บทที่11 คุณคิรินทร์ืกินแซ่บ

บทที่11

คุณคิรินทร์กินแซ่บ

อากาศในห้องเพนต์เฮาส์เย็นเฉียบจากแอร์ที่ทำงานเต็มกำลัง แต่อุณหภูมิภายในร่างกายของคนสองคนกลับตรงกันข้าม

มินตราซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มสีครีม ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดแผ่นอกหนา เสียงลมหายใจของคิรินทร์สม่ำเสมอและหนักแน่น แต่อ้อมแขนยังคงกอดกระชับไม่ปล่อยราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

“คุณคิรินทร์”

เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ลมหายใจอุ่นแนบอยู่ตรงลำคอเขา ขณะปลายนิ้วเล็กไล้วนที่กระดูกไหปลาร้าเบา ๆ

เขาลืมตาขึ้นทันที เสี้ยวหน้าคมชัดสะท้อนแสงไฟหัวเตียง ทำให้รอยยิ้มอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเธออย่างนิ่งนาน ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบเส้นผมยุ่งเหยิงของเธออย่างอ่อนโยน

“เมื่อกี้ยังครางไม่เป็นศัพท์อยู่เลย”

เขากระซิบมินตราเบิกตากว้างก่อนจะฟาดเบา ๆ ที่อกเขาอย่างขัดเขิน แต่เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วดึงเธอมากอดแน่นกว่าเดิม

“ไม่ต้องอายหรอก ฉันชอบตอนเธอพูดไม่ได้ มันน่ารักดี”

เธอหน้าแดงจัด ซุกหน้าลงกับอกเขาแล้วเอ่ยเสียงอู้อี้

“ก็คุณทำแบบนั้น...มันจะไม่พูดไม่ชัดได้ไงล่ะคะ”

คิรินทร์พลิกตัวขึ้นคร่อมเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาเปล่งประกายราวกับนักล่าที่ได้เหยื่อ หญิงสาวร้องเสียงหลงก่อนจะหัวเราะเมื่อเขาโน้มตัวลงจี้เอวเธอเบา ๆ

“หยุดเลยนะ อย่าจี้!”

“งั้นยอมให้จูบดี ๆ” เขาต่อรอง ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากเธอโดยไม่รอคำตอบ

จูบนั้นอ่อนโยนแต่ยาวนาน ราวกับต้องการย้ำเตือนให้เธอรู้ว่า ต่อให้ไม่มีคำว่ารัก...ความผูกพันระหว่างพวกเขาก็แน่นแฟ้นเกินกว่าจะหันหลังให้กันได้ง่าย ๆ

ผ้าห่มค่อย ๆ ถูกเลื่อนขึ้นคลุมศีรษะของทั้งสองคนและภายใต้ผ้าห่มผืนนั้น ไม่มีเสียงใดชัดเจนเท่าหัวใจที่เต้นสอดประสานกัน

เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงต่ำทุ้มพร่าทำให้ผิวมินตราสะท้านวาบ

"ฉันยังไม่ได้กินของหวานเลยนะจะยอมให้ชิมไหม มินตรา"

ดวงตาเธอเบิกเล็กน้อย ก่อนจะหลบตาด้วยใบหน้าแดงจัด แต่ริมฝีปากกลับไม่ปฏิเสธ คำตอบนั้นชัดเจนจากการที่เธอขยุ้มผ้าห่มไว้แน่น พลิกกายเล็กน้อยเปิดทางให้เขาโดยไม่ต้องพูด

คิรินทร์ไล้ปลายนิ้วผ่านหน้าท้องนุ่มเนียนลงไปอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากเขาแตะจูบตามแนวลำตัว ไล่ต่ำลงเรื่อย ๆ ราวกับกำลังบูชาร่างกายเธอทุกส่วนด้วยความเคารพและหลงใหล

เสียงลมหายใจของมินตราสะดุด เธอเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นจัดแตะลงตรงเนินอ่อนไหวที่สุดในร่างกาย

เขาไม่เร่งรีบ เขาใช้ปลายลิ้นแตะสัมผัสเบา ๆ ทีแรกเหมือนหยอกล้อ แต่กลับสร้างแรงกระเพื่อมในร่างเธอจนสะโพกยกหนีไม่ทันรู้ตัว

"คุณคิรินทร์...อื้อ...อย่าแกล้ง..."

