All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 101 - Chapter 110

ธามเดินกระแทกส้นเท้าเข้าไปในห้องนอน เสียงประตูที่ปิดตามหลังมันดังปังพอๆ กับเสียงหัวใจเขาที่เต้นรัว เขาเอาแผ่นหลังพิงกำแพงที่เย็นเฉียบ มือหนากำหมัดแน่นจนสั่นไปหมด บ้าชิบ... ทนไว้ธาม มึงต้องทน... เขาพ่นลมหายใจออกทางปากแรงๆ แต่มันไม่ช่วยให้ความร้อนในกายลดลงเลย ภาพพริ้งที่นอนบิดไปมาบนโซฟาหนังนั่นยังติดตา ผิวขาวๆ ที่เริ่มแดงซ่านเพราะฤทธิ์ยา เสื้อผ้าที่รัดรึงสัดส่วนจนเห็นอะไรต่อมิอะไรชัดไปหมด ไหนจะเสียงครางหวิวๆ ที่เรียกชื่อคนให้ช่วยนั่นอีก... “ช่วย... ช่วยพริ้งด้วย...” เสียงอ้อนวอนนั่นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในตัวเขา เขาก็ผู้ชายคนหนึ่ง มีความต้องการ มีความโหยหา และยิ่งเป็นยัยตัวแสบที่เขาอยากได้มาตลอดมานอนยั่วอยู่ตรงหน้าสภาพนี้... มันคือบททดสอบนรกชัดๆ! เขานึกภาพตัวเองเดินออกไป... กระชากเสื้อผ้าน่ารำคาญพวกนั้นทิ้ง แล้วกดเธอลงกับโซฟาให้หายแค้น... แค่เข้าไปขยี้เธอซะตอนนี้ ทุกอย่างที่มึงอั้นไว้ก็จบ... เธอก็ต้องการไม่ใช่เหรอไงวะ? “แม่งเอ๊ย!” เขาซัดกำแพงไปทีหนึ่งเพื่อเรียกสติ “ถ้าทำแบบนั้น... มึงก็เลวพอๆ กับไอ้พวกสวะที่วางยาเขานั่นแหละ” ภาพหน้าไอ้อัคนีลอยเข้ามาในหัว เพื่อนเขาที่พร้อมจะแลกทุ

ความเจ็บแปลบจากการถูกฉีกกระชากเริ่มถูกแทนที่ด้วยความคับแน่นที่ขยายตัวอยู่ข้างใน ธามไม่ได้หยุดให้เธอพักหายใจนานนัก เขาเริ่มขยับสะโพกสอบถอยออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ จังหวะมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเตียงไม้บุหนังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงส่ง “อ๊ะ... อื้อออ... คุณ... คุณธาม...” พริ้งครางชื่อเขาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือเล็กๆ ที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนบ่าแกร่งจนเล็บฝังลงไปในผิวเนื้อ “อย่าเพิ่งหลับตา... มองหน้าฉัน” ธามกระซิบสั่ง เสียงเขาแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงคำราม เขาโน้มตัวลงมาเอามือข้างหนึ่งสอดใต้แผ่นหลังเล็กแล้วงัดขึ้นมาให้เบียดรับแรงกระแทกจากเขาได้ถนัดขึ้น พริ้งปรือตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือธามที่กำลังกัดฟันกรอด เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามขมับ แววตาที่จ้องมองมามันทั้งดุดันและโหยหาในเวลาเดียวกัน จังหวะที่เขาจงใจกระแทกเน้นเข้าที่จุดกระสันข้างในทำเอาพริ้งแอ่นอกขึ้นรับ ลมหายใจขาดห้วงไปทันที พั่บ... พั่บ... พั่บ! ฤทธิ์ยาที่โหมกระพือทำให้สัมผัสทุกอย่างมันรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว เธอรู้สึกได้ถึงแก่นกายที่ครูดไถอยู่ข้างใน มันใหญ่โตจนเธอจุกแต่มันกลับทำให้เธอต้องการมากกว่าเดิม

