All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

กระดาษผังมหาวิทยาลัยยับยู่ยี่ถูกกางแผ่ลงบนโต๊ะกลางห้องเช่าซอมซ่อ วินัยใช้นิ้วชี้เคาะลงไปตรงจุดกากบาทสีแดง “ผมตามดูพฤติกรรมมันมาสามวันติด... เด็กนี่ใช้ชีวิตซ้ำซาก คาดเดาง่าย” วินัยเล่าเสียงเครียด “เช้าไปเรียน เที่ยงกินข้าวกับเพื่อนชื่อฟ้า เย็นกลับเพนต์เฮาส์เฮียอัค... ปัญหาเดียวคือลูกน้องมือขวาเฮียมันตามประกบเป็นเงาตามตัว” แพรวพรรณกอดอกพ่นควันบุหรี่ “แล้วคุณจะหาช่องเจาะมันยังไงล่ะ ในเมื่อหมาเฝ้าบ้านมันดุขนาดนั้น” “มันมีช่องโหว่ครับแพรว...” วินัยชี้ไปที่เส้นทางเชื่อมตึก “ไอ้เวคินมันจะจอดรถรอที่ลานจอด ไม่เดินตามเข้าไปถึงหน้าตึกเรียน... ตรงทางเชื่อมระหว่างคณะศิลปกรรมฯ กับนิเทศฯ มีมุมอับสายตา เป็นทางหนีไฟเก่าที่โดนปิดตาย ไม่มีวงจรปิด...” เขาช้อนตาขึ้นมองแพรวพรรณ “มันเป็นช่องว่างแค่ไม่ถึงสองนาที... แต่ก็นานพอที่ผมจะลากตัวมันออกมาได้” “ดีมาก...” แพรวพรรณกระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาพึงพอใจ “ต้องเป็นบ่ายวันศุกร์... บ่ายวันศุกร์เด็กมหา’ลัยจะรีบกลับบ้าน ทางเชื่อมตึกนั่นจะยิ่งเปลี่ยว” เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนตรงหน้าวินัย โน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหน้า “ฉันไม่สนว่าคุณจะใช้วิธีไหน จะโปะยา จะทุบหัว หรือจะ

ภายในห้องโดยสารของรถตู้กันกระสุน... มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด เงียบจนได้ยินเสียงสะอื้นฮักของจีน่า สลับกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ ร่างบางนั่งขดตัว ซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของอัคนี สองมือเล็กขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นกลิ่นน้ำหอมผสมบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคย คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว อัคนีไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ ท่อนแขนแกร่งตวัดกอดรัดร่างเล็กที่สั่นเป็นลูกนกไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่วางพาดอยู่บนเบาะ... กำเข้าหากันจนเส้นเลือดนูนปูดโปน สันกรามคมขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน ดวงตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉายแววเหี้ยมเกรียม เพลิงโทสะที่สุมอยู่ในอกตอนนี้... มันร้อนแรงพอที่จะเผาโกดังร้างนั่นให้เป็นจุล เขาไม่เคยรู้สึกเกลียดตัวเองเท่านี้มาก่อน... เกลียดที่ประมาท เกลียดที่ปล่อยให้ศัตรูเข้าถึงตัวของรักของหวงได้ขนาดนี้ รถตู้เลี้ยวหักศอกเข้าสู่ชั้นใต้ดินของคลับอย่างรวดเร็ว เวคินรีบลงมาเปิดประตูให้เจ้านาย อัคนีช้อนร่างที่หมดเรี่ยวแรงของจีน่าขึ้นอุ้มแนบอก จีน่าสะดุ้งเฮือกด้วยความผวา ก่อนจะรีบตวัดสองแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น ซุกหน้าหนีโลกภายนอก ติ๊ง... ประตูลิฟต์เปิดออ

