บทที่12 หนูขออยู่บนนะคะ

บทที่12

หนูขออยู่บนนะคะ

บนห้องนอนบนเรือยอชต์ขนาดใหญ่ที่ยังทอดลำอยู่กลางทะเล มินตราขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มที่นอนแนบข้าง แผ่นอกแน่นตึงของคิรินทร์ขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอพร้อมกับลมหายใจที่อุ่นนุ่มแนบข้างแก้มของเธอ

กลิ่นหอมสะอาดจากกายเขายังติดอยู่ที่ปลายจมูก และเธอก็ไม่มีเจตนาจะผละออกไปไกลจากอ้อมแขนนี้เลยสักนิด

มือหนาที่ยังพาดอยู่บนเอวบางกระชับแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน ราวกับรู้ว่าเธอเริ่มตื่น คิรินทร์ลืมตาช้า ๆ ดวงตาคมใต้แพขนตาหนาทอดมองใบหน้าเล็กในระยะใกล้

“ตื่นแล้วเหรอ”

เขาถามเสียงแหบเบา ๆ แบบคนเพิ่งตื่นนอน แต่ยังเต็มไปด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ตื่นเพราะคุณกอดหนูแน่นเกินไปค่ะ”

มินตราตอบเสียงแผ่ว ปลายนิ้วลูบอกเขาเบา ๆ อย่างคนที่ไม่อยากตื่นจริง ๆ

“ก็กลัวเด็กน้อยจะหนีไปไหน”

เขาตอบยิ้ม ๆ พลางกดจูบเบา ๆ บนหน้าผากมินตราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำทับเขาอย่างจงใจ

แผ่นอกอุ่นแนบกับอกเปลือยของเขาเต็มแผ่น สายตาเงยขึ้นสบกับดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มที่มองเธอด้วยสายตาอบอุ่นซ่อนระลอกคลื่นแห่งแรงปรารถนาไว้ลึก ๆ

“เมื่อคืนคุณทำหนูเหนื่อยมากเลยรู้ไหม”

“แล้วไม่ชอบเหรอ”

เขาถาม พร้อมกับยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ

“ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ”

เธอตอบ พร้อมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้

“แต่ตอนนี้ขอแกล้งคนแก่หน่อยได้ไหมคะ”

คิรินทร์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะโดนริมฝีปากนุ่มประทับจูบเบา ๆ ที่มุมปากของเขา แล้วลากผ่านไปตามแนวกราม ซอกคอ และไหล่แข็งแรง

“คนแก่นี่แปลว่าใครกัน”

เขาแกล้งถามเสียงพร่าในลำคอ ขณะจับร่างบางพลิกให้กลับมาอยู่ใต้ร่าง

มินตราหัวเราะทั้งที่ยังหน้าแดง

“ก็คุณไงคะ พ่อหนุ่มสี่สิบที่ขยันทำให้เด็กปีหนึ่งตัวเล็ก ๆ อย่างหนูไม่มีแรงจะลุก”

“แล้วจะให้ลุกไปไหน”

เขาพูดพร้อมกดจูบลงที่กลีบปากนุ่มอย่างหนักแน่น มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอมินตราครางเบา ๆ กับสัมผัสนั้น ก่อนจะพูดแผ่วเสียงใกล้หูเขา

“อยากนอนกอดคุณต่อ แต่ก็อยากแกล้งคุณเหมือนกัน”

“เด็กซนแบบนี้ ต้องโดนสั่งสอนอีกแล้วสิ”

คิรินทร์ตอบพลางไล้ปลายจมูกไปตามซอกคอของเธอ ริมฝีปากหนาขบเม้มเบา ๆ อย่างหยอกล้อจนหญิงสาวสั่นสะท้าน

มินตราเริ่มอ้อนมากขึ้น เธอเอามือขึ้นกอดคอเขา คล้องไว้แน่น และใช้จังหวะที่เขาขยับตัวขึ้นเล็กน้อย กดจูบที่สันกรามเขาอย่างจงใจ

“อย่าพึ่งลุกไปไหนนะคะให้หนูกอดต่ออีกหน่อย”

คิรินทร์มองใบหน้าเล็กที่ซุกอยู่กับอกเขา แล้วพ่นลมหายใจออกอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่ ริมฝีปากหยักจูบเบา ๆ ที่ขมับเธออีกครั้ง

“รู้ไหม ว่าทำแบบนี้...”

“แบบไหนคะ?”