กระจกบานใหญ่ในห้องน้ำสะท้อนภาพผู้หญิงที่ดูแทบไม่ใช่พริ้งคนเดิม พริ้งพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางใช้นิ้วแตะคอนซีลเลอร์ลงบนรอยแดงจางๆ ที่ซอกคอ ไอ้คนบ้า... กะจะฝากรอยไว้ทุกที่เลยหรือไง เธอบ่นพึมพำในใจ พลางเม้มปากเมื่อความรู้สึกระบมที่ช่วงล่างแล่นแวบขึ้นมาเตือนสติทุกครั้งที่ขยับขา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ที่คนของเขาหามาให้มันดูธรรมดามาก แต่น่าแปลกที่พริ้งรู้สึกว่ามันใส่สบายและ ‘ปลอดภัย’ กว่าชุดเมื่อคืนเป็นไหนๆ พริ้งเดินกะเผลกออกมาจากห้องน้ำ สายตากวาดมองไปรอบห้องที่กว้างขวางแต่กลับเงียบเชียบ ไปแล้วเหรอ... หัวใจดวงน้อยวูบลงนิดหนึ่ง แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับจานอาหารเช้าบนโต๊ะ และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่วางทับอยู่ ลายมือหวัดๆ นั่นเขียนไว้สั้นๆ แค่ว่า ‘กินซะ’ “หึ... สั่งเก่งเหลือเกินนะ” พริ้งเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอทรุดตัวลงนั่งกินอาหารเช้าเงียบๆ รสชาติอาหารมันธรรมดามาก แต่หัวใจเธอกลับอุ่นวาบอย่างบอกไม่ถูก ณ มหาวิทยาลัย พริ้งพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอพยายามก้มหน้าหลบสายตาผู้คน รีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังตึกเรียน “พริ้ง!!!” เสียงแหลมที่คุ้นเคยทำเอาพริ้งสะดุ้งสุดตัว เธ

ติ๊ด... ฟืด... ติ๊ด... ฟืด... เสียงเครื่องช่วยหายใจที่ทำงานสม่ำเสมอซ้ำซากกลายเป็นเสียงที่สมยศเกลียดที่สุดในชีวิต กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงจนแสบจมูกมันตอกย้ำว่าที่นี่ไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นนรกขุมที่ลึกที่สุดที่เขากับลูกสาวถูกโยนลงมา สมยศนั่งคู้ตัวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาที่พร่ามัวจับจ้องไปที่ร่างของมินนี่... ลูกสาวที่เคยเป็นดาวมหาลัยชื่อดัง ผู้หญิงที่เคยรักสวยรักงามและมีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ บัดนี้เหลือเพียงซากมนุษย์ที่ดูแทบไม่ออกว่าเป็นคนเดิม ผิวของมินนี่เหลืองซีดจนเห็นเส้นเลือดฝอยเขียวคล้ำลากผ่านโหนกแก้มที่ตอบจนหนังติดกระดูก ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มแห้งแตกจนมีเลือดซึมออกมาตามร่องแตก แต่ที่สยองที่สุด... คือสิ่งที่อยู่นอกผ้าห่ม มือทั้งสองข้างของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวหนาเตอะ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยปกปิดความบิดเบี้ยวข้างใต้ได้เลย ปลายนิ้วที่โผล่พ้นผ้าพันแผลออกมานั้นดูเขียวคล้ำและหักงอผิดรูปอย่างน่าเกลียด “คุณหมอเสียใจด้วยครับ เส้นเอ็นถูกตัดขาดและถูกทำลายอย่างเป็นระบบ... เหมือนคนทำตั้งใจไม่ให้เธอได้กลับมาใช้มือคู่นี้อีกเลย...” คำพูดของหมอวนเวียนอยู่ในหัวสมยศเหมือนเสียงกระซิบจากนรก เขารู้ดี

จีน่าไม่รอช้า และเธอก็ต้องการเขาจนเนื้อตัวสั่นไปหมด มือเรียวเล็กเอื้อมไปถลกลวดลายลูกไม้บนไหล่ให้ชุดนอนผ้าลื่นสีครีมหลุดร่วงลงไปกองที่เอว ทรวงอกอวบอิ่มดีดตัวออกมาท้าทายสายตา ยอดสีชมพูระเรื่อชูชันเพราะไอเย็นจากแอร์และความตื่นเต้น อัคนีจ้องมองภาพนั้นด้วยตาพร่ามัว เขาครางในลำคอก่อนจะสลัดกางเกงและชั้นในทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความเป็นชายที่แข็งขึงเต็มที่จนเส้นเลือดปูดโปนขยายตัวรับอารมณ์ดิบ "อึก... ใจร้อนจังนะทูนหัว..." อัคนีคำรามพร่า มองดูแม่แมวสาวที่คลานขึ้นมานั่งคร่อมทับหน้าท้องเขา จีน่าขยับสะโพกบดเบียดลงบนมัดกล้ามท้องที่เกร็งแน่น เธอโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอแกร่งที่ยังมีกลิ่นวิสกี้และบุหรี่จางๆ วนเวียนอยู่ มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเธอได้ดีชะมัด "ซี๊ดดด..." อัคนีห่อปากครางเมื่อลิ้นเล็กตวัดเลียติ่งหูเขา "เฮียขา..." จีน่ากระซิบเสียงสั่น แววตาฉ่ำเยิ้ม "จีน่าอยากได้เฮีย... อยากได้แรงๆ จนเดินไม่ไหวเลย" คำพูดลามกที่หลุดออกมาจากปากสวยๆ ทำให้อัคนีแทบคลั่ง เขาจิกมือลงบนที่นอนแน่นขณะที่จีน่าเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมา บดจูบและดูดดึงยอดอกเขาเหมือนจะกลั่นแกล้ง ลิ้นซุกซนตวัดวนจนเขาต้