All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

มินนี่ยืนตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถประมวลผลอะไรได้อีกต่อไป ความฝันที่จะได้เป็นนายหญิงของอัคคีแตกสลายไปจนหมดสิ้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา... สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในนั้นคือความตาย "มะ... ไม่... ฉัน... ฉันไม่ได้ทำ!" เธอกรีดเสียงสั่น ส่ายหน้าปฏิเสธ พยายามก้าวถอยหลังหนี "หึ..." อัคคีพ่นลมหายใจในลำคอ ก่อนจะปรายตาไปทางเวคินที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง พรึบ! ชายชุดดำสองคนพุ่งตะครุบแขนซ้ายขวาของมินนี่ ล็อกตัวเธอไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว! "กรี๊ดดด! ปล่อยฉันนะ! พวกแกจะทำอะไร! ปล่อยฉัน!" มินนี่ดีดดิ้นพล่าน กระทืบเท้า กรีดร้องจนคอหอยแทบแตก สิ้นสภาพดาวคณะผู้สูงส่ง แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีทางสู้แรงการ์ดร่างยักษ์ได้เลย อัคคียืนล้วงกระเป๋ามองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับคนที่โดนกดให้คุกเข่าอยู่บนพื้น "กูให้โอกาสมึงตอบอีกครั้ง..." เสียงทุ้มกดต่ำ เยียบเย็นจนคนฟังชาวาบไปทั้งร่าง "ใช้มือข้างไหนตบหน้าเมียกู... ชี้มา" น้ำตาไหลอาบแก้มเปรอะเปื้อนเครื่องสำอาง มินนี่สะอื้นฮัก ส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง "ขอโทษ... ฉันขอโทษ... ฮืออ... ฉันจะไม่

หน้าท้องของอัคนีเกร็งสั่นสะท้าน จีน่านั่งคุกเข่าคร่อมทับอยู่ด้านบน สะโพกกลมกลึงขยับบดเบียดร่องสวาทที่ฉ่ำเยิ้มเข้ากับท่อนเนื้อที่ตั้งตระหง่านอย่างเชื่องช้า แค่ถูไถ... ทำไมมันถึงเสียวสะท้านไปถึงสันหลังขนาดนี้... "อื้อ... เฮียขา..." เธอเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจกระเส่าเมื่อความร้อนระอุเสียดสีโดนเม็ดเสียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายบิดเร้าไปมาอย่างควบคุมไม่อยู่ น้ำใสๆ ไหลเยิ้มชโลมจนแก่นกายของเขาเปียกลื่นไปหมด เธอโน้มตัวลงไปด้านหน้า ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนแผงอกกว้าง ก่อนจะกระซิบชิดใบหูของเขา "หนูชอบ... ชอบของเฮีย... มากเลยรู้ไหมคะ" พูดจบ ปลายลิ้นเล็กก็แลบออกแตะที่ติ่งหูของเขาเบาๆ ก่อนจะลากไล้ขบเม้มไปตามรอยพับใบหู สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เธอทำทุกอย่างเพื่อทรมานผู้ชายใต้ร่าง "อึก... จีน่า..." อัคนีสบถครางในลำคอ สองมือหนากำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ข้อนิ้วขาวซีด เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูนโปน "อย่าแกล้งเฮีย..." "ใครแกล้งกันคะ..." จีน่าละริมฝีปากจากใบหู เลื่อนลงมาที่ลำคอแกร่ง เธอฝังเขี้ยวลงไปเบาๆ ก่อนจะออกแรงดูดดึงเนื้อผ้าสากจนเกิดเป็นรอยจ้ำสีแดงเข้มประดับไว้บนผิวของเขา "ที่รักขา..." เธอเรียกเขาเสียงหวานจ

สองวันผ่านไป... จีน่านั่งเกลี่ยปลายนิ้วลงบนรอยจางๆ บนแก้มตัวเองขณะส่องกระจกเงาเล็กๆ บนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ มุมเดิมที่เธอชอบมานั่งกับเพื่อน รอยเขียวช้ำแทบไม่เหลือให้เห็นแล้ว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกข้างใน มันนิ่งขึ้น... เหมือนเห็นอะไรมาเยอะจนเริ่มจะชิน “ฉันต้องขอบคุณพวกแกจริงๆ นะ” จีน่าเงยหน้าขึ้น สบตาฟ้ากับพริ้งด้วยสายตาที่จริงจังกว่าทุกครั้ง “วันนั้นถ้าไม่ได้พวกแกช่วยรุม... ฉันคงเละกว่านี้แน่ๆ” ฟ้ายิ้มออกมาจางๆ พลางเขี่ยสมุดในมือ “ไม่เป็นไรหรอกแก เพื่อนกันป่ะล่ะ” เธอเว้นช่วงไปนิดหนึ่ง ผิวหน้าดูมีสีระเรื่อขึ้นมาแปลกๆ “...อีกอย่าง คุณอัคนีเขา... เขาให้รางวัลฉันด้วย” “หือ?” จีน่าขมวดคิ้ว ส่วนพริ้งแทบจะวางแก้วชานมลงทันที “รางวัลอะไรวะ?” “เมื่อวานมีเงินก้อนใหญ่โอนเข้าบัญชีพ่อฉันน่ะ...” ฟ้าพูดเสียงเบาเหมือนกลัวใครได้ยิน “แล้วก็มีอีเมลจากมหา’ลัยแจ้งมาว่า ฉันได้รับทุนเรียนต่อจนจบปริญญาเอกเลย... ทุนเต็มจำนวนด้วยนะแก” จีน่านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ เฮีย... ทำไมไม่บอกกันสักคำ เธอรู้ว่าเขาเป็นคนเด็ดขาด แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วและใจป้ำขนาดนี้ นี่แหละโลกของอั