แต่เขากลับยิ้ม ยิ่งได้ยินเสียงร้องอาย ๆ แบบนั้น ยิ่งเพิ่มแรงปรารถนา

“ฉันชอบฟังเสียงเธอตอนนี้...ยิ่งกว่าตอนครางเรียกชื่อฉันอีกนะ”

จากการหยอกเบา ๆ กลายเป็นจังหวะลิ้นที่แนบแน่นระรัว และดูดกลืนราวกับจะปลิดวิญญาณจากเธอ มินตราได้แต่จิกมือกับผ้าปูเตียง ร่างกายสั่นไหวไปตามทุกจังหวะที่เขาแตะต้อง

ขณะเดียวกัน มือหนาของเขาก็เลื่อนขึ้นมาจากสะโพก ลูบไล้ขึ้นตามแนวเอว ก่อนจะปะทะกับทรวงอกอวบที่กระเพื่อมตามจังหวะหอบหายใจนั้นอย่างยั่วเย้า

เขาใช้ฝ่ามือทาบลงแล้วบีบขยำแน่นสลับเบา ราวกับทดสอบความอ่อนนุ่มในอุ้งมือ ขณะสายตาคมกริบของเขาก็ชำเลืองขึ้นไปมองใบหน้าหวานของเธอที่แดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำปรือสะท้อนความวูบไหวในอารมณ์อย่างไม่ปิดบัง

รอยยิ้มมุมปากของคิรินทร์ปรากฏอย่างชัดเจน พึงพอใจในทุกท่าทีของหญิงสาวใต้ร่างที่ทั้งหวั่นไหวและโอนอ่อนให้เขาอย่างหมดใจ รัวริน และดูดกลืนราวกับจะปลิดวิญญาณจากเธอ มินตราได้แต่จิกมือกับผ้าปูเตียง ร่างกายสั่นไหวไปตามทุกจังหวะที่เขาแตะต้อง

เสียงครางกระเส่าหลุดออกมาจากลำคอเธอทุกคราเมื่อเขาใช้ปลายลิ้นรุกเร้าลึกเข้าไปในความลับที่เปลือยเปล่า เธอหอบหายใจถี่จัด เมื่อจุดเสียวซ่านถูกตวัดซ้ำซากอย่างมีจังหวะ

ในตอนนั้น มินตรารู้สึกเหมือนตัวเองหลอมละลายอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกันกับคนที่ไม่ได้รักเธอด้วยปากเพียงอย่างเดียวแต่ใช้หัวใจในทุกสัมผัสที่มอบให้

“อื้อ...คุณคิรินทร์...”

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะขยับลงต่ำอีกครั้ง ลิ้นร้อนแตะลงบนจุดอ่อนไหวที่เปลือยเปล่าอย่างไม่รีบร้อนแต่เร้าใจ ปลุกเร้าเธออย่างผู้ชายที่รู้ดีว่าเธอต้องการอะไร

เขาใช้ลิ้นแตะ ตวัด และดูดดุนราวกับกำลังชิมของหวานที่โปรดปราน เสียงหอบหายใจของมินตราเริ่มถี่จัด ร่างกายสั่นระริกอย่างยากจะควบคุมเมื่อแรงปรารถนาเริ่มซัดท่วมทุกส่วนนาที

มือข้างหนึ่งของเขายังกอบกุมทรวงอกเธอไว้ไม่ปล่อย จังหวะที่นิ้วโป้งวนเล่นที่ยอดอกพร้อมกับลิ้นที่กำลังสวาปามจุดเร้นลับด้านล่างนั้น ทำให้มินตราแทบหลุดเสียงหวีดร้องออกมา

“ไม่ไหวแล้ว...หนูจะ...อื้ออ”

เธอหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างกระตุกเป็นระลอกจากความสุขล้นที่พุ่งทะลักอย่างไม่ทันตั้งตัว คิรินทร์ยิ้มพึงพอใจใช้หลังมือปาดริมฝีปาก ก่อนจะโน้มตัวขึ้นมาจูบเธออีกครั้ง

“ฉันกินของหวานตอนเช้าได้ทุกวันเลยนะ ถ้าเธอยอมให้ฉันกินก่อนอาหารเช้า”

มินตราทุบไหล่เขาเบา ๆ ด้วยฝ่ามือเล็ก ใบหน้าแดงจัดจนลามถึงใบหู เธอเบือนหน้าหนีแต่ก็ยังหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อแรงอารมณ์คลี่คลาย คิรินทร์ก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วอุ้มเธอตามเข้าไปในห้องน้ำกว้างของเพนต์เฮาส์โดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว

เสียงน้ำอุ่นจากฝักบัวกระทบกระเบื้องอย่างแผ่วเบา ขณะที่มินตรายืนนิ่งอยู่ใต้สายฝนเทียม คิรินทร์ยืนซ้อนหลังพร้อมกับลูบไล้สบู่เหลวลงบนฝ่ามือใหญ่ก่อนจะลูบไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอด้วยความอ่อนโยน

"ตัวเล็กนิดเดียว จะให้ฉันอาบน้ำถูให้ทุกวันเลยก็ยังไหวนะ"

เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ คุณคิรินทร์ชอบพูดอะไรลามกอยู่เรื่อย

“คุณทำไม่ได้หรอกเดี๋ยวหนูเคยตัว”

“ก็เคยไปเลยสิ ฉันเต็มใจ”

มินตราเอียงหน้าหลบสายตาเขาที่มองเธอผ่านกระจก เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยกมือลูบแขนเขาเบา ๆ แทนคำพูด

มือของเขาลูบไล้จากต้นคอลงไปตามไหล่ แผ่นหลัง และวกมาข้างหน้าช้า ๆ กอบกุมอกอ่อนนุ่มทั้งสองข้างไว้พร้อมกับออกแรงบีบขยำนิดหน่อยเหมือนหยอกเย้า

“ยังแดงอยู่เลยนะเมื่อคืนฉันทำแรงไปหรือเปล่า”

เขากระซิบข้างหูแล้วแกล้งจูบไหล่เธอเบา ๆ

“คุณนี่ ขี้แกล้งที่สุดเลย!”

มินตราเอ่ยเสียงเบา หน้าแดงยิ่งกว่าเก่า

“ก็คนมันหลง”

เขาตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน ขณะลมหายใจอุ่นจัดยังไล้รินอยู่ข้างแก้มเธอไม่ห่าง หลังจากอาบน้ำเสร็จ คิรินทร์หยิบผ้าขนหนูมาซับผิวเธออย่างทะนุถนอม เขาลูบผมเธอเบา ๆ ใช้ปลายนิ้วจัดระเบียบปอยผมที่ชื้นแฉะให้เข้าที่ ราวกับกำลังดูแลของมีค่าที่ไม่อยากให้บุบสลาย

“แต่งตัวสิ เดี๋ยวพาไปทานข้าวเช้า”

“ที่ไหนคะ”

มินตราถามอย่างสงสัย พลางเอาผ้าเช็ดตัวพันกายแน่น

“ที่ท่าเรือ ฉันอยากพาเธอไปนั่งเรือยอชต์ลำใหม่ที่เพิ่งถอยจอดเทียบท่าเมื่อคืน”

ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นทันที

“จริงเหรอคะ!”