“แบบที่ทำให้ฉันไม่อยากให้เธอเป็นแค่เมียลับอีกต่อไป”

คำพูดนั้นทำให้มินตราชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างอึ้ง ๆ ดวงตาใสสั่นไหวไปกับความหมายของคำพูดนั้น ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเพราะไม่รู้จะตอบยังไง

คิรินทร์เอื้อมมือมาลูบผมเธอช้า ๆ แล้วโน้มหน้าลงมากดจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยนที่สุด

“ไม่ต้องตอบตอนนี้แต่แค่อยากให้รู้ไว้ว่าฉันเริ่มคิดแบบนั้นจริง ๆ แล้ว”

ริมฝีปากที่เคยจูบหน้าผาก เลื่อนต่ำลงมาจูบปลายจมูก แล้วหยุดที่กลีบปากเล็กอย่างแผ่วเบา จูบที่เริ่มจากความอบอุ่น ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาเมื่อมือหนาลูบไล้จากเอวขึ้นมาจับสะโพกกลมกลึงของเธอไว้แน่น

“ให้ฉันรักเธออีกครั้งได้ไหม”

เขาถามด้วยเสียงพร่ามินตราตอบด้วยสายตา ก่อนจะยกใบหน้าเข้าหาเขาเอง ปลายลิ้นแตะชิมกลีบปากล่างของเขาอย่างเงอะงะแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

คิรินทร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะผลักร่างเธอนอนราบลงกับที่นอน มือหนาเลื่อนขึ้นลูบไล้ทรวงอกอิ่มใต้ผ้าห่มผืนบางอย่างเชื่องช้า แล้วขบเม้มยอดอกเบา ๆ จนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก สองมือขยุ้มเส้นผมเขาแน่น

เสียงครางหวานหลุดจากริมฝีปากมินตราเบา ๆ

“ค...คุณ...”

“เรียกฉันว่าอะไรนะ”

เขาถามติดแกล้ง ขณะมืออีกข้างเลื่อนลงไปลูบไล้ที่หน้าท้องแบนราบ แล้วหยุดไว้ตรงสะโพก

“คิรินทร์”

“ดีมาก” เขากระซิบ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากกลับขึ้นมาจูบเธออีกครั้ง อย่างแผ่วเบาแต่ล้ำลึก

และในห้วงเช้าที่ควรเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยเสียงจูบ เสียงหอบหายใจ และแรงเต้นของหัวใจสองดวงที่เริ่มถักทอความสัมพันธ์ใหม่ ระหว่างคนที่เคยเป็นแค่เมียลับและชายผู้เคยบอกว่ารักคือของฟุ่มเฟือย แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาไม่อยากปล่อยไปแม้แต่วินาทีเดียว

ยามค่ำบนเรือยอชต์สุดหรูที่ทอดตัวกลางทะเลเปิดเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นส่วนตัว สายลมทะเลพัดโชยเย็นพลิ้ว กลบแสงไฟจากแผ่นดินใหญ่จนไม่เหลือแม้แต่เงาราง มีเพียงแสงดาวกระพริบพราวกับเกลื่อนฟ้ารับกับเสียงคลื่นซัดเบา ๆ ที่ข้างลำเรือ ให้ความรู้สึกราวกับโลกทั้งใบมีแค่สองคน

คิรินทร์จัดโต๊ะอาหารมื้อค่ำไว้ที่ระเบียงไม้ท้ายเรือ ชุดจานกระเบื้องเคลือบขาววางบนผ้าปูโต๊ะลายเรียบขลิบทอง เทียนไขสีงาช้างถูกจุดเรียงรายให้แสงนวลอบอุ่น สะท้อนแววตาของชายผู้เติบโตจากความเด็ดขาดเย็นชาสู่ความอ่อนโยนที่ยอมเปลือยหัวใจให้กับเด็กสาวเพียงคนเดียว

มินตราปรากฏตัวในชุดเดรสยาวสีงาช้าง ผ้าชีฟองบางเบาแนบลำตัวเผยให้เห็นเส้นสายความเยาว์วัยอย่างไม่ตั้งใจแต่ชวนลุ่มหลง ไหล่ข้างหนึ่งเปลือยเปล่าเผยผิวเนียนชวนสัมผัส เส้นผมเปียกหมาดจากการอาบน้ำปล่อยยาวล้อมกรอบหน้าหวาน เธอยิ้มเขินเมื่อเห็นสายตาเขามองมาแบบไม่กระพริบ

“สวยจนลืมหายใจเลยหรือไงคะ”

เธอถามแก้เขิน ยื่นมือมาวางบนอกเขาเบา ๆ คิรินทร์ไม่ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแต่เดินเข้ามา ดึงเธอเข้าหาตัว กดริมฝีปากบนหน้าผากเบา ๆ และกระซิบชิดหูว่า