พริ้งรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแช่แข็ง ปลายนิ้วเย็นเฉียบจนแทบไม่มีแรงกำมือถือที่ธามส่งคืนมาให้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เสียงเพลงอีดีเอ็มที่เคยได้ยินว่ามันสนุกนักหนา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่จับใจความไม่ได้ หนีสิพริ้ง... ขยับขาสิ... สมองสั่งการอย่างนั้น แต่ความจริงเธอกลับทำได้แค่ยืนนิ่ง สบตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างคนโง่ “ดูเหมือน... จะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าสินะครับ” น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย แต่กลับกดดันจนเธอหายใจไม่ออก พริ้งพยายามจะอ้าปากพูดแต่ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ธามไม่ได้ทำท่าทางคุกคามอย่างที่คิด เขาแค่ปัดมือเบาๆ ไปทางเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ก่อนหน้า “นั่งลงก่อนสิครับ” มันไม่ใช่คำขอร้อง... แต่มันคือคำสั่งที่เคลือบไว้ด้วยความสุภาพ พริ้งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างคนไร้วิญญาณ เพื่อนๆ ในโต๊ะนิ่งเงียบกริบ แต่ละคนหน้าซีดเผือดพลางก้มมองโต๊ะกันถ้วนหน้า ธามไม่ได้นั่งลงด้วย เขายังคงยืนค้ำหัวเธออยู่นิดๆ เงาของเขาพาดทับลงมาจนพริ้งรู้สึกตัวเล็กลงไปถนัดตา “เพื่อนของคุณจีน่าสินะ... ผมจำได้” จังหวะนี้แหละที่จะตายจริง... พริ้งใจหายวาบ เขาไม่ได้จำแค่ชื่อ แต่เขาจำความสัมพันธ์

กลิ่นขยะเปียกปนกับกลิ่นอับชื้นของกำแพงคอนกรีตพุ่งเข้าปะทะจมูกจนพริ้งอยากจะอ้วก ร่างของเธอถูกลากถูมาตามทางเดินแคบๆ หลังคลับที่แสงไฟสลัวจนเกือบมืดสนิท เสียงเบสหนักๆ จากข้างในยังดังสะเทือนเข้ามาถึงในกระดูก แต่มันกลับฟังดูห่างไกลเหลือเกินในวินาทีที่ความตายผ่อนส่งกำลังคืบคลานเข้ามา ​“หึๆ... เล่นตัวชิบหายเลยนะมึง” ไอ้ตี๋หน้าใสที่เคยดูสุภาพในคลับ บัดนี้แม่งกลายเป็นปิศาจหื่นกาม มันกระแทกตัวเข้าใส่เธอจนกระดูกซี่โครงแทบเดาะ พร้อมกับใช้มือหนาบีบคอเธอไว้จนหน้าแดงก่ำ “ปล่อยนะ... ไอ้เหี้ย... ไอ้สวะ!” พริ้งเค้นเสียงด่าลอดไรฟัน แม้จะมึนจนโลกหมุนแต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดมันสั่งให้เธอสู้ “มึง... มึงกล้าดียังไง...” “ปากดีจังนะอีเหี้ย!” มันคำรามพลางกดน้ำหนักที่ลำคอเธอเพิ่มขึ้น แววตาแม่งโคตรเหี้ย เห็นชัดเลยว่ามันสนุกที่เห็นเธอทรมาน “มึงด่าอีกสิ ด่าให้กูเงี่ยนกว่าเดิมหน่อย ยาแก้วละตั้งเท่าไหร่ มึงดื่มเข้าไปแล้วก็ต้องชดใช้ด้วยรูมึงนี่แหละ!” มันซุกหน้าลงที่ซอกคอพริ้ง สูดกลิ่นกายเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นชื้นๆ ลากผ่านผิวเนื้อจนพริ้งขนลุกซู่ด้วยความสะอิดสะเอียน “ไปตายซะ... ไอ้หน้าตัวเมีย!” พริ้งรวบรวมแรงถ่มน้ำลาย