“หรือว่าไม่อยากไป”

เขาเลิกคิ้วแสร้งถามเฉยๆ เพราะรู้ยังไงคนตัวเล็กก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

“ไปสิคะ! หนูอยากนั่งโต้ลมอยู่บนเรือแบบนั้นอีก”

เธอว่าแล้วรีบวิ่งกึ่งกระโดดกลับเข้าห้องแต่งตัวโดยไม่ลืมหันมายิ้มหวานให้เขาอย่างอารมณ์ดี คิรินทร์มองตามพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ บนมุมปาก มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบคางราวกับพึงพอใจที่เห็นเธอเริ่มยิ้มได้ง่ายขึ้น

ครู่ต่อมา ทั้งคู่ก็ขึ้นรถลิมูซีนส่วนตัวที่พาไปยังท่าเรือส่วนตัวใกล้ ๆ คอนโด เรือยอชต์สีขาวหรูหราจอดรออยู่ที่ปลายทาง ลำใหญ่ ทรงสง่า พร้อมพนักงานประจำเรือคอยโค้งต้อนรับทันทีที่เห็นเจ้าของมาถึง

มินตราอ้าปากค้างกับความอลังการของเรือยอชต์ เธอยืนมองด้วยตาโต คิรินทร์จึงโอบเอวพาเธอก้าวขึ้นเรืออย่างนุ่มนวล

“ระวังตกนะ ตัวบาง ๆ แบบนี้ เดี๋ยวลอยไปกับลม”

“คุณก็พูดเกินไป”

มินตราหัวเราะคิกคักพลางช้อนสายตามองคนอายุมากกว่าด้วยท่าทีเขินอาย เธอไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นสักหน่อย

ท้องฟ้าเปิดแดดอุ่นและสายลมทะเลอ่อน ๆ ทำให้บรรยากาศราวกับอยู่ในโลกอีกใบบนดาดฟ้าเรือ คิรินทร์จัดเตรียมอาหารเช้าและไวน์อ่อน ๆ ไว้ให้ พร้อมผ้าปูรองนั่งแสนสบาย.มินตราทิ้งตัวลงนั่ง ยิ้มกว้างรับลม เธอหลับตาสูดกลิ่นทะเลอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ กำลังมองเธออยู่อย่างไม่วางตา

ครู่หนึ่งเธอลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเปลี่ยนชุดของเรือและเมื่อกลับมาอีกครั้ง เธอในชุดบิกินี่สีดำขับผิวขาวผ่องที่ตัดกับแสงแดดยามสายจนดูเจิดจ้าเกินห้ามใจ

เรือนร่างโค้งเว้ารับกับแสงอาทิตย์ได้อย่างน่ามอง มินตราก้าวขึ้นไปยืนตรงห้องควบคุมเรือ โก่งตัวเล็กน้อยเพื่อดูวิวข้างหน้า ขณะที่ปลายผมยาวสยายพลิ้วตามลมทะเล

เสียงคลื่นดังซัดกระทบเรือเบา ๆ ทว่า คิรินทร์กลับได้ยินเพียงเสียงลมหายใจตัวเองที่กำลังสะดุด เขาหลุบตาลงต่ำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านแผ่นหลังนวลเนียน เอวคอด และสะโพกกลมกลึงที่แนบแน่นภายใต้ชุดว่ายน้ำชิ้นน้อยที่แทบไม่ปกปิดอะไรเลย

“แต่งแบบนี้รู้ไหมว่าอันตรายมาก”

เสียงของเขาดังขึ้นจากข้างหลังมินตราหันกลับมายิ้มทะเล้นให้

“อันตรายกับใครคะ?”

“กับคนที่อยากพาเธอลงไปใต้ดาดฟ้าตอนนี้ทันที”

“แล้วคุณกล้าหรือเปล่าล่ะ”

เธอยั่วเขาเบา ๆ แล้วหันกลับไปมองวิวต่ออย่างจงใจคิรินทร์ยิ้มเย็นอย่างผู้ใหญ่ที่พร้อมจะลงโทษเด็กซน

“หึ...อย่าท้าผู้ใหญ่นะ คนอย่างฉันไม่เคยลังเล ถ้าอยากก็จะเอาเลย”

ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว มือหนาของเขาก็โอบรอบเอวแล้วดึงเธอเข้ามาปะทะอกกว้างอย่างแนบชิด

หมับบ!!