“อือ... ม่ายยย...” จีน่าครางเครือพร้อมกับร่างเล็กที่สะดุ้งเฮือก สองมือขยุ้มเสื้อยืดของคนข้างกายแน่นจนยับยู่ยี่ อัคนีกระชับวงแขนที่โอบกอดเธอไว้ทันที ฝ่ามือใหญ่ลูบขึ้นลงบนกลุ่มผมนุ่มซ้ำๆ “ชู่ว... เฮียอยู่นี่แล้ว ไม่มีใครทำอะไรได้แล้ว” เขากระซิบชิดใบหู เขามองรอยช้ำสีม่วงคล้ำที่โหนกแก้มของเธอ สันกรามคมขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูนปูด ลมหายใจพ่นออกมายาวเหยียด เขานอนลืมตาจ้องรอยช้ำนั้นมาทั้งคืนโดยไม่ได้หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว เมื่อเห็นแสงสว่างลอดเข้ามาในห้อง อัคนีค่อยๆ คลายวงแขน ดึงท่อนแขนออกจากใต้ศีรษะทุยอย่างเบามือที่สุด ขยับตัวลงจากเตียงช้าๆ เขากดหมายเลขโทรศัพท์ ยกขึ้นแนบหู “ป้านวลครับ... ขึ้นมาที่เพนต์เฮาส์หน่อย” เขากรอกเสียงต่ำ “มาช่วยเฝ้าคุณจีน่าเงียบๆ ไม่ต้องปลุก ปล่อยให้ตื่นเอง... ถ้าเธอตื่น ช่วยทำโจ๊กอุ่นๆ ให้กินด้วย... ฝากด้วยครับ” อัคนีกดตัดสาย หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องแต่งตัว เขากระชากเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกจากไม้แขวน สวมทับกางเกงสแล็คสีเดียวกัน มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกกระบอกเก่ง เช็กแม็กกาซีนเสียงดัง แกร๊ก ก่อนจะเสียบเหน็บไว้ที่เอวด้านหลัง เขายืนเงยหน้าสบตากับตัวเองในกระจกเงา น

รถตู้กันกระสุนสีดำสนิทจอดนิ่งสนิทอยู่ในมุมอับสายตาท้ายซอยเปลี่ยว ห่างจากโกดังร้างนรกแตกนั่นมาไม่ไกลนัก อัคนีนั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะหนังด้านหลังเพียงลำพัง ศีรษะเอนพิงพนัก หลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะยาวและหนักหน่วง เขาเพิ่งเดินออกมาจากขุมนรกที่เขาสร้างขึ้นกับมือ... แต่ในหัวกลับไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของอีแพรวพรรณเลยสักนิด เสียงเดียวที่ดังก้องกังวาน บีบคั้น และกรีดลึกอยู่ในโสตประสาท คือเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของจีน่าตอนที่ผวาตื่นขึ้นมาเมื่อคืนต่างหาก สันกรามคมขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน ฝ่ามือใหญ่ที่วางพาดอยู่บนหน้าขาบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพร่างเล็กๆ ที่สั่นเทาหวาดกลัว ผสมกับรอยช้ำที่โหนกแก้ม... มันย้ำเตือนความจริงที่ฟาดหน้าเขากลับมาว่า ตราบใดที่เด็กคนนั้นยังยืนอยู่ข้างมาเฟียอย่างเขา... เธอก็จะต้องตกเป็นเป้าหมายและเผชิญหน้ากับอันตรายไม่รู้จักจบสิ้น ‘หรือกู... ควรจะปล่อยเธอไปวะ’ ทันทีที่ความคิดจะผลักไสไล่ส่งเธอออกไปจากโลกสีเทาผุดขึ้นมา... กล้ามเนื้อหน้าอกข้างซ้ายก็กระตุกเกร็งจนปวดแปลบ ลมหายใจสะดุดกึก อัคนีลืมตาขึ้นโพลง ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ ไม่มีทาง! เขาขาดเด็กคน

ปึ่ง เสียงประตูห้องปิดลงหลังจากที่ป้านวลลงไปแล้ทำให้ห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจาน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเดซี่ตีตื้นผสมกับกลิ่นเนยและช็อกโกแลต อัคนีนั่งชันเข่า ศอกค้ำหน้าขาตัวเองอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว สายตาจดจ้องร่างเล็กที่กำลังตักเค้กช็อกโกแลตเข้าปาก แววตาของจีน่าดูสดใสขึ้น ขอบตาที่บวมช้ำเริ่มยุบลง... ภาพนั้นควรจะทำให้เขาสบายใจ แต่เปล่าเลย... สันกรามของเขายังคงนูนปูด สองมือกำประสานกันแน่น เสียงกรีดร้องและท่าทางปัดป่ายแขนขาในฝันร้ายของเธอเมื่อคืนยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัว หลอกหลอนเขาไม่หยุด กึก... จีน่าวางส้อมและแก้วน้ำลงบนโต๊ะกระจก เธอไม่ได้ก้มหน้าหลบตาเหมือนทุกที แต่กลับช้อนตาขึ้นมองตรงๆ สบเข้ากับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความมืดมนของคนตัวโต “เฮีย...” เธอเอียงคอ “คิ้วขมวดเป็นปมแล้วค่ะ คิดอะไรอยู่... หน้าตาแบบนี้ ไม่ใช่คนที่เพิ่งโล่งใจเลยนะ” อัคนีเบือนหน้าหนีสายตานั้นทันที เขากลืนน้ำลายลงคอฝืดเฝื่อน “เฮียไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้น... ไม่ควรปล่อยให้เราต้องไปเจอเรื่องระยำแบบนั้น” “แต่มันผ่านไปแล้วนะคะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หนูก็ยังนั่งกินเค้กอยู่ตรงนี้นี่ไง”