นหมัดที่ไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่ทำเอาก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ มุมปากกระตุกยิ้มจางๆ เขาเชยคางมนขึ้นมารับจุมพิตหนักๆ ลงบนหน้าผากเนียน เป็นจังหวะที่ปราศจา

"ก็ไปเก็บของของแกซะ... แล้วไสหัวออกไปจากคลับของกู... เดี๋ยวนี้" สิ้นคำขาดนั้น เข่าของเอกก็ร่วงกระแทกพื้นเสียงดังทึบ ร่างสูงโปร่งที่เคยวางมาดเนี้ยบสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มกรอบหน้า การถูกอัคนีไล่ออกไม่ใช่แค่การตกงาน แต่มันหมายถึงการถูกแบล็กลิสต์จากวงการกลางคืนของกรุงเทพฯ ถาวร ไม่มีใครหน้าไหนกล้ารับคนที่นายใหญ่เขี่ยทิ้งไปทำงานด้วยแน่ "นะ... นายใหญ่! ผมขอโทษครับ! ผมไม่รู้จริงๆ!" เอกละล่ำละลัก ยกมือไหว้ปลกๆ จนตัวงอ น้ำตาผู้ชายวัยทำงานร่วงแหมะลงบนพรม "ได้โปรดเถอะครับ ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ผมอุตส่าห์มาถึงตรงนี้... นายใหญ่ครับ!" เวคินขยับตัวก้าวพรวดเข้ามา รวบแผงคอเสื้อสูทของผู้จัดการร้านเตรียมจะลากตัวออกไปทิ้งหลังร้านตามคำสั่ง อัคนียืนล้วงกระเป๋านิ่ง นัยน์ตาคมกริบกดมองภาพตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี ผิดก็คือผิด ล้ำเส้นก็คือต้องถูกกำจัด ในหัวของเขาไม่มีคำว่าผ่อนปรน "เดี๋ยวค่ะ..." มือเล็กเอื้อมไปคว้าท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตึงเครียดของอัคนีเอาไว้ ร่างสูงชะงัก อัคนีปรายตามองคนข้างตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันชัดเจน สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน บ่งบอกว่าเขากำลังหงุดหง

โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าคณะ กลายเป็นจุดรวมตัวประจำของจีน่า พริ้ง และฟ้า หลังจากไม่ได้เจอกันหลายวันเพราะตารางเรียนไม่ตรงกัน บทสนทนาวันนี้หนีไม่พ้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน "แก... ฉันยังนึกภาพไม่ออกเลยนะ" พริ้งหัวเราะร่วน มือตบโต๊ะป้าบๆ "จีน่าในชุดเดรสสวยเช้ง ไปนั่งไขว่ห้างเชิดๆ ในโซนวีไอพีของ ONYX อะ คิดแล้วก็ขำ" ฟ้าใช้หลอดคนน้ำแข็งในแก้วกาแฟช้าๆ มุมปากยกยิ้มนิดๆ "ไม่เห็นขำ ฉันว่าสมแล้วต่างหาก" จีน่าชะงักหลอดที่กำลังดูดน้ำ หันไปเลิกคิ้วใส่ "สมอะไรของแก" "ก็สมกับที่คนอย่างแกจะได้ไปนั่งตรงนั้นไง" ฟ้าตอบเสียงเรียบ แต่แววตาจริงจัง "ใช่! เริ่ดจะตาย!" พริ้งพยักหน้าหงึกหงัก "ฉันล่ะอยากเห็นหน้าพวกที่เคยทำเป็นเมินแกจริงๆ คงจะอ้าปากค้างกันเป็นแถว! โดยเฉพาะ... อุ๊ย... ตายยากชะมัด พูดปุ๊บก็เสนอหน้ามาปั๊บเลย" พริ้งชะงักคำพูดไปกลางคัน สายตาที่เคยมองจีน่าตวัดข้ามไหล่ไปมองด้านหลังพร้อมกับเบ้ปากอย่างปิดไม่มิด จีน่าหันไปมองตาม... ร่างสูงโปร่งของ 'มินนี่' ในชุดนักศึกษารัดติ้วจนกระดุมแทบปริ กำลังเดินนวยนาดตรงมาที่โต๊ะของพวกเธอ โดยมีแก๊งเพื่อนสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเดินขนาบข้างมาด้วย ท่าทางหาเร

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง... มินนี่ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปลายนิ้วที่เพนต์เล็บมาอย่างดีแตะลงบนรอยแดงจางๆ ตรงมุมปากจากการชุลมุนเมื่อกลางวัน มุมปากเคลือบลิปสติกสีสดเหยียดยิ้มหยัน นังจีน่า... สมน้ำหน้า เธอคิดพลางเชิดหน้าขึ้น คิดว่าเป็นเด็กเสิร์ฟที่ได้อัปเกรดตัวเองแล้วจะมากร่างใส่ใครก็ได้เหรอ ฝันไปเถอะ! นี่แค่น้ำจิ้มเท่านั้น ในสมองของดาวคณะ เรื่องราวที่ลานม้าหินถูกบิดเบือนเข้าข้างตัวเองจนหมดสิ้น เธอมโนภาพตัวเองเป็นเหยื่อผู้สูงส่งที่ต้องลุกขึ้นมาปกป้องศักดิ์ศรีจากพวกปลิงที่ชอบแอบอ้าง ส่วนนังเพื่อนสองคนนั่นก็แค่หมาหมู่ที่เก่งแต่ลอบกัด ภาพใบหน้าคมคายดุดันของ 'นายใหญ่อัคนี' ผุดขึ้นมาในหัว... ผู้ชายที่ทรงอำนาจและสมบูรณ์แบบขนาดนั้น ต้องคู่ควรกับผู้หญิงที่สวย ร้อนแรง และมีระดับอย่างเธอสิ ไม่ใช่ผู้หญิงจืดชืดแต่งตัวเชยๆ แบบนังจีน่า ป่านนี้เขาคงเห็นสันดานร่านๆ ของนังนั่นแล้วล่ะ... คงจะเบื่อเต็มทนแล้วถึงได้ปล่อยให้มาลอยหน้าลอยตาที่มหา'ลัย มินนี่หัวเราะในลำคอ ผู้ชายระดับนั้น... แค่กระดิกนิ้ว ผู้หญิงสวยๆ ก็พร้อมคลานเข่าเข้าไปหาอยู่แล้ว... ซึ่งคนต่อไปก็คือฉันนี่แหละ! ครืดดดด... ครืดดด...