เสียงลมหายใจของเขาร้อนจัดอยู่ข้างใบหู ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะลูบไล้ลงไปตามแนวสันหลัง แล้วกระตุกบิกินี่เส้นเล็กให้หลุดออกอย่างง่ายดาย

“อ๊ะ!! อ๊ายย คุณคิรินทร์”

มินตราสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่ผลักไส ร่างกายเธอร้อนระอุและวูบไหวราวกับเปลวคลื่นซัดสาดอยู่ภายใน

“กล้าท้านัก...จะไม่ให้หยุดพักเลยคอยดู”

เสียงเขากระซิบข้างหู ก่อนมือหนาจะยกขึ้นฟาดลงบนก้นเนียนนุ่มอย่างจงใจ

“อ๊ะ”

เธอร้องเบา ๆ ทั้งเจ็บและสะท้าน มือเล็กเผลอคว้าจับแขนเขาแน่น คิรินทร์ยิ้มชอบใจในปฏิกิริยานั้น ริมฝีปากเขากดลงบนซอกคอ สูดกลิ่นกายสาวอย่างหลงใหล แล้วใช้ลิ้นตวัดลากไล้ไปตามแนวไหล่เปลือย

“ตรงนี้ของฉันทั้งนั้น”

เขากระซิบหนักแน่น ก่อนจะก้มลงครอบครองยอดทรวงอวบด้วยปากร้อนแรง ใช้ลิ้นหมุนวนแล้วดูดดึงเบา ๆ จนมินตราครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ลมทะเลโบกไหวไปทั่วระเบียงบนสุดของเรือ แต่ไม่อาจเย็นพอจะกลบความร้อนแรงที่ปะทุอยู่ใต้แสงแดด ฝ่ามือของเขาเคลื่อนไหวชำนาญ ลูบไล้ สอดแทรก แล้วกดจูบไปทุกพื้นที่ร่างกายของเธออย่างรู้จังหวะ

เสียงหอบหายใจของมินตราราวกับเสียงคลื่นยามกระแทกฝั่ง สั่นไหว รัวเร่ง และขาดห้วงเป็นจังหวะที่เร้าอารมณ์

คิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ มือยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด

“ไม่ไหวแล้วใช่ไหม..ตรงนี้เธอแฉะหมดแล้ว”

เขาถามอย่างรู้คำตอบ

“อื้อ...คุณคิรินทร์...”

เธอร้องเสียงพร่า แววตาวิงวอนด้วยความปรารถนา เขาโน้มตัวเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงจูบ แต่เป็นการรวมร่างที่่ร้อนเร่าจนสั่นสะเทือนทั้งเรือ

แดดยามสายเริ่มอ่อนลงจนกลายเป็นอุ่นไอสีทองอาบทั่วเส้นขอบฟ้าทะเล มินตรานั่งอยู่บนเบาะนุ่มท้ายเรือยอชต์ ห่มผ้าเช็ดตัวไว้หลวม ๆ ขณะที่ปล่อยผมยาวให้ลู่ไหลตามลม

เธอเพิ่งเดินกลับขึ้นมาจากห้องน้ำด้านล่าง ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังเต็มไปด้วยกลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของเกลียวคลื่นและความหอมจางของไวน์บนโต๊ะเคียง

คิรินทร์นั่งเอนกายอยู่ตรงข้าม มือข้างหนึ่งวางบนพนักโซฟา ส่วนอีกข้างถือแก้วไวน์ครึ่งแก้ว ดวงตาของเขาไม่เคยละไปจากเธอเลยตั้งแต่นาทีที่เธอก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าอีกครั้ง

“มองอะไรคะ?”

