All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 151 - Chapter 160

เพียะ! “พี่ทัพเอาอีกแล้วนะ” ไลลามองสามีแล้วหันไปยิ้มแห้งๆ ให้กับเจ้าของบ้านอย่างวิคเตอร์และไอลดา “เอ่อ...” วิคเตอร์หน้าม้านขึ้นมาทันที เพราะกลัวเมียรักจะงอนที่เขาเล่นบทรักกับเธอโจ่งแจ้งจนมีคนมาเห็นอีกแล้ว “คือเราไม่ได้เห็นอะไรนะคะ...แค่ได้ยินเสียงเฉยๆ” ไลลารีบแก้ต่างเพราะกลัวเจ้าของบ้านทั้งสองจะอาย “ไลลา...คือ...” “ไม่ได้เห็นอะไรจริงๆ เลยค่ะ พี่วิคเตอร์กับไอสบายใจได้เลย” “มึงแม่งก็ชอบเล่นอะไรแบบนี้กับน้องกูอยู่เรื่อย สงสารไอเลย เลิกกับผัวไหม...ไว้พี่หาคนใหม่ให้” กองทัพหันไปบอกน้องสาวแกมหยอกเพื่อนเพราะรู้ดีว่าวิคเตอร์มันไม่มีทางยอมให้ทำอย่างนั้นแน่นอน “ตีนเถอะ...อย่ามายุ่งกับเมียกู ตอนนี้ไอลดาเป็นเมียกู ส่วนมึงก็แค่พี่เมียที่เป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว” วิคเตอร์หันมากอดร่างเล็กของไอลดาเอาไว้อย่างหวงแหน “ทำอะไรเกรงใจบ้าง ฟ้าดินก็ยังดีเพื่อน” “พี่ทัพ...หยุดแซวคนอื่นเลย...” ไลลาหันมองค้อนสามีที่ยังคงแซวเพื่อนตัวเองไม่เลิก แต่คนที่กำลังอายตัวแดงก็คือไอลดาต่างหาก “ครั

“ค่ะคุณแม่...” “แม่ไม่เคยสอนให้หนูเป็นคนก้าวร้าวนะคะ แม่ดีใจที่วาวาเป็นเด็กฉลาดทันคน แต่บางครั้งเราต้องควบคุมตัวเองให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกหรือไม่ถูกต้อง ครั้งนี้แม่จะยังไม่ทำโทษนะคะ แต่ถ้ามีครั้งต่อไปแม่จะงดซื้อของเล่นให้วาวาเป็นเวลาหนึ่งเดือน” “คุณแม่ขา...” ใบหน้าหวานของวาวาเงยขึ้นมองแม่ด้วยอาการน้ำตาซึมเนื่องจากกำลังถูกแม่ตักเตือนที่เป็นคนชอบโกหก “หนูเข้าใจที่แม่พูดใช่ไหมคะวาวา” “ค่ะ” “งั้นมากอดคุณแม่ทีค่ะ ไม่ร้องไห้นะคะลูก แม่เตือนเพราะแม่อยากให้หนูโตขึ้นมาเป็นเด็กที่ดี” ด้วยความที่เห็นน้ำตาของลูกสาวทำเอาหัวใจของผู้เป็นแม่เกิดอ่อนยวบขึ้นมา “คุณแม่ขา...” วาวาเดินไปกอดที่เอวของแม่เอาไว้แล้วเอาใบหน้าหวานๆ ซุกที่หน้าท้องของแม่ราวกับกำลังขอโทษ “แม่รักหนูกับพี่วินเทอร์มากนะคะ” “หนูก็รักคุณแม่ค่ะ” วาวาร้องไห้โฮออกมาอย่างรู้สึกผิด “ไว้หนูโตขึ้นหนูจะเข้าใจนะคะว่าทำไมแม่ถึงต้องดุด่า เพราะแม่อยากให้หนูโตขึ้นไปเป็นคนที่ดีของสังคมรู้ไหมคะ” วิคเตอร์มอ

เรือเล็กเคลื่อนออกจากฝั่ง จากนั้นก็เดินทางไปยังเรือสำราญขนาดใหญ่ โดยใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง และเมื่อมาถึง วารินดาก็ต้องตกตะลึงกับความใหญ่อลังการของเรือสำราญลำนี้ “อันนี้คีย์การ์ดห้องของคุณวารินดาค่ะ” เมื่อขึ้นมาข้างบน หญิงสาวก็เดินไปติดต่อเพื่อที่จะเข้าไปรับคีย์การ์ดห้องพักของตัวเอง เธอไม่ได้เลือกห้องที่หรูหราที่สุด และถึงมันจะเป็นห้องที่ราคาต่ำสุด แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่อยากจะเชื่อว่า ‘มาดิสัน เวลล์ กรูป’ จะมีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ “ขอบคุณค่ะ” เมื่อมาถึงห้องพักแล้ว หญิงสาวก็จัดการเปิดกระเป๋าเดินทางที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก เนื่องจากเธอเตรียมมาเฉพาะของที่จำเป็น ดวงตากลมโตจ้องมองของที่อยู่ในกระเป๋า แล้วเป่าปากด้วยความโล่งอกที่ไม่โดนตรวจกระเป๋าซะก่อน แต่เอาจริง ๆ มันก็น่าแปลกอยู่ว่าทำไมพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ยอมตรวจกระเป๋าของเธอ แต่ถึงกระนั้นวารินดาก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าเพราะกระเป๋าเธอเล็กกว่านักท่องเที่ยวกว่าคนอื่น พวกเขาเลยอาจจะไม่ได้สนใจ มือน้อยหยิบกระบอกปืนขึ้นมาแล้วเช็กกระสุนที่อยู่ในนั้น แต่เธอเปลี่ยนใจเก็บมันกลั

วารินดาว่ายลงไปเบื้องล่างเพื่อหาทางแกะเชือกที่ข้อเท้า แต่พยายามทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จ จนเธอเริ่มรู้สึกจะสำลักน้ำโดยน้ำเริ่มเข้ามาที่จมูกและปาก ในสมองของเธอก็คิดบางอย่างออก เมื่อจำได้ว่าตัวเองเตรียมมีดพกติดตัวมาด้วยซึ่งมันเสียบกับเชือกรัดที่ขาด้านในเอาไว้ พรึ่บ!! วารินดาตวัดกระโปรงสาวของตัวเองออก เพื่อดึงมีดพกออกมา จากนั้นเธอก็พยายามใช้มีดตัดเชือกเส้นใหญ่ที่รัดข้อเท้าของตัวเองออก “อึก...” เธอรู้สึกเหมือนจะสำลักน้ำ แต่หญิงสาวพยายามอดทนกับการขาดอากาศหายใจแบบนี้ ฟองอากาศเริ่มออกมาทางปาก แต่เธอยังคงใช้มีดเล่มเล็กตัดเชือกไปเรื่อย ๆ จนเชือกเริ่มแยกออกจากกัน “อึก...ฮึบ...” และความพยายามของวารินดาก็สำเร็จเมื่อข้อเท้าทั้งสองข้างเป็นอิสระจากเชือกที่พันธนาการ แต่ในจังหวะนั้นหญิงสาวรับรู้ว่าตัวเองกำลังจะขาดใจ เธอถีบตัวเองขึ้นเหนือน้ำทันที เพื่อขึ้นไปรับออกซิเจนให้ทัน พรึ่บ!! “อ๊า” เมื่อขึ้นมาเหนือน้ำได้ วารินดาก็สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าตัวเองไม่ได้รับการฝึกการดำน้ำ เธอคงตา

บทที่ 2เค้นความจริง ปึก!! ร่างบอบบางของวารินดาคุดคู้อยู่บนเตียงด้วยความจุกที่โดนเขาเหวี่ยงมาบนเตียงอย่างแรง เรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอมันแทบไม่มีเหลืออีกแล้ว “อึก...” “หมดฤทธิ์แล้วเหรอ...”เมื่อเห็นว่าเธอดูไร้การต่อต้าน วินเทอร์ก็คิดว่าวารินดาสิ้นฤทธิ์แล้ว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เข้าใกล้คนตัวเล็กมากกว่านี้ เธอก็หยิบมีดพกอีกอันออกมาจากเชือกที่รัดเรียวขา จากนั้นก็เหวี่ยงปลายมีดไปมาจนมันบาดเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มจนเลือดไหลออกมา จากนั้นเธอก็ผุดลุกขึ้นมานั่งคุกเข่ากับเตียงนอน พร้อมมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ พรึ่บ! มาเฟียหนุ่มมองมีดในมือของคนตัวเล็กแล้วหรี่ตามอง และเขารู้นิสัยของวารินดาดีว่า เธอกล้าได้กล้าเสียมากแค่ไหน เพราะขนาดเมื่อครู่ เธอยังเหวี่ยงมือจนความคมของมีดบาดเข้าที่ข้างแก้มของเขาได้โดยไม่ลังเล “เก็บมีดในมือของเธอซะวาริน! กล้ามากนะที่ทำแบบนี้กับฉัน” เขามองคนตัวเล็กอย่างประเมินแล้วกัดฟัดกรอดจนเส้นเลือดที่สันกรามปูดโปนขึ้นมาน่ากลัว “อย่าเข้ามานะไม่อย่างนั้นฉันแทงคุณแน่” มือน้อยยกมีดขึ้