“สวยจนอยากให้เลิกเป็นเมียลับ แล้วกลายเป็นเมียจริงของฉันเสียที”

มินตราเบิกตากว้างแต่ยังไม่ทันพูด เขาก็ถอยออก เดินไปดึงเก้าอี้ให้อย่างสุภาพ พร้อมเชิญให้เธอนั่งร่วมโต๊ะดินเนอร์

มื้ออาหารเริ่มต้นด้วยไวน์แดงรสละมุน กลิ่นหอมผลไม้และไม้โอ๊คเบาบางลอยคลุ้ง จานเรียกน้ำย่อยเป็นปลาแซลมอนรมควันกับครีมชีสบนขนมปังกรอบ

ตามด้วยสเต็กเนื้อเกรดพรีเมียมที่ถูกอบอย่างพิถีพิถัน ท่ามกลางเสียงคลื่น แสงเทียน และเสียงหัวเราะของหญิงสาวที่เริ่มคลายกังวลลงทุกที

“รู้ไหม ฉันไม่เคยจัดมื้อค่ำแบบนี้ให้ใครเลย”

“ไม่เชื่อค่ะ คุณออกจะรวย คงเคยมีสาว ๆ มานั่งตรงนี้บ้างแหละ”

“ไม่ใช่เรื่องของเงิน แต่มันคือเรื่องของความรู้สึก”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังจ้องเธอแน่นิ่งจนมินตราใจสั่นวูบ หลังจากจบมื้ออาหาร คิรินทร์เอื้อมมือไปแตะแขนเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงแรงดึงดูดมหาศาล

“เดินไปดูพระจันทร์กับฉันหน่อยสิ”

เธอยิ้มและพยักหน้า เขาจูงมือพาไปยังระเบียงด้านหลังเรือ จุดที่เงียบสงัด ลมเย็นพัดแรงกว่าด้านหน้า แต่กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าแปลกใจ

เขาโอบไหล่เธอเข้าหาอกกว้าง มินตราเอนศีรษะลงบนอกของเขาได้อย่างพอดิบพอดี เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นช้าแต่หนักแน่น มือของเขาลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ จนเธอเงยหน้าขึ้นสบตา แล้วจูบก็เกิดขึ้น

จ้วบบ

จูบที่ลึกและจริงจัง เร่าร้อนแต่ไม่รีบร้อน ปลายลิ้นของเขาไล้เลียอย่างชำนาญ กวาดไปตามริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอ ราวกับอยากชิมเธอทีละนิ้วทีละกลีบ

มินตราครางในลำคอเบา ๆ พลางใช้สองแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่น

มือหนาของคิรินทร์สอดเข้าใต้ชายเดรสบางเบา เลื่อนขึ้นมาทางสะโพกกลมกลึงก่อนจะบีบเบา ๆ จนหญิงสาวตัวสั่น

“คุณ”

เธอเรียกเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยแรงสะท้อนจากอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเขาไม่ตอบ เพียงแต่มองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายเร่าร้อนในแสงจันทร์

แล้วเขาก็ค่อย ๆ ย่อตัวลง กดจูบเบา ๆ ที่ต้นขาอ่อน ไล้ริมฝีปากไปตามผิวเนียนของเธอทีละนิดจนถึงขอบผ้า

“อยากให้ฉันหยุดไหม”

มินตราส่ายหน้าเบา ๆ หลับตาลง ปล่อยให้ทุกสัมผัสพาเธอไปไกลเกินขีดจำกัด ปลายนิ้วของคิรินทร์เลื่อนต่ำลงสอดแทรกผ่านชั้นผ้าบาง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาชิดแนบกับผิวจนหญิงสาวต้องยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงคราง มืออีกข้างขยุ้มผมเขาแน่น

“หนู...ไม่เคย...ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย”

เธอพูดแผ่วเบาราวกระซิบด้วยเสียงสะท้านเขาเงยหน้าขึ้น ดึงเธอมากอดแน่น แล้วพูดเบา ๆ ชิดใบหู

“ฉันตั้งใจให้เธอรู้สึกแบบนี้ และมีได้แค่ฉันคนเดียว...จำไว้”

ใต้ดวงจันทร์และแสงดาว ความอ่อนโยนและแรงปรารถนาได้ผสานกันอย่างกลมกลืน ไม่ได้มีแค่เรือนร่างที่โอบรัดกัน หากแต่เป็นหัวใจที่เริ่มประสานจังหวะไปพร้อมกันอย่างไม่รู้ตัว

คิรินทร์พามินตราเข้ามาในห้องนอนบนเรือยอชต์ กลางคืนที่ทะเลเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นเบาๆ และลมเย็นพัดผ่าน ร่างเล็กในชุดบางเบายืนอยู่กลางห้อง ดวงตาเป็นประกายวาวไหวจากแรงอารมณ์ที่ก่อตัวอย่างช้าๆ

“คืนนี้หนูอยากดูแลคุณบ้าง”

เธอเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอย่างตั้งใจคิรินทร์ยิ้ม มองเธอด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน มือใหญ่จับเอวเธอดึงเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น มินตราเงยหน้ามองสบตาเขา ก่อนจะเป็นฝ่ายโน้มขึ้นจูบเขาก่อนอย่างกล้าๆ กลัวๆ

จูบแรกแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง ริมฝีปากของทั้งสองแนบแน่นแลกเปลี่ยนลมหายใจอย่างเนิบนาบ ก่อนจะลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ปลายลิ้นของคิรินทร์ตวัดชิมความหวานในโพรงปากเธออย่างเชื่องช้าแต่น่าหลงใหล มินตราครางเบา ๆ มือเล็กขยุ้มเสื้อเขาแน่นอย่างไม่รู้ตัว

มือหนาของคิรินทร์เลื่อนลงลูบไล้ตามแนวเอวอ่อน และบีบสะโพกกลมกลึงเบา ๆ ขณะริมฝีปากเขาไล้ลงไปยังซอกคอ บางครั้งเขาขบเม้มจนเธอสะดุ้ง มินตราหายใจหอบ ดวงตาฉ่ำเยิ้มและเรือนร่างเริ่มสั่นไหวภายใต้แรงปรารถนา

“คุณ”

เธอพึมพำพร้อมซุกใบหน้าเข้าที่อกเขา “คุณทำให้หนูใจเต้นทุกทีเลย”

“ฉันยังไม่ได้เริ่มจริงจังด้วยซ้ำ”

เขากระซิบข้างหู และจงใจเลื่อนมือขึ้นคลึงหน้าอกนุ่มอย่างแผ่วเบามินตราหลับตาแน่น แต่กลับยกมือขยับกดศีรษะเขาเข้าหาตัวเหมือนเชื้อเชิญ มือเล็กเริ่มตอบสนองโดยการลูบแผงอกแน่นของเขา ไล่ลงไปยังหน้าท้อง และค่อย ๆ ดันตัวเขาให้ล้มลงบนเตียง

“ให้หนูอยู่ข้างบนนะคะ”

เสียงหวานกระซิบติดแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความกล้าแสนดื้อที่ทำให้หัวใจผู้ชายสุขุมอย่างคิรินทร์เต้นผิดจังหวะ

“เด็กดื้อ”

เขาสบตาเธออย่างพ่ายแพ้ก่อนจะยอมเอนตัวลงนอนใต้ร่างเธออย่างว่าง่ายมินตราก้มลงจูบเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเธอที่เป็นฝ่ายไล้ปลายลิ้นช้า ๆ ไปตามแนวกราม แขนและไหล่ของเขา ก่อนจะวกกลับไปหยอกเล่นริมฝีปากเขาอย่างขี้เล่นแต่เต็มไปด้วยไฟปรารถนา

คิรินทร์เริ่มหายใจแรงขึ้น เขาโอบรัดเอวบางไว้แน่น แต่ยังปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกม ร่างหนาเคลื่อนไหวเพื่อตอบสนองทุกจังหวะที่หญิงสาวมอบให้ บางคราวเขาส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ

และเมื่อถึงจังหวะที่เธอเลื่อนตัวลงต่ำเพื่อสัมผัสเขาอย่างที่ไม่เคยทำ มินตราหยุดชั่วขณะอย่างเขินอาย

“คุณ...หนูไม่เคย แต่หนูอยากทำ”

คิรินทร์ยิ้มมุมปาก พลิกตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและกดเธอลงบนเตียง

“งั้นฉันจะสอน”

เขากระซิบ พร้อมเลื่อนริมฝีปากลงต่ำอย่างจงใจใช้ทุกอณูสัมผัสปลุกทุกความรู้สึกในตัวเธอ คิรินทร์ไล้จูบตั้งแต่ปลายคาง ไล่ลงมาถึงทรวงอก ใช้ปลายลิ้นแตะวนแล้วขบเบา ๆ จนหญิงสาวร้องครางไม่เป็นภาษา

เสียงนั้นยิ่งปลุกสัญชาตญาณในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชน มือหนาขยุ้มสะโพกเธอไว้แน่นก่อนจะไล้ปลายนิ้วผ่านเรียวขาและจุดซ่อนเร้นเสียงครางและลมหายใจถี่รัวกลายเป็นค่ำคือที่จบบทสัมพันธ์สวาทยากอีกเช่นเคย