มินตราถามเสียงนุ่ม พลางยกยิ้มมุมปากอย่างรู้งาน

“มองคนที่ทำให้ผู้ชายวัยสี่สิบรู้สึกเหมือนเป็นเด็กหนุ่มวัยยี่สิบอีกครั้ง”

คำพูดนั้นทำให้มินตราหัวเราะคิก ก่อนจะคลานเข่าเข้าไปใกล้เขาช้า ๆ ราวกับแมวสาวที่รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองมีอำนาจแค่ไหนในวินาทีนี้

“แปลว่าหนูยังมีของดีใช่ไหมคะ”

เธอเอ่ยพร้อมแกล้งเบียดอกแน่นกับต้นแขนเขา

“เกินกว่าคำว่าดีมากนัก”

เขาตอบพร้อมวางแก้วลง แล้วหันมามองเธอด้วยแววตาร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มินตรานั่งลงบนตักเขาอย่างอวดดี สองมือประสานรอบต้นคอ ริมฝีปากเล็กจรดข้างแก้มของเขาเบา ๆ เสมือนแตะลมหายใจ

“แล้วถ้าหนูอยาก...ดูแลคุณบ้างล่ะ”

คิรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะคำพูดนั้นปลุกสัญชาตญาณบางอย่างในตัวชายผู้ที่คุ้นชินกับการเป็นฝ่ายควบคุมมาโดยตลอด

“แน่ใจเหรอว่าสิ่งที่เธอขอจะรับมือได้”

เขากระซิบขณะที่ปลายนิ้วลูบหลังเธอเบา ๆ

“ไม่แน่ใจเลยค่ะแต่ถ้ามีคุณสอน หนูว่าคงพอเรียนรู้ได้นะ”

มินตรายิ้มหวาน เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับคางเธอให้สบตากับเขาอย่างจริงจัง

“จำไว้นะมินตราผู้หญิงที่เริ่มคุมเกม ต้องกล้าพอที่จะเล่นมันให้จบ”

มินตราไม่ตอบ แต่โน้มตัวลงแนบชิดมากขึ้น ริมฝีปากของเธอจูบที่ซอกคอเขาอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากที่สั่นนิด ๆ ด้วยความประหม่า แต่กลับแฝงด้วยความตั้งใจแน่วแน่

มือบางเลื่อนลงไปปลดกระดุมเสื้อเขาทีละเม็ด ดวงตาไม่ละจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่พูด ไม่ถาม แต่ส่งผ่านทุกอย่างผ่านการกระทำ

คิรินทร์ยอมเอนกายลงเบา ๆ ปล่อยให้หญิงสาววัยใสที่เขาเคยปกป้อง เป็นฝ่ายครอบครองเขาบ้างในคืนนี้ เธอจูบเขาอย่างนุ่มนวล ใช้ทุกอย่างที่มีความกล้า ความเขิน ความใคร่ และความรักผสมปนเปเข้าด้วยกันจนกลายเป็นสัมผัสเดียวที่ร้อนลึก

เขาสอนเธอด้วยถ้อยคำสั้น ๆ เวลาจำเป็น มือหนาคลายกังวลเธออย่างใจเย็น ริมฝีปากจูบหน้าผากเพื่อปลอบโยน ก่อนเธอจะค่อย ๆ ลูบไล้ลงต่ำตามคำแนะนำของเขาอย่างประณีตและซื่อสัตย์ในสิ่งที่ตั้งใจจะมอบให้

เสียงหอบเบา ๆ หลุดออกจากริมฝีปากของเขา แต่แววตากลับมีเพียงความอ่อนโยน

“ดีมากคนเก่งของฉัน”

เขาพึมพำพร้อมวางมือบนศีรษะเธออย่างหวงแหน ร่างสองร่างโอบรัดกันไว้กลางเรือยอชต์ ราวกับไม่มีโลกภายนอก ไม่มีใคร ไม่มีอะไรนอกจากลมหายใจของกันและกัน

คืนนี้มินตราอาจไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ได้รับความรักจากเขา แต่เป็นผู้หญิงที่เริ่มเข้าใจว่าการรักใครสักคนด้วยหัวใจทั้งหมดนั้นหมายถึงการกล้าจะให้มากเท่ากับที่ได้รับ

และคุณคิรินทร์...ก็พร้อมจะยอมอ่อนลงทุกอย่าง เพื่อเด็กสาวคนนี้เสมอ