บทที่13 จะไม่ปล่อยมือ

ตอนที่13

จะไม่ปล่อยมือ

เสียงคลื่นยังคงซัดสาดบางเบาในยามค่ำ ขณะที่ในห้องโดยสารของเรือยอชต์มีความร้อนแรงของร่างกายทั้งสองยังไม่ทันจางหายไป

มินตรานอนหอบไออุ่นอยู่ใต้ผ้าห่ม มือเล็กยังสั่นไหวเพราะความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ริมฝีปากเธอแดงช้ำเล็กน้อยจากจูบที่ลากยาว และดวงตาเยิ้มหวานยังจ้องเขาไม่วาง

คิรินทร์นอนเอนกายอยู่ข้างเธอ เขาไม่ได้รีบร้อนจะจบเกมรักนี้ แต่กลับยกมือขึ้นไล้ปลายผมของเธอเบาๆ ดวงตาคมลึกจ้องมองสาวน้อยที่บัดนี้ไม่ใช่แค่ของเล่นสำหรับระบายอารมณ์อีกต่อไป แต่คือหัวใจของเขาอย่างแท้จริง

"เหนื่อยไหมตัวเล็ก"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา ขณะที่ปลายนิ้วของเขายังคงลากวนไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ มินตราส่ายหน้าน้อยๆ ใบหน้าแดงซ่านอย่างน่ารัก เธอกระซิบตอบกลับเบาๆ

“หนูยังไม่อยากให้คุณหยุดเลยค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก มือหนายกขึ้นวางบนแก้มนวล ก่อนเอ่ยเสียงพร่า

“งั้นก็ลุกขึ้นมา หนูอยากดูแลฉันใช่ไหมลองใช้ปากของหนูเล่นกับของฉันดูสิ”

ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างเขินอายแต่กล้าหาญ คิรินทร์หัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูในความดื้อซื่อของเธอ

เขาขยับเอนตัวพิงหัวเตียง แล้วเอื้อมมือไปจับมือน้อยๆ ของเธอให้ขยับเข้าใกล้ ดวงตาคมลึกทอดมองเธอไม่วาง มินตราเลื่อนตัวเข้าไปช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

คิรินทร์ไม่ละสายตาจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว มือใหญ่ของเขายังคอยประคอง และแนะนำอย่างอ่อนโยนว่าควรทำอย่างไร

“ไม่ต้องรีบ...ค่อยๆ ใช้ลมหายใจของหนูไล้ก่อน...ใช่แบบนั้น”

เขาเอ่ยอย่างพึงใจเมื่อร่างกายเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสของเธอ มินตราทำตามด้วยความประหม่าแต่ตั้งใจ คิรินทร์ปล่อยให้เธอเป็นคนควบคุม ขณะตัวเองกัดฟันแน่นจากแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นเรื่อยๆ

เสียงหายใจของเขาหนักขึ้นทุกวินาที นิ้วมือของเขาขยุ้มผ้าปูเตียงแน่นเมื่อมินตรากล้าขึ้นเรื่อยๆ ในจังหวะที่ซ้ำ ๆ และลึกซึ้งกว่าเดิม

ดวงตาเธอหลุบต่ำแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทำเอาคนที่เคยคุมเกมอย่างเขาต้องทิ้งตัวลงกับหมอนและปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายทำให้เขาหลงหัวปักหัวปำ

“พอเถอะ...เดี๋ยวฉันจะหมดแรงก่อนเด็กดื้อ”

คิรินทร์พึมพำเสียงพร่าก่อนจะรวบร่างเธอมากอดไว้แน่นแล้วกลิ้งตัวขึ้นคร่อมราวกับจะเอาคืน เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากของทั้งสองคน มินตรายังหัวเราะไม่ทันจบ คิรินทร์ก็ฝังจูบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง ร้อนแรงกว่าเดิม และหวานล้ำเกินบรรยาย

06:15

เช้าวันใหม่หญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ กลิ่นไอทะเลเจือจางปะปนกับกลิ่นกายหอมอุ่นของผู้ชายที่นอนอยู่ข้างเธอ ร่างหนาเปลือยเปล่ายังคงทอดตัวนิ่ง แต่ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังตื่นอยู่

มินตราขยับตัวเบาๆ พลิกกายหันหน้าเข้าหาเขา สายตาคลอแสงจ้องมองใบหน้าคมที่ดูนิ่งขรึมแม้ยามนิทรา เธอแอบยิ้มบาง ๆ แล้วเอื้อมนิ้วแตะปลายคิ้วเข้ม ก่อนจะเลื่อนไปแตะปลายจมูกโด่ง

“แกล้งคนหลับเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบขึ้น ทำเอามือเล็กชะงัก

“คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

เธอกระซิบตอบอย่างเขิน ๆ คิรินทร์ไม่ตอบ แต่กลับพลิกตัวรวบร่างเธอมาแนบอกทันที มือใหญ่ลูบหลังเธอช้า ๆ อย่างอ่อนโยน

“ตั้งแต่เธอกระดิกตัว เมื่อคืนเหนื่อยไหม”

ชายหนุ่มวัยสี่สิบคลี่ยิ้มมุมปากพลางถามเด็กสาวด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย เมื่อคืนเขาไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย ดูท่ามินตราคงจะเพลียไม่น้อย

“เหนื่อยค่ะ...แต่ก็ชอบ”

เธอแอบซบหน้าลงกับอกเขา เสียงเบาหวิวแต่อ่อนหวานคิรินทร์หัวเราะในลำคอ มือหนาลูบไหล่เปลือยของเธอแล้วกระซิบใกล้หู

“งั้นเราต่อเช้าอีกสักรอบดีไหม”

“มะ...ไม่เอาแล้วค่ะ หนูจะตายอยู่แล้ว”

เธอดิ้นจะหนีแต่กลับถูกเขาจับไว้แน่น

“ไม่เอาไม่ได้เธอท้าทายฉัน”

เสียงพร่าของเขากระซิบข้างหู

“อ่อ...แล้วเธอยังไม่ได้ให้รางวัลฉันเลยเมื่อคืนฉันทำดีมากนะ เธอเสร็จไปตั้งหลายครั้ง”

“แล้วของขวัญที่คุณจะให้หนูล่ะเมื่อคืนหนูก็ขึ้นให้”

เธอถามกลับดวงตายังปิดแต่ปากยิ้มแผ่ว

“ฉันให้ทั้งตัวทั้งใจไปตั้งแต่คืนแรกแล้ว ไม่รู้ตัวเหรอเด็กดื้อ”

ฟอดด

เขากดจมูกลงที่แก้มนวล ก่อนจะพลิกตัวเธอให้นอนราบลงกับเตียงอีกครั้ง มือใหญ่ไล้ลูบไปตามแผ่นหลัง ก่อนจะยกเธอขึ้นนั่งบนตักเขา

“อ๊ะ...คุณ”

มินตราหน้าแดงทันทีเมื่อรู้สึกถึงความแข็งขึงใต้สะโพก

“หึ”

คิรินทร์ยิ้มมุมปากมองเด็กสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“รู้แล้วสินะว่าอะไรตื่นก่อนฉัน”

เธอหลุบตาลง แต่กลับยื่นมือขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่น ลมหายใจร้อนระอุพ่นรดกันใกล้แค่ปลายจมูก

“งั้นหนูขอหอมคุณก่อนแล้วกัน”

เธอกระซิบ ก่อนจะก้มลงจูบที่คางสากของเขา จากนั้นก็เลื่อนไปริมฝีปาก แล้วจูบเขาอย่างอ้อยอิ่ง ละเมียดละไม

จุ๊บ

จูบนั้นอ่อนหวานและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากบดเบียดแนบแน่นจนเขาครางต่ำในลำคอ มือใหญ่บีบสะโพกเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากเธอลงแนบแน่นกับตัว

“ยั่วแต่เช้าแบบนี้ อย่ามาร้องทีหลังนะเด็กดี”

เขากระซิบพร่า พร้อมกับพลิกตัวเธอลงกับเตียงอีกครั้ง ริมฝีปากเริ่มไล้ลงต่ำอีกครั้งในเช้าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาไม่สิ้นสุด

และเสียงคลื่นทะเล ก็กลายเป็นฉากหลังของรักที่เริ่มงอกงามขึ้นในทุกวินาที...

เรือยอชต์ลำหรูทอดตัวนิ่งกลางทะเลสีฟ้าคราม ท่ามกลางลมหายใจของทะเลที่พัดมาเป็นระยะ กลิ่นเกลือและความอบอุ่นของแสงอาทิตย์คละเคล้ากันอยู่ในอากาศ

คิรินทร์อยู่ในเสื้อเชิ้ตบางสีขาว กางเกงผ้าลินินสบายตัว ร่างสูงยืนพิงราวเรือโดยมีแก้วกาแฟในมือหนึ่ง ขณะสายตาจ้องไปยังร่างบางที่กำลังพยายามสวมหมวกปีกกว้างอยู่หน้ากระจกภายในห้องโดยสาร

“นานจัง หรือมัวแต่ส่องกระจกจนลืมคนข้างนอกแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำเรียบ ๆ ดังขึ้น เรียกให้มินตราที่กำลังจัดผมอยู่สะดุ้งเล็กน้อย

“คุณก็รู้ว่าหนูต้องแต่งหน้าบ้างสิคะ เดี๋ยวออกแดดผิวก็หมองหมด”

เธอหันมาเบ้ปากใส่ทำหน้าตากวนโอ๊ย

“เธอหมองตรงไหนกัน หึ...ฉันว่าเธอมีแต่ตรงหน้าอกที่มันเด่นกว่าหน้า”

“คุณคิรินทร์!”

มินตราร้องออกมาทั้งที่ยังไม่ทันได้หยิบรองเท้า ใบหน้าแดงแจ๋ขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและเขินจัด เธอรีบปิดอกตัวเองทั้งที่ใส่เสื้อคอปกเรียบร้อยแล้ว

“พูดแบบนี้กับหนูได้ยังไงคะ”

คิรินทร์หัวเราะในลำคอ

“ก็พูดตามที่เห็นไง แดดแรงไม่พอทำให้หน้าเธอแดงเท่าฉันเลยด้วยซ้ำ”

เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาหยิบหมวกจากมือเธอ แล้วสวมให้ด้วยตัวเองนิ่ง ๆ มืออีกข้างลูบผมเธอเบา ๆ ราวกับจะปรับมันให้เข้าทรง ก่อนจะกดจูบลงที่หน้าผากของเธอ

“พร้อมไปล่องเรือกันหรือยัง”

“ค่ะ”

มินตราพยักหน้า ดวงตาวาววับแล้วแอบยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆ เธอเดินตามเขาออกมานั่งตรงมุมรับลม มีเบาะนุ่ม ๆ และผ้าห่มบางๆ ปูไว้

คิรินทร์หยิบกล้องฟิล์มขึ้นมาถ่ายรูปเธอขณะเธอกำลังจิบสมูทตี้โดยไม่รู้ตัว

“เฮ้! คุณแอบถ่ายหนูเหรอคะ”

“ก็เธอสวยในแบบธรรมชาตินี่ ฉันจะไม่เก็บไว้ได้ยังไง”

เขายิ้ม ดวงตาคมจ้องเธอราวจะกลืนกินเธอหลบตาแต่ยิ้ม

“หยอดเก่งจังนะคะคนแก่เนี่ย”

“ฉันยังหนุ่มแน่นพอจะทำให้เธอร้องจนหมดแรงทุกคืน จำไว้”

คำพูดเรียบ ๆ แต่ทำให้มินตราสำลักน้ำผลไม้หน้าแดงจนถึงหู

“คุณ! พูดแบบนี้อีกแล้วนะ”

“ก็พูดตามความจริง ไม่เชื่อเหรอ”

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูเธอ

“คืนนี้เธอจะได้พิสูจน์อีกครั้งถ้าเธอยังไหว”

มินตราหน้าแดงแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูจัด เธอหันหน้าไปอีกทางแต่ก็เผลอยิ้มออกมา

พวกเขาใช้เวลาร่วมกันทั้งวัน ล่องเรือวนชมเกาะ รับลมทะเล ถ่ายรูปคู่กันหลายภาพ และเล่นน้ำริมเรือช่วงบ่าย ซึ่งมินตราถูกจับลงน้ำก่อนจะถูกดึงขึ้นมากอดแนบตัวเปียก ๆ จนเธอต้องตีเขาเบา ๆ แต่หัวเราะคิกคักไม่หยุด

ช่วงเย็นทั้งคู่เปลี่ยนชุดใหม่มินตราสวมเดรสบางสีฟ้าสดใส แหวกหลังเผยผิวเนียนสะท้อนแดดยามเย็น ส่วนคิรินทร์กลับมาในลุคหล่อคลาสสิกอีกครั้งในเสื้อเชิ้ตพับแขน เขาพาเธอขึ้นมาบนดาดฟ้ารับประทานอาหารค่ำภายใต้แสงเทียนและแสงดาว

“เคยคิดไหมว่าจะได้มากินมื้อค่ำบนเรือกับผู้ชายแก่ ๆ แบบนี้”

จู่ๆ เขาถามขึ้นขณะที่กำลังตักอาหารใส่จานของมินตรา

“ไม่เคยค่ะ”

เธอตอบตรง ๆ อย่างไม่โกหกในชีวิตนี้เขาคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่พาเธอมาเปิดหูเปิดตาแบบนี้

“แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีความสุขขนาดนี้ด้วย”

คำตอบนั้นทำให้คิรินทร์ยิ้ม ดวงตาคมลึกทอดมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะยื่นมือมากุมมือเธอไว้บนโต๊ะเบา ๆ

“เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าอยากอยู่แบบนี้ไปอีกนาน ๆ”

“ถ้าหนูยังไหวกับคุณทุกคืนก็อยู่ได้นานแน่ค่ะ”

เธอกระซิบกลับ ทำให้เขาหัวเราะลั่น

“เด็กบ้าปากแบบนี้ระวังฉันจะลงโทษกลางดาดฟ้า”

“ฮือ...หนูกลัวจังค่ะ”

เธอยักคิ้วตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนที่เขาจะคว้าคางเธอมาจูบเบา ๆ หนึ่งที แล้วประคองเธอให้เอนพิงอกเขา ราวกับโลกทั้งใบมีแค่พวกเขาเท่านั้น

และในอ้อมแขนของชายผู้เป็นเสมือนดั่งเข็มทิศและพายุในเวลาเดียวกัน มินตรารู้สึกปลอดภัยและตกหลุมรักเข้าไปทุกที

ค่ำวันเดียวกัน ลมหายใจทะเลนิ่งสงบ รอบยอชต์มีเพียงเสียงคลื่นกระทบผนังเรือเบา ๆ มินตรากำลังหัวเราะกับเรื่องขำของคิรินทร์

ทันใดนั้นโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอสั่นครืดพร้อมชื่อแม่บนหน้าจอที่เรืองแสงในความมืด พอรับสาย เสียงปลายทางสั่นพร่าแจ้งว่าแม่ลื่นล้มข้อมือแตก ต้องเข้าเฝือกด่วน และโรงพยาบาลชนบทไม่มีหมอกระดูกเข้าเวรคืนนี้

[บทสนทนาปลายสาย]

“แม่เจ็บมากไหมคะ?”

แม่:ไม่เป็นไรลูก แค่เจ็บจี๊ด ๆอย่าเป็นห่วงเลยทำงานของลูกไปเถอะ

น้ำตาหญิงสาวไหลทันที เธอสั่นงัน จบสายแบบขาดห้วงก่อนโทรศัพท์ร่วงจากมือ เธอพึมพำว่า

“ไม่อ่ะเสียงของแม่ดูเจ็บมากเลย ฮืออ...หนูต้องกลับ..ต้องกลับเดี๋ยวนี้”

คิรินทร์คว้ามือเธอไว้ ดวงตาเข้มสงบแต่เปล่งประกายห่วงใย เขาไม่ถามยืดยาว เพียงเช็ดน้ำตาให้แล้วพูดช้า ๆ ว่า

“งั้นก็รีเก็บกระเป๋า เราต้องออกตอนนี้”

การตัดสินใจอันรวดเร็วของคิรินทร์คือการเรียกเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวให้ลงจอดด่วนที่ดาดฟ้าเรือ ส่งสัญญาณไฟนำทางกลางดึก

ระหว่างที่เตรียมเรื่องมินตรานั่งตัวสั่นในห้องโดยสาร คิรินทร์คุกเข่าลงตรงหน้า จับมือเธอไว้สองข้าง

“มินตรา ฟังนะ แม่เธอจะไม่เป็นอะไร ฉันไปกับเธอ และฉันจะจองแพทย์ผู้เชี่ยวชาญรอที่กรุงเทพทุกอย่างจะปลอดภัย”

เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ หญิงสาวกุมไว้น้ำตาซึมแต่พยายามพยักหน้ารับ นั่นคือครั้งแรกที่เธอเห็นเขาปลอบอย่างเปราะบาง ไม่ใช่แค่โอบกอดร้อนแรง แต่คือความมั่นคงที่เธอพึ่งได้

เฮลิคอปเตอร์ทะยานขึ้น ใบพัดฟาดลมแรงจนผมเธอปลิว คิรินทร์ดึงเธอเข้าหา เสียบหูฟังตัดเสียงรบกวนให้ เธอมองไฟเขียวแดงสะท้อนใบหน้าชายหนุ่มแล้วรู้ว่าความผูกพันคืนนี้ได้เปลี่ยนนิยามเมียลับไปตลอด เขายื่นมือให้เธออีกครั้ง

“จับมือฉันไว้นะ แล้วปล่อยให้ฉันดูแลทุกอย่าง”

เธอพยักหน้า ก่อนกระซิบตอบผ่านไมค์หูฟังว่า

“ขอบคุณค่ะคุณคิรินทร์”

เฮลิคอปเตอร์มุ่งสู่ฝั่ง เสียงใบพัดกลบลมห้วงใจ แต่มือที่กุมกันแน่นตลอดทางบอกชัดว่า เขาจะไม่ปล่อยมือเธออีกต่อไป