All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

ความเงียบในห้องมันช่างน่าอึดอัด จีน่านั่งคู้ตัวอยู่บนโซฟา สองแขนกอดเข่าแน่น สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มืดสนิท ‘นกเขาไม่ขัน...’ ประโยคนั้นของโมนายังดังก้องไปมา “ไม่จริงหรอกน่า...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นพร่า “สามวันก่อน... เฮียยังดุขนาดนั้นเลยนี่นา” มือเล็กละจากหัวเข่า เลื่อนมาวางทาบลงบนหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ความร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วเมื่อสมองสั่งให้จำถึงสัมผัสหนักหน่วงและการสอดแทรกอันเร่าร้อนในคืนนั้น แต่... ถ้าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดมันคือความจริงล่ะ ถ้าเฮียมีปัญหาจริงๆ... แล้วทำไมคืนนั้นเขาถึงเอาเธอจนแทบสลบคาเตียงได้ ‘ร่างกายเฮีย... มันเลือกแค่เราคนเดียว...’ เสียงกระซิบของเขาในความทรงจำดังแทรกขึ้นมา จีน่าเม้มปากแน่น หัวใจพองโตด้วยความดีใจ แต่เสี้ยววินาทีต่อมา ความกลัวก็ตีรวนขึ้นมาแทนที่ แล้วถ้าวันหนึ่งร่างกายเขาหายดีล่ะ ถ้าเขากลับมาใช้การได้ปกติกับทุกคน... เขาจะยังต้องการเธออยู่ไหม? หรือเธอเป็นแค่ยาที่เขากินเพื่อรักษาอาการตายด้าน ยิ่งคิด ความน้อยใจก็ยิ่งจุกอก น้ำตาเม็ดใสเอ่อท้นจนภาพตรงหน้าพร่ามัว จีน่าซบหน้าลงกับหัวเข่า ปล่อยเสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาใ

เสียงซู่ซ่าของน้ำจากฝักบัวดังต่อเนื่องเกือบยี่สิบนาที อัคนีปล่อยให้สายน้ำเย็นเฉียบชะล้างคราบไคล คาวเลือด และความทรงจำดิบเถื่อนที่เพิ่งไปเผชิญมาให้ไหลลงท่อระบายน้ำไปจนหมด เขาเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ สภาพท่อนบนเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันหมิ่นเหม่รอบเอว หยดน้ำเกาะพราวบนลอนกล้ามเนื้อและรอยสักที่ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ จีน่านั่งรออยู่บนโซฟาแล้ว ตรงหน้าเธอมีกล่องปฐมพยาบาลวางเปิดอ้าซ่าเตรียมพร้อม “มาค่ะ นั่งลงตรงนี้เลย” มือเล็กตบลงบนเบาะข้างตัวแปะๆ รับบทพยาบาลสาวจำเป็น อัคนียิ้มบางๆ เดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างเธออย่างว่าง่าย “ทำเบาๆ นะ... หมอ” เขากระเซ้า จีน่าค้อนขวับ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ เธอค่อยๆ แกะพลาสเตอร์เก่าที่ขมับเขาออก เผยให้เห็นรอยถลอกยาวที่เริ่มตกสะเก็ด มือเรียวคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนแผลอย่างเบามือที่สุด “อึ่ย...” อัคนีเผลอสูดปาก หน้าเหลียวหนี “อยู่นิ่งๆ สิคะ ทนแสบนิดนึงนะ... แผลจะได้ไม่ติดเชื้อ” เธอดุเสียงเบา ก้มหน้าก้มตาเป่าลมฟู่ๆ ใส่แผลให้เขา ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินบนผิวแก้ม กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ จากตัวเธอ... ทำให้อัคนีที่เคยหัวเสียมาตลอดสามวันสงบลงอย่างประหลาด

กลิ่นกาแฟดำหอมกรุ่นลอยแตะจมูก อัคนีนั่งพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้มือเล็กๆ ของจีน่าแตะสำลีชุบน้ำเกลือลงบนรอยแผลที่ขมับอย่างเบามือ “แผลตกสะเก็ดหมดแล้วค่ะ...” เธอพึมพำ ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับรอยแผลจางๆ “ที่สีข้างก็แห้งสนิทแล้ว ไม่ต้องปิดพลาสเตอร์แล้วนะคะ” ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เพนต์เฮาส์แห่งนี้กลายเป็นเซฟเฮาส์ส่วนตัวที่เขาแทบไม่ออกไปไหน เขาปล่อยให้จีน่าสวมบทผู้คุม คอยปลุก จัดยา ทำแผล และกล่อมเขาหลับทุกคืน ซึ่งมาเฟียอย่างเขาก็เต็มใจโยนงานทุกอย่างทิ้ง ยอมเป็นคนไข้ให้เธอรังแกแต่โดยดี อัคนีดึงมือเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับขมับเขามากดจูบหนักๆ “พยาบาลดูแลดีขนาดนี้... วันนี้เฮียจะพาออกไปข้างนอก” มือที่กำลังจะเก็บกล่องปฐมพยาบาลชะงักกึก จีน่ากะพริบตาปริบๆ “ไปข้างนอก? ไปไหนเหรอคะ?” “ไปเปิดหูเปิดตา” เขาจิบกาแฟดำ ยิ้มมุมปาก “ขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเป็นเพื่อนเฮียมาเป็นอาทิตย์ คงเบื่อแย่... วันนี้อยากได้อะไร ชี้เลย... เฮียจะเปย์ให้หมด ถือเป็นโบนัสให้พยาบาลส่วนตัว” หัวใจจีน่าเต้นตึกตัก... นี่มัน... การออกเดทครั้งแรกของพวกเขาชัดๆ! “ตะ... แต่หนูไม่ได้อยากได้อะไรนี่คะ เสื้อผ้าเฮียก็ให้คนซื้อมาเตร

“ก็จะป้อนให้กินเดี๋ยวนี้แหละ... กินให้อิ่มไปเลย!” สิ้นเสียงคำราม มือหนาหยาบกร้านก็ล้วงพรวดเข้าไปใต้ชายกระโปรงเดรส ฝ่ามือร้อนลูบไล้บีบเค้นต้นขาเนียน นิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งขอบลูกไม้ของกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว แล้วออกแรงกระชากสุดแรง! แควก! เศษผ้าลูกไม้ขาดวิ่นติดมือมาอย่างง่ายดาย อัคนีเหวี่ยงมันทิ้งไปที่มุมลิฟต์อย่างไม่ไยดี... ตอนนี้ไม่มีอะไรมาขวางกั้นระหว่างเขากับเธออีกต่อไป เขากดสะโพกเข้าหากลีบเนื้อนุ่มที่ฉ่ำเยิ้ม บดคลึงความแข็งขึงผ่านเนื้อผ้าเดรสบางๆ เป็นการหยั่งเชิง “จะถอดเอง... หรือจะให้เฮียฉีก?” เขาเค้นเสียงต่ำถามชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดซอกคอจนคนในอ้อมแขนสะดุ้ง จีน่าหอบหายใจสะท้าน ขนอ่อนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอมองภาพสะท้อนในกระจกลิฟต์... ผู้หญิงหน้าแดงก่ำ ตาเยิ้มฉ่ำ ปากเผยอครางหวิวๆ... เขาดูดุดัน น่ากลัว... แต่โคตรเซ็กซี่จนเธอเลือดพล่าน เธอไม่กลัวเลยสักนิด กลับตื่นเต้นจนแทบคลั่ง! เธอตัดสินใจแล้ว... ว่าจะเป็นคนคุมเกมนี้เอง จีน่าพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาช้าๆ สองมือเล็กวางแหมะลงบนแผงอกกว้าง ลูบไล้ลอนกล้ามเนื้อเบาๆ สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปจับหัวซิ

เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่จีน่าเห็นคือแผงอกตึงแน่นที่เธอใช้หนุนแทนหมอนมาทั้งคืน ท่อนแขนแกร่งที่พาดทับเอวเธอยังคงกอดรัดไว้แน่น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงกระหม่อม จมูกโด่งเป็นสันของเขากดฝังลงกับกลุ่มผมนุ่มของเธอ จีน่าปรือตามองนาฬิกาดิจิทัลข้างเตียง... แปดโมงเช้า โชคดีที่วันนี้เธอมีเรียนคลาสบ่าย เลยไม่ต้องรีบลุก แต่ก็ต้องเผื่อเวลาอาบน้ำแต่งตัวและเดินทางไปกินข้าวเที่ยงกับยัยฟ้าตามที่นัดกันไว้ ร่างบางพยายามขยับตัวออกจากอ้อมกอดอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้กวนคนนอนหลับ แต่แค่เธอขยับตัวนิดเดียว วงแขนแกร่งก็ตวัดรัดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังบางเบียดชิดกับอกกว้าง “จะรีบไปไหน...” เสียงทุ้มต่ำงัวเงียดังก้องอยู่ชิดใบหู จีน่าชะงักกึก ค่อยๆ พลิกตัวกลับไปหาเขา ดวงตาคมกริบที่เคยปิดสนิท ตอนนี้เปิดปรือขึ้นมองเธออยู่ก่อนแล้ว ความอ่อนโยนที่ฉายชัดออกมาจนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว “เฮียขา...” เธอเรียกเสียงอ่อนหวาน “เมื่อคืน... หนูมีความสุขมากเลยนะคะ... มันดีมากเลย ฟิน” แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ “รักเฮียจัง...” สิ้นเสียงเล็กๆ นั้น อัคนีนิ่งงันไป ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ดวงตาคมกริบจดจ้องเพียงใบหน้าหวานที่แ