Semua Bab เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Bab 161 - Bab 170

ว่าจบชายหนุ่มก็ถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก จนวารินดามองตาม เมื่อก่อนว่าเขาหุ่นดีแล้ว พอมาเจอตอนนี้วินเทอร์กลับดูดีไร้ที่ติ รวมถึงรอยสักที่แขน และที่หน้าท้อง ซึ่งเธอจำได้ดีว่ามันมีที่มาอย่างไร ในเมื่อเธอเป็นคนลงมือสักมันด้วยตัวเอง “มองแล้วอยากหรือไง ลืมรสชาติของเราหรือยังวาริน” เสียงทุ้มบอกอย่างกระเส่า จากนั้นก็โถมกายลงมาคร่อมที่ร่างบอบบางของวารินดาอีกครั้ง “ไม่เอา ออกไปนะ” คนตัวเล็กร้องออกมา เมื่อปลายลิ้นหนาของคนที่อยู่ตรงหน้าไล้เล็มความหวานจากกายสาว ตั้งแต่ซอกคอ จนมาหยุดที่ทรงอกอวบอิ่ม วินเทอร์ใช้ปากหยักคาบแผ่นแปะจุกของหญิงสาวออก จนเผยให้เห็นยอดอกสีหวานที่เขาลิ้มลองแล้วว่ามันหวานมากแค่ไหน “ให้ออกไปอย่างนั้นเหรอ...” “อื้อ...” “เงี่ยนก็บอกมาเถอะวาริน เธอต้องการฉัน” “ไม่!” “หึ...งั้นเรามาดูกัน” วินเทอร์ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองจนเปล่าเปลือยไม่ต่างจากวารินดา ร่างกายใหญ่ที่อยู่ภายใต้ร่มผ้าดีดเด้งออกมา เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “หึ...”

บทที่ 3ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้ (1) “ไอ้คนหยาบคาย...กรี๊ด!” ขณะที่หญิงสาวกำลังด่าทอชายหนุ่ม เขากลับสวนกายหนาเข้าใส่ช่องทางรักอย่างแรง จนเจ็บจุกไปหมด เมื่อมันถูกดันไปสุดปลายทางแล้ว “อ๊า...แน่นเป็นบ้า” ใบหน้าหล่อเหลาแหงนขึ้น เมื่อเอ็นร้อนถูกโอบล้อมด้วยกลีบบอบบางของเธอ จนเขาเสียวซ่านไปหมด “ออกไป...ออกไป” “เดี๋ยวกูจะเย็ดให้ร้องครางเลย” วินเทอร์สบถอย่างหยาบคายเมื่อคนตัวเล็กยังคงพยศใส่เขาไม่เลิก และเขารู้ดีว่าคนอย่างวารินดาชอบความรุนแรงที่เขามอบให้มากแค่ไหน และมีเพียงเธอที่สามารถรองรับอารมณ์ที่รุนแรงได้ตลอดทั้งคืน “อื้อ...” เนื้อตัวสาวแดงก่ำ เมื่อความรุ่มร้อนเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด และยิ่งมือหนาของวินเทอร์กำลังลูบไล้เคล้นคลึงที่ร่างกายของเธอ มันยิ่งทำให้วารินดาไม่สามารถต้านแรงปรารถนาได้ “ข้างในแฉะขนาดนี้ แล้วยังมาบอกให้ฉันออกไปอย่างนั้นเหรอวาริน” กลีบบางที่มีน้ำหวานชโลมกายแกร่ง ทำให้เขาเหยียดยิ้มออกมาอย่างกระหยิ่มใจ เพราะไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอมีความต้องการมากแค่ไหน “อื้อ...ออกไปเดี๋ยวนี้”

ร่างบอบบางนอนเย้ายวนอยู่บนเตียงกว้าง เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่สันกรามปูดโปน จากนั้นชายหนุ่มก็โน้มลงมารั้งร่างเล็กเพื่อที่จะอุ้มเธอขึ้นมา วารินดายกมือคล้องคอหนาด้วยความที่กลัวตก ส่วนมือหนาก็รองที่ใต้ข้อพับขาเรียวเล็ก ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่กี่เซนติเมตรจนรับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน “ชอบท่านี้ไหม” “มะ...ไม่รู้” ใบหน้าหวานแหงนขึ้นเมื่อชายหนุ่มเริ่มขยับกายแกร่งที่อยู่เบื้องล่าง มันทั้งเจ็บทั้งเสียว ความใหญ่ยาวของเขาทำเอาเธอมวนท้องไปหมด พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! มือหนาขยับยกที่ร่างกายสาวแล้วกระแทกเอ็นร้อนเข้าใส่ช่องทางรักที่ฉ่ำหวานของเธออย่างรุนแรง หน้าอกสวยบดบี้ไปกับแผงอกกว้างยิ่งสร้างความสยิวให้คนทั้งคู่เป็นอย่างมาก ขาแกร่งเดินพาร่างเล็กไปที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ แล้วก็ใช้มือใหญ่ของตัวเองกวาดของที่วางเกะกะอยู่บนโต๊ะลงไปที่พื้นอย่างไม่สนใจ พร้อมกับวางร่างบอบบางของวารินดาบนโต๊ะทันที “พี่วินทำอะไร” “เอาเธอบนโต๊ะยังไงล่ะ ไม่ดีเหรอ” เสียงทุ้มบอกแล้วยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จะให้เขาปล่อยเธอไปได้อย่างไร ในเ

บทที่ 4โยนลงทะเล ดวงตากลมโตค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บหนึบที่ช่องทางรัก เพราะเมื่อคืนเธอโดนชายใจโฉดอย่างวินเทอร์กระหน่ำบทรักใส่ร่างกายสาวจนหมดแรง ปลายเท้าเล็กค่อย ๆ ขยับลงมาเหยียบที่พื้นห้อง จนรับรู้ถึงอาการเจ็บแปลบที่ช่องทางรัก แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนที่ค่อนข้างมีความอดทน เลยพยายามพยุงร่างกายของตัวเองขึ้นมายืน จากนั้นดวงตาสวยมองไปรอบ ๆ ห้องที่ตอนนี้ข้าวของกระจัดกระจายร่วงที่พื้นเต็มไปหมด แค่คิดถึงกิจกรรมเมื่อคืนนี้ใบหน้าหวานก็เห่อร้อนด้วยความเขินอาย ทำไมเธอถึงไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้ และปล่อยให้เขาทำกับร่างกายของเธอตามอำเภอใจ มือน้อยค่อย ๆ หยิบเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับสวมใส่มันอีกครั้ง แม้ร่างกายของเธอตอนนี้จะรู้สึกรวดร้าวมากแค่ไหนก็ตาม วารินดาแต่งตัวเสร็จเธอก็เดินไปที่ประตูห้อง แต่กลับพบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก หัวใจสาวเต้นแรง แต่ตอนนี้เธอจะต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ แม้จะรับรู้ว่าทางรอดมีน้อยนิด แต่ในเรือลำนี้ใหญ่มากพอที่จะให้เธอหาทางหลบเขาไปได้สักระยะ ก่อนที่เรือจะเข้าเทียบเข้าฝั่ง

“ไม่...ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น” ดวงตาคู่สวยมองท้องทะเลข้างหน้าด้วยความกลัว ต่อให้เก่งมากแค่ไหนก็ไม่มีใครสามารถข้ามน้ำข้ามทะเลกลับไปในระยะทางขนาดนี้ได้“ไม่อย่างนั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันสงเคราะห์ให้แทนแล้วกัน!”“จะทำอะไร!” เธอหันมองชายหนุ่มที่วางปืนในมือไว้ที่กาบเรือ จากนั้นชายหนุ่มก็ก้าวเท้าเข้ามาหาวารินดา แล้วอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน“โยนเธอลงไปในทะเลไง!!” ว่าจบชายหนุ่มก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะทำมันมาก่อนตู้ม!! ร่างเล็กลอยหวือลงจากเรือ จากนั้นร่างทั้งร่างของเธอก็จมลงสู่ทะเลทันที และด้วยแรงที่ถูกเหวี่ยงลงมาเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บจุกอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงกระนั้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอแหวกว่ายขึ้นมาเหนือน้ำ หญิงสาวจึงตีขาและแขนเพื่อพยุงร่างกายของตัวเองเอาไว้ “ไอ้ชั่ว! ทำแบบนี้ได้ยังไง” เมื่อใบหน้าหวานโผล่พ้นน้ำ ทำให้วารินดาร้องโวยอย่างไม่พอใจ เมื่อชายหนุ่มเล่นกับเธอแรง ๆ แบบนี้ ฝ่ามือน้อยตีน้ำเพื่อพยุงร่างกายไม่ให้จมลงใต้ท้องทะเล และยังดีที่ว่าที่นี่มันเป็นน้ำทะเล ความเค็มจึงทำให้ร่างกายของเธอลอยขึ้นมาได้ แต่ถึงกระนั้นก็ต้องใช้แรงอยู